Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ

Η ενδοκυβερνητική κρίση και τα μισόλογα των περισσότερων κομμάτων για το όνομα της ΠΓΔΜ επιβεβαίωσε ότι, όσο δεν υπάρχει ξεκάθαρη θέση στην Αθήνα, τα Σκόπια θα επιτυγχάνουν τη μία νίκη μετά την άλλη.

Δυστυχώς, επί σειράν ετών, επικρατούν τρεις μύθοι που αναπαράγονται από την Αριστερά αλλά και από αρκετά στελέχη της Κεντροδεξιάς, που είτε αγνοούν την πρόσφατη ιστορία και τις τρέχουσες εξελίξεις είτε πλανώνται ότι μια υποχώρηση θα ευνοούσε τα συμφέροντά μας στα Βαλκάνια και διεθνώς.

Πρώτος μύθος: «Αφού όλοι την αποκαλούν Μακεδονία, δεν έχει νόημα να επιμένουμε». Το αληθές είναι το αντίθετο. Η ΠΓΔΜ, ως περίκλειστη χώρα και ως υποψήφια στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, ενδιαφέρεται πρώτιστα για την άρση του βέτο μας και τη συνεργασία με την Ελλάδα, που παραμένει η ισχυρότερη χώρα στη ΝΑ Ευρώπη. Η αναγνώριση της λεγόμενης συνταγματικής ονομασίας από πολλά κράτη θα μπορούσε να μας δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στον ΟΗΕ, αλλά δύσκολα τα Σκόπια θα παρέκαμπταν την Αθήνα.

Δεύτερος μύθος: «Η Ελλάδα πληρώνει την εμμονή στην απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών του 1992, δεν αξιοποίησε συμβιβαστικές λύσεις και δεν κατέκτησε οικονομικά την ΠΓΔΜ». Η πραγματικότητα είναι ότι δοκιμάστηκαν πολλές εναλλακτικές, αλλά όλες απορρίπτονταν από διαδοχικές ηγεσίες των Σκοπίων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πίεζε για τη «Σλαβομακεδονία» και την απόφαση της Λισαβόνας για την (απαράδεκτη) διπλή ονομασία, αλλά ο πρόεδρος Κ. Γκλιγκόροφ τα απέρριψε όλα. Το 2000 η κυβέρνηση Σημίτη έφτασε στο «παρά ένα» συμφωνίας με τον πρωθυπουργό Λ. Γκεοργκιέφσκι. Αυτός όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για ωραίες διακοπές στην Ελούντα και επαφές με ελληνικές κρατικές εταιρίες, οπότε ο εμφύλιος πόλεμος με την αλβανική κοινότητα την άνοιξη του 2001 ακύρωσε τα πάντα. Τον Σεπτέμβριο του 2007 στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Καραμανλή η απόφαση του 1992 μετεβλήθη με τη νέα γραμμή περί σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις (erga omnes). Ο πρωθυπουργός Ν. Γκρούεφσκι απάντησε με μετονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων σε «Μέγας Αλέξανδρος» και την ανέγερση αρχαιοελληνικών αγαλμάτων. Η αδιαλλαξία του ενισχύθηκε μετά την καταδίκη της Ελλάδας στη Χάγη το 2011 λόγω λαθών των Γ. Παπανδρέου - Δ. Δρούτσα και του πρέσβη Γ. Σαββαΐδη (σημερινός σύμβουλος της Ν.Δ.). Οσο για την υπεραπλούστευση ότι «θα τους αγοράζαμε σαν σούπερ μάρκετ», συνέβη κι αυτό, χωρίς αποτέλεσμα. Οποιος ταξίδευε στα Σκόπια μετά το 1998-1999 αντίκριζε κάτι σαν ελληνική πόλη με τόσες γνώριμες πινακίδες εταιριών, ενώ τα στατιστικά στοιχεία και η διάθεση των απλών πολιτών μαρτυρούσαν τις στενές σχέσεις με την Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά, η στάση της πολιτικής ηγεσίας της ΠΓΔΜ δεν άλλαξε.

Τρίτος μύθος: «Η ΠΓΔΜ είναι μικρή και δεν επηρεάζει τα ελληνικά συμφέροντα». Αυτός κι αν είναι μύθος που κατέρρευσε! Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τόνιζε ότι «το πρόβλημα δεν είναι τα σημερινά Σκόπια, αλλά ο μελλοντικός συνδυασμών δυνάμεων» που θα τα χρησιμοποιεί. Ηταν αρκετός ένας φράχτης στα σύνορα, που υποστηρίχθηκε από έναν τέτοιο «συνδυασμό δυνάμεων», για ν' αποδειχθεί η σημασία της ΠΓΔΜ.

Σήμερα η ονομασία της ΠΓΔΜ έχει εξελιχθεί σε «νέο Κυπριακό», που όλοι ξεχνούν, αλλά πάντα επηρεάζει τις εσωτερικές και εξωτερικές εξελίξεις. Ασφαλείς πηγές αναφέρουν ότι η Ουάσινγκτον και το Βερολίνο δεν θα πιέσουν για την ονομασία πριν από τις εκλογές στην ΠΓΔΜ στις αρχές Ιουνίου, αλλά είναι απρόβλεπτο τι θα συμβεί μετά την (πιθανότατη) εκ νέου επικράτηση του εθνικιστικού VMRO του Ν. Γκρούεφσκι. Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο η ένταξη της ΠΓΔΜ δεν είναι στην ατζέντα, αλλά θα τονιστεί η επείγουσα ανάγκη σταθερότητας στα Βαλκάνια και θ' αναζητηθούν μελλοντικές λύσεις. Λίγο αργότερα ίσως επισκεφθεί την περιοχή, παρά τα προβλήματα υγείας του, ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ Μ. Νίμιτς. Κατά τις ίδιες πηγές, οι νέες (;) ιδέες Νίμιτς δεν είναι ελπιδοφόρες, ενώ πυκνώνουν οι εισηγήσεις για μετατόπιση του ζητήματος από τον ΟΗΕ στη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ ή της Γερμανίας.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.

Η ανοιχτή κοινωνία αυτοκαταστρέφεται-η πολυπολιτισμικότητα είναι η άρνηση και η ανατροπή του πλουραλισμού.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Η χθεσινή σφαγή στις Βρυξέλλες, η αναμενόμενη που απεδείχθη αναπόφευκτη, είναι ένα ακόμα επεισόδιο ενός πολέμου που έχει κηρυχθεί μονομερώς: από την πλευρά της η Δύση πασχίζει, αδέξια, να βρει ειρηνικές λύσεις. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές στον δημόσιο διάλογο, η επίθεση αυτή εναντίον της Δύσης έχει μια σειρά αιτίες: μερικές σχετίζονται με τη φύση του Ισλάμ, άλλες με το πώς η δυτική κοινωνία απέτυχε στην ένταξη, πολύ περισσότερο στην αφομοίωση, των μουσουλμάνων μεταναστών. Προσετέθη η αμερικανική και ευρωπαϊκή στρατηγική στο διεθνές πεδίο (συμμαχίες με ισλαμικές χώρες, επεμβάσεις σε άλλες) που ενέτεινε το ιστορικό μίσος σε μια συγκυρία εκβαρβαρισμού του Ισλάμ.

Αυτή τη στιγμή έχουμε απέναντί μας έναν ολισθηρό εχθρό που μάχεται από το εσωτερικό μας. Δεν πρόκειται για την εκδίκηση των ταπεινωμένων, πρόκειται για κατακτητικό και καταστροφικό πόλεμο: Τι θέλουν επιτέλους αυτοί οι άνθρωποι; Η απάντηση είναι απλή και, μαζί, σύνθετη: έχουν ένα ουτοπικό – για μας δυστοπικό – όραμα, μια «τέλεια», οικουμενική, κοινωνία που θα λειτουργεί σύμφωνα με το Κοράνι και τη Σαρία. Για το Ισλάμ δεν αρκεί να εφαρμόζεται το Κοράνι και η Σαρία σε ένα κομμάτι του κόσμου: πρέπει, σύμφωνα με τις προσταγές του Αλλάχ, να υποταχθούν στον ισλαμικό νόμο όλοι οι άπιστοι –αλλιώς, πρέπει να πεθάνουν.

«Η φιλελεύθερη κοινωνία κινδυνεύει να καταστραφεί από τα δικά της ιδανικά, από ένα μείγμα αυτοαπέχθειας και εσωστρέφειας: πράγματι, δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Δύση, παρά σ’ εκείνα, τα ακόμα συχνότερα και περισσότερο αιματηρά, που συμβαίνουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Παραλλήλως, δείχνουμε μια δήθεν ανωτερότητα: πολλοί έσπευσαν να ονομάσουν την 13η Νοεμβρίου 2015, jour de gentillesse. Στο μεταξύ, η ισλαμική θεμελιοκρατία επετείνεται• δεν βρίσκεται απλώς επί θύραις – βρίσκεται στο εσωτερικό μας, βρίσκεται στο εσωτερικό του ίδιου του Ισλάμ. Απλώς, επί χρόνια, επί δεκατίες, επιδεινύαμε εθελοτυφλία, δειλία – η στρουθοκάμηλος χώνει το δυσανάλογα μικρό της κεφάλι στην άμμο. Kαι οι ηγεσίες, αριστερές και λαϊκιστικές, συγχέουν πεισματωδώς τον πλουραλισμό με την πολυπολιτισμική σαλάτα.

Ο πλουραλισμός είναι αξία και πρέπει να εκλαμβάνεται ως αξία. Η πολυφωνία που προϋποθέτει συνεπάγεται ανεκτικότητα: ο πλουραλισμός απορρίπτει τον δογματισμό, τη θρησκοληψία και τον φανατισμό. Εξ ορισμού, απαιτεί τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους: η κοινωνία των πολιτών (δηλαδή όχι των υπηκόων) πρέπει να είναι ανεξάρτητη κι από τα δύο. Ο πλουραλισμός απειλείται τόσο όταν το κράτος ταυτίζεται με την Εκκλησία και τη θρησκεία (όπως συμβαίνει στις ισλαμικές χώρες και στις ισλαμικές ουτοπίες) όσο και όταν το κράτος πολιτικοποιεί την κοινωνία (όπως συνέβαινε στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού»). Η κοινωνία των πολιτών δεν διέπεται ούτε από τον Θεό, ούτε από μη εκλεγμένες ηγεσίες, ούτε από κόμματα που επιβάλλουν μονοκρατορίες. Αυτό είναι το όραμα του κόσμου που οδηγεί στον φιλελευθερισμό και, στη συνέχεια, στη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό όραμα δυτικής εμπνεύσεως. Το Ισλάμ το απορρίπτει κατηγορηματικά, ενώ ακόμα και στις μη ισλαμικές περιοχές της Αφρικής δεν έχει ρίζες. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να οπισθοχωρήσουμε, για να επιστρέψουμε στο σκοταδιστικό παρελθόν, ακολουθώντας ένα είδος παγκόσμιου μέσου όρου. Παρά τη διεθνή αποσταθεροποίηση και την ανάπτυξη της ισλαμικής θεμελιοκρατίας, η θεωρία της μόδας δεν είναι ο πλουραλισμός – είναι  η πολυπολιτισμικότητα, η οποία θεωρείται  διεύρυνση του πλουραλισμού. Πρόκειται για χονδροειδές λάθος ευαίσθητων ψυχών. Αντιθέτως, η πολυπολιτισμικότητα είναι η άρνηση και η ανατροπή του πλουραλισμού.

Ο πλουραλισμός έχει τις ρίζες του στην ανεκτικότητα, μια αρχή που βασίζεται σε τρία κριτήρια. Πρώτον, στην απόρριψη κάθε δόγματος και μοναδικής αλήθειας, εφόσον ο πολιτισμός μας μάς υπαγορεύει να επιχειρηματολογούμε, να αιτιολογούμε τις ιδέες που υποστηρίζουμε. Δεύτερον, στον σεβασμό της λεγόμενης harm principle που σημαίνει ότι η ανεκτικότητα δεν πρέπει να επισύρει οποιαδήποτε βλάβη είτε της μίας είτε της άλλης πλευράς. Τρίτον, στο κριτήριο της αμοιβαιότητας. Αν σας παραχωρώ κάτι, πρέπει κι εσείς να μου παραχωρήσετε κάτι: μια δίκαιη δοσοληψία. Αν δεν υπάρχει αμοιβαιότητα, τότε η σχέση δεν είναι σχέση ανεκτικότητας, είναι σχέση επιβολής, είναι άσκηση βίας.

Από αυτά τα τρία κριτήρια προκύπτει ότι η ανοχή/ανεκτικότητα είναι η απόρριψη κάθε δόγματος κι ότι ο πλουραλισμός είναι η απόρριψη κάθε ισοπεδωτικής και τυραννικής εξουσίας. Ο πλουραλισμός απορρίπτει τη μονοκρατορία και την ομοιομορφία.

Η αρχαία πόλη φοβόταν τη διαφωνία. Η σύγχρονη πόλη την απολαμβάνει: την εκπολιτίζει, τη μετριάζει, τη μετατρέπει σε διάλογο. Στο τέλος, στην καλύτερη περίπτωση, η διχόνοια μετασχηματίζεται σε συμφωνία και ομόνοια. Concordia discors. Η «καλή πόλις» του πλουραλισμού βασίζεται σε μια ποικιλία που παράγει συνεκτικότητα – μέσω της ένταξης όλων στο κοινωνικό σώμα, της υπακοής στους ίδιους νόμους, της άσκησης ίσων δικαιωμάτων – όχι διάλυση.

Η πολυπολιτισμικότητα ακολουθεί αντίθετη πορεία. Αντί για την προώθηση μιας «συνεκτικής πολυμορφίας» ή μιας «πολυμορφικής συνεκτικότητας», προωθεί και προβάλλει τις ξεχωριστές ταυτότητες της κάθε ομάδας• συχνά τις δημιουργεί, τις αναδεικνύει, τις υποδαυλίζει. Το αποτέλεσμα της πολυπολιτισμικότητας είναι μια κατατεμαχισμένη κοινωνία με στεγανά, εχθρικά, τμήματα μεταξύ τους, τα οποία κραδαίνουν βιαίως ισχυρές ταυτότητες «διαφορετικότητας» και στερούνται επιθυμίας και ικανότητας να ενσωματωθούν. Η πολυπολιτισμικότητα δεν υπερβαίνει τον πλουραλισμό – τον καταστρέφει.

Τα ερωτήματα είναι πάρα πολύ πιεστικά: Γιατί οι δυτικές δημοκρατίες συνεχίζουν να συνεργάζονται και να μην καταγγέλλουν τις αραβικές χώρες που χρηματοδοτούν τους ισλαμιστές; Γιατί δεν καταργούν τα εξτρεμιστικά τζαμιά στο έδαφός τους; Γιατί δεν απελαύνουν (αν πρόκειται για μετανάστες) ή γιατί δεν τιμωρούν (αν πρόκειται για πολίτες) τους εξτρεμιστές ιμάμηδες και τους εκκολαπτόμενους τρομοκράτες που ζουν στη Δύση; Οι γαλλικές αρχές, για παράδειγμα, κάνουν λόγο για 5.000 άτομα που ανήκουν σε τζιχαντικά κυκλώματα: όχι, δεν πρόκειται για Γάλλους –αν ακούς στο όνομα Μοχάμετ δεν είσαι Γάλλος, αν και πιθανώς έχεις γαλλικά χαρτιά. Γάλλος, Βέλγος, Βρετανός είναι αυτός που υπογράφει το Σύνταγμα της χώρας του, υπακούει στους νόμους και ορκίζεται allegiance.

Γιατί όμως οι δυτικές χώρες κάνουν διαρκώς συμβιβασμούς παραβιάζοντας τους νόμους της δημοκρατίας προκειμένου να ικανοποιήσουν τους μουσουλμάνους μετανάστες; Πού οφείλεται αυτή η αδυναμία; Εν κατακλείδι, όσοι κατηγορούν τους άλλους για ισλαμοφοβία είναι προφανώς εκείνοι που φοβούνται περισσότερο το ισλάμ και επιδεικνύουν ανημπόρια, ενδοτικότητα και τη συνηθισμένη δήθεν αγάπη προς τον πλησίον που καταλήγει στο «όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην».

Υπάρχει μόνον ένας τρόπος ειρηνικής συνύπαρξης με όρους ελευθερίας: η αφομοίωση, η πλήρης ένταξη των ξένων στον κύριο κοινωνικό κορμό στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Πλήρης ένταξη σημαίνει επιθυμία του ανήκειν, σεβασμό της χώρας υποδοχής, διάχυση της παλιάς ταυτότητας στην καινούργια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι συνύπαρξης με όρους ανελευθερίας: αυτοί που παρατηρούνται σε χώρες με ολοκληρωτικά συστήματα, με θεοκρατικά καθεστώτα και με πρωτόγονες δομές εξουσίας των φυλών. Αλλά, για να εκτιμήσουμε τον πλουραλισμό και να απορρίψουμε την πολυπολιτισμικότητα, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε τη συντριπτική ανωτερότητα της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας έναντι των άλλων συστημάτων. Ο σημερινός δυτικός πολίτης συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο παιδί: αντιμετωπίζει με αχαριστία τόσο την κοινωνική δομή που δημιουργήθηκε τα τελευταία διακόσια χρόνια όσο και την πορεία της δημιουργίας της – τους στοχασμούς, τους αγώνες, τις επαναστάσεις, τους πολέμους. Και αντί να προσπαθεί να εφαρμόσει τη δημοκρατία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, την αμφισβητεί διαρκώς, πριονίζοντας, όπως συνηθίζουμε να λέμε, το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται». 

_{*Σώτη Τριανταφύλλου, «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ένταξη, αφομοίωση», εκδ. Πατάκη, 2015}

Η συμφωνία κίνητρο για αύξηση της λαθρομετάστευσης

Tου ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Πηγή: TVXS 

1) Εφόσον η ΕΕ ρυθμίζει ζητήματα παράνομης μετανάστευσης και δίνει στην Ελλάδα την υποχρέωση αυτής της ρύθμισης και της καταγραφής, τότε νομικά την επικυρώνει και την απελευθερώνει. Στο εξής η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει ζήτημα αποτροπής παράνομης μαζικής εισόδου στη χώρα, αλλά υποχρεούται απλώς σε ρύθμιση και καταγραφή αυτής της εισόδου.

2) Η Ελλάδα με τις ρυθμίσεις μετατρέπεται επισήμως και επ' αόριστον σε κέντρο ελέγχου παράνομων μεταναστών, από την Ασία και την Αφρική, για λογαριασμό της ΕΕ. Πρόκειται για μια πολύ αρνητική εξέλιξη, με απρόβλεπτες συνέπειες τόσο στα εθνικά θέματα, όσο και στον...ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. 

Ελλάδα και Τουρκία τίθενται πλέον στο ίδιο πλαίσιο, έναντι της ΕΕ, ένα πλαίσιο ιδιαίτερο, ιδιότυπου καθεστώτος, καθώς ενώ οι υπόλοιπες χώρες της ένωσης κλείνουν τα σύνορα και ελέγχουν αυστηρά τις εισόδους μεταναστών, η Ελλάδα γίνεται χώρος καταγραφής και εγκατάστασης προσφύγων και μεταναστών. Και το χειρότερο, υπάγεται πλέον σε τουρκικό έλεγχο.

3) Κανείς δεν γνωρίζει τις αρμοδιότητες των Τούρκων αστυνομικών στα ελληνική νησιά. Προφανώς η ελληνική κυβέρνηση δεν έπρεπε επ' ουδενί να το δεχθεί για ευνόητους λόγους εθνικής ασφάλειας.

4) Όλοι οι παράνομοι μετανάστες θα κάνουν προφανώς αίτηση ασύλου. Κανείς όμως δεν γνωρίζει τη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης έναντι αυτών των αιτήσεων, δεν γνωρίζει δηλαδή εάν θα απορρίπτει τα αιτήματα με βάση την εσωτερική έννομη τάξη ή με βάση τις αποφάσεις της Διεθνούς Αμνηστίας ή της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Διότι όσες αιτήσεις γίνονται δεκτές, αυτοί μένουν στην Ελλάδα. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Ποιος αποφασίζει; Ο ΟΗΕ, οι ΜΚΟ, η αστυνομία; Ποιος; Αν πάμε με τα κριτήρια του ΟΗΕ, τότε πρέπει να δεχθούμε το 80% των αιτήσεων! Το ζήτημα είναι τραγελαφικό, διότι δεν τίθεται κανένα όριο, αλλά αντιθέτως η συμφωνία τονίζει πως πρέπει να τηρούνται τα κριτήρια των διεθνών συνθηκών. Πρόκειται για καθαρό παραλογισμό. Τι θα γίνει εάν κινηθούν προς τα ελληνικά νησιά μαζικά, πληθυσμοί από την Αφρική και την Ασία; Εάν έρθουν 3 εκατομμύρια, που έχουν δικαίωμα ασύλου, πρέπει η Ελλάδα να τους δεχθεί; Και μάλιστα τη στιγμή που κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν το κάνει;

5) Με την ανυπαρξία ελέγχου των θαλάσσιων συνόρων, παραδίδουμε τον εθνικό χώρο σε ξένες δυνάμεις, σε διεθνείς αποστολές και οργανώσεις και αυτές θα αποφασίζουν για ζητήματα που άπτονται ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Μετατρέψαμε δηλαδή, εκουσίως, τη χώρα σε διεθνές κέντρο διαλογής μεταναστών, αντί να ελέγχουμε αυστηρά και να απαγορεύουμε την είσοδο, όπως κάνουν όλες οι χώρες της ΕΕ, με την δικαιολογία ότι δεν είναι δυνατός ο έλεγχος και η αποτροπή σε θαλάσσια σύνορα. Και άλλες χώρες όμως έχουν θαλάσσια σύνορα, αλλά ασκούν αποτρεπτικές πολιτικές, κινητοποιώντας τις ναυτικές τους δυνάμεις, εμποδίζοντας την προσέγγιση στις ακτές, συλλαμβάνοντας διακινητές, αλλά και παράνομους μετανάστες. Χωρίς καμία αποτρεπτική δράση η Ελλάδα διακινδυνεύει ζωτικά στοιχεία της υπόστασής της, ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα της εθνικής της κυριαρχίας.

6) Με την συμφωνία, όλοι οι Σύροι έχουν πλέον κίνητρο να πάνε Τουρκία και από εκεί στην ΕΕ. Αντίθετα, όλοι οι παράνομοι μετανάστες έχουν κίνητρο να έρθουν εδώ. Οι Τούρκοι δηλαδή θα πάρουν κυρίως Σύρους και εμείς κυρίως όλους τους άλλους.

7) Τέλος, αυτή η συμφωνία, ως προς την επαναπροώθηση παράνομων μεταναστών στην Τουρκία, τονίζει το έκτακτο και το επείγον της ρύθμισης και  μετά τις 72 χιλιάδες, δηλαδή σε ένα μήνα το πολύ, θα πάψει να ισχύει και θα ισχύει πλέον το καθεστώς της απαγόρευσης της επαναπροώθησης, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΗΕ.Η Ελλάδα, στην περίπτωση αυτή, δεν θα έχει δυνατότητα επιστροφής στην Τουρκία κανενός παράνομου μετανάστη.

Tο τσίρκο που αποτελεί την παρούσα κυβέρνηση

Του "Stirlitz"

capital.gr

Στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο που είχε κάνει ο Τσίπρας αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, είχε δηλώσει με σαφήνεια στα μέλη της κυβέρνησής του πως θα κριθούν αυστηρά από το έργο τους σε έξι μήνες και πως θα υπάρξει απολογισμός των πεπραγμένων τους. Φτάσαμε λοιπόν στους έξι μήνες και μόνο αυστηρή αξιολόγηση των υπουργών δεν είδαμε ακόμα. Όλοι οι άχρηστοι και αποτυχημένοι παραμένουν ακλόνητοι στις θέσεις τους. 
Ο Σκουρλέτης! αντί να φέρει επενδύσεις διώχνει και αυτές που έχουν απομείνει. 

Ο Τσακαλώτος δεν μπορεί να κλείσει την αξιολόγηση που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από πέρυσι τον Νοέμβριο. 

Ο Αλεξιάδης μας λέει ότι "τέλειωσαν τα δύσκολα και πάμε τώρα για τα χειρότερα" για να μας κάνει την καρδιά περιβόλι. 

Ο Κατρούγκαλος έχει χάσει και ο ίδιος τη μπάλα για το τι είδους μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει στο ασφαλιστικό. 

Ο Παπαγγελόπουλος τσακώνεται μέσω των ΜΜΕ με τους ανώτατους δικαστές διότι θεωρεί ότι πρέπει να τους συμβουλεύει με το ζόρι. 

Ο Πολάκης συναγωνίζεται σε ψευτοτσαμπουκά τους δημοσιογράφους και συμπεριφέρεται στις συνεντεύξεις Τύπου σαν μπράβος νυχτερινού κέντρου. 

Ο Παππάς φαγώθηκε να περάσει ένα νομοσχέδιο για τον εξορθολογισμό του τηλεοπτικού τοπίου και έκτοτε δεν έχει ακουστεί τίποτα γι' αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο. 

Η Τζάκρη θεώρησε πως έκανε το καθήκον της και ξεμπέρδεψε ανακοινώνοντας ένα σχέδιο βιομηχανικής ανάπτυξης μέσω 5 προγραμμάτων του ΕΣΠΑ το οποίο σίγουρα δεν μπορούν να καταλάβουν ούτε εκείνοι που το συνέταξαν για λογαριασμό της. 

Ο Κουρουμπλής που είναι τυφλός ο άνθρωπος πηγαίνει στην Ειδομένη και διαπιστώνει ότι πρόκειται για "Νταχάου" ενώ ο Μπαλτάς που βλέπει θεωρεί την κατάσταση εκεί "τιμητική για την Ελλάδα" χωρίς να έχει πάει όμως ποτέ. 

Ο ανεκδιήγητος Φίλης όταν δεν ασχολείται με "επιστημονικού κύρους" προσωπικές μελέτες πάνω στις γενοκτονίες σκιαμαχεί με μητροπολίτες επειδή επισκέφθηκαν σχολεία, και σχεδιάζει πώς θα ανοίξει παιδικούς σταθμούς στους καταυλισμούς των λαθρομεταναστών. 

O Κοτζιάς περιμένει ακόμα να του πει ο διερμηνέας τι ακριβώς δήλωσε κατάμουτρα ο Τούρκος ομόλογός του, ώστε να μπορέσει να του απαντήσει. 

Ο Κοντονής έχει αναδειχτεί σε νέο Μέγα Αλέξανδρο κόβοντας με το σπαθί τον γόρδιο δεσμό της διαφθοράς του ελληνικού ποδοσφαίρου διακόπτοντας θεσμούς πολλών δεκαετιών όπως το Κύπελλο Ελλάδος, με κίνδυνο να δεχτούμε βαρύτατη τιμωρία από την UEFA. 

Ο Μουζάλας τα έχει κάνει θάλασσα με το μεταναστευτικό πρόβλημα και ζητά συγγνώμη που "εν τη ρύμη του λόγου" αποκάλεσε δημοσίως τα Σκόπια "Μακεδονία", όπως τα αποκαλεί δηλαδή και στις κατ' ιδίαν συζητήσεις του.
Αν ο Τσίπρας δεν κάνει ΑΜΕΣΑ σαρωτικό ανασχηματισμό, αυτό θα σημαίνει ότι οι προειδοποιήσεις του για σκληρή δουλειά και αποτελεσματικότητα ήταν απλώς μπαρούφες για τις τηλεοπτικές κάμερες. Και βέβαια το τσίρκο που αποτελεί την παρούσα κυβέρνηση δεν θα γίνει καλύτερο αν αντιληφθεί πως ο επικεφαλής δεν εννοεί αυτά που λέει, και ότι γαβγίζει χωρίς να δαγκώνει.

Η εγκληματική πολιτική των ανοιχτών συνόρων

Του Άγη Βερούτη

Πηγή: capital.gr

 

Οι Πρόσφυγες από το Μαρόκο και την Αλγερία, για παράδειγμα, γιατί δεν περνάνε από το Γιβραλτάρ, αλλά έρχονται 4.000 χιλιόμετρα πιο μακριά, στο Αιγαίο;

Γιατί Αλγερινοί, Μαροκινοί ή ακόμα και Μεξικανοί Πρόσφυγες, να έρχονται στην Ελλάδα μέσω παράνομων κυκλωμάτων διακινητών, έστω με €50 μέσω Turkish Airlines + €3.000 για τους διακινητές;

Γιατί δεν βγάζουν εισιτήριο κατευθείαν για Λονδίνο με Ryanair για €80, να γλιτώσουν και τα €2.970 του κόστους λαθραίας διακίνησης, και τα εκατοντάδες χιλιόμετρα πεζοπορίας;

Και ακόμα χειρότερα, γιατί κάποιος Μαροκινός Πρόσφυγας, που θέλει να πάει στην Γερμανία, να έρχεται στην Ελλάδα κάνοντας 4.000 χιλιόμετρα παραπάνω με την οικογένειά του, διακινδυνεύοντας να πνιγούν τα ανήλικα παιδιά του στο Αιγαίο, και δεν περνάει στην Ευρώπη απλά από το Γιβραλτάρ που είναι δίπλα;

Μα, μου λέει κάποιος, πρόσφυγες είναι μόνο όσοι προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές!

Και έχει δίκιο. Ούτε η Αλγερία, ούτε το Μαρόκο, ούτε το Πακιστάν, ούτε το Μεξικό μπορεί να έχουν πρόσφυγες!

Άρα τι έχουν;

- Λαθρομετανάστες. Ανθρώπους που για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή από αυτήν που ζουν στην πατρίδα τους, φεύγουν και πάνε σε πατρίδες άλλων ως φιλοξενούμενοι.

Όμως, για να ζήσεις ως φιλοξενούμενος, πρέπει να έχεις προσκληθεί.

Η προσωπική μου εμπειρία ως μετανάστης για 17 συναπτά έτη, σε αγγλοσαξωνικές χώρες, ήταν πως είχες δύο επιλογές. Ή να είσαι καθόλα νόμιμος στη χώρα φιλοξενίας, ή να φύγεις, ή μάλλον ακριβέστερα να σε απελάσουν!

Η παράνομη είσοδος σε οποιαδήποτε χώρα πλην της Ελλάδας, από κάποιον λαθρομετανάστη συνήθως καταλήγει σε άμεση απέλαση από εκεί που εισήλθες στη χώρα.

Ενίοτε θεωρείται ποινικό αδίκημα και επισείει φυλάκιση έως 4 έτη.

Ο βασικός λόγος που όλοι αυτοί έρχονται στην Ελλάδα, δεν είναι γιατί τους αρέσει ο καιρός, αλλά διότι στην Ελλάδα η παράνομη είσοδος στην χώρα χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα δεν επισείει καμία ποινή, όπως πολύ απλά εξήγησε πρόσφατα ένας Σύρος γιατρός που έδωσε συνέντευξη σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης.

Το Προσφυγικό, λοιπόν, σε περίληψη:

-Η Ελλάδα/Τασία διαφήμισε παγκοσμίως πως εφαρμόζει ανοιχτά σύνορα και δίνει εξάμηνη άδεια παραμονής στους παρανόμως εισελθόντες. Όποιος μπει στη χώρα μας παράνομα, δεν έχει να φοβάται τίποτα.

- Η Τουρκία έκανε άρση βίζας για μουσουλμανικές χώρες, πυροδοτώντας άφιξη οικονομικών μεταναστών από παντού, μαζί με πρόσφυγες από Συρία.

- Το 2015, 900.000 Οικονομικοί Μετανάστες και Πρόσφυγες, φιλοδοξώντας να εκμεταλλευτούν ευρωπαϊκές επιδοματικές κοινωνικές πολιτικές για αδύναμους, πλημμύρισαν τα παράλια της Τουρκίας και με $1.000-$3.000 πέρασαν στην Ελλάδα παρανόμως, με προορισμό βορειοευρωπαϊκές χώρες.

- Επίσης το πέρασμα εδώ είναι μια δρασκελιά και επειδή θαυμάσια μπορούν να ανακατευτούν με τους χαρακτηρισμένους ως πρόσφυγες, τους οποίους κανείς ακόμη δεν έχει οριστικά καταλήξει πως θα χειριστεί.

-Οι βορειοευρωπαϊκές χώρες προορισμού, από φόβο απειλούμενης προσέλκυσης 1 δισεκατομμυρίου μεταναστών, λόγω ελληνικής αβελτηρίας και τουρκικής πονηριάς, φρόντισαν να σφραγιστούν τα σύνορα της Ελλάδας προς αυτούς, αποτρεπτικά και σε αυτοάμυνα.

- Όσο χειρότερα γίνουν τα πράγματα εδώ, τόσο αποτελεσματικότερα θα αποτραπεί η παγκόσμια μεταναστευτική παλίρροια.

- Προσεχώς θα γίνουμε ένα Κολαστήριο.

Κύριο χαρακτηριστικό μια χώρας είναι τα σύνορα.

Χώρα χωρίς σύνορα, δεν είναι χώρα. Δεν έχει εθνική κυριαρχία.

Εμείς, έχουμε;

Και αν είχαμε, απορώ γιατί δεν έχουμε ξεκινήσει κινήσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πχ να επιβληθούν από την ΕΕ κυρώσεις στην Τουρκία, περιορίζοντας το συνολικό αριθμό βίζας για την ΕΕ που δίδονται σε Τούρκους πολίτες ετησίως σε ένα γελοία μικρό αριθμό, πχ 200.000 ετησίως.

Γιατί δεν έχουμε ζητήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να συζητήσει κυρώσεις οικονομικού χαρακτήρα. Ένα εμπάργκο πχ σε αγροτικά προϊόντα.

Και στην τελική ανάλυση, γιατί το πρόβλημα που δημιουργούν βομβαρδισμοί από χώρες όπως η ΗΠΑ, η Τουρκία, η Ρωσία και η Γαλλία θα πρέπει να λυθεί από εμάς;

Και γιατί βλέπουμε στις οθόνες μας μόνο τα νήπια, και ποτέ τους τριαντάρηδες Πακιστανούς, Αλγερινούς, Μαροκινούς και άλλους, που μόνο πρόσφυγες δεν είναι; Δεν είναι λίγο ανισόρροπο;

Προσοχή: δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε άσπλαχνοι, αλλά ότι θα πρέπει να σηκώσουμε το βάρος που μας αναλογεί, σε αντίθεση με όσους Ευρωπαίους εταίρους μας, λένε πως θα πάρουν επιλεκτικά όσους πρόσφυγες θέλουν σε γελοία μικρούς αριθμούς συγκριτικά με τις ροές, ενώ δεν συζητάει κανείς για την λαθρομεταναστευτική πλημμυρίδα που απειλεί τη συνοχή του ελληνικού κράτους και τελικά τις τύχες τις δικές μας και των παιδιών μας.

οι ΚΝΙΤΕΣ που προχτές έκαιγαν την Αθήνα έγιναν κυβέρνηση...

Η Ελλάδα έχει χάσει τη διάθεση της για εργασία απο πολύ καιρό.
Απλώς δεν το είχαμε καταλάβει λόγω δανεικών.
Αντίθετα χώρες όπως η Ρουμανία, η Κίνα, η Ινδία, ζούνε την Ελληνική δεκαετία
ανάπτυξης του '60.  Και έχουν τεράστια ακόμη ανάπτυξη μπροστά τους.
Εμείς οικειοθελώς παραχωρήσαμε τη θέση μας.  Εθελοντές ανεργίας.  Κρυβόμαστε
πίσω απο κάτι φιλέτα τα οποία και αυτά δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε πως
να τα τρέξουμε και απο καθαρή τεμπελιά η μάλλον λόγω υπέρμετρης αλητείας
τα παραχωρήσαμε στους Κινέζους η τους Γερμανούς.  Και παρακολουθούμε τα λεφτά
να φεύγουν σήμερα για το Πεκίνο η το Μόναχο ενώ εμείς υπερφορολούμε ότι έχει μείνει 
εδώ και δεν κουνάει για να επιζήσουμε.  Οτι κουνάει φεύγει.
Οταν παρακολουθείς την αλλαγή στη παγκόσμια αγορά εργασίας είναι δύσκολο
μετά να αντιπαραθέσεις τις πρακτικές της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια, τις πρακτικές
των συνδικαλιστών τόσα χρόνια και σήμερα όλους αυτούς στη κυβέρνηση.
Ο κόσμος ο άλλος πηγαίνει ολοταχώς προς την ανάπτυξη, εμείς ολοταχώς πηγαίνουμε
στην αντίθετη κατεύθυνση και είμαστε και υπερήφανοι και μάγκες.  Που τη φέραμε στο
σύστημα.  Που οι ΚΝΙΤΕΣ που προχτές καίγαμε την Αθήνα γίναμε κυβέρνηση.  
Και θα καταργήσουμε το σύστημα αρχίζοντας απο τη θρησκεία, τα ΜΜΕ, την έννοια
Ελλάδα, το στρατό.
Τους τη φέραμε για τα καλά, μέχρι και τον Καρανίκα φέραμε στο Μαξίμου η απόλυτη
επιτυχία της επανάστασης, ο άνθρωπος που πήγε φυλακή για να μην φυλάξει τη
πατρίδα του στο ρόλο του συμβούλου της κυβέρνησης.
Μόνο που η ιστορία την ύβρη δεν την ανταμείβει με επιτυχία.  Την ύβρη ακολουθεί
η νέμεση και εμείς ακόμη δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο.
Και έχουμε πολύ πολύ πολύ δρόμο για να καταλάβουμε τα πιο βασικά πράγματα που
και ένα παιδάκι τα καταλαβαίνει.  Μπορεί να πάρει και μια γεννιά ακόμη γιατί η ΚΝΕ
ακόμη μοιράζει φυλλάδια σε παιδιά των σχολείων μετά την παρέλαση.
Θα πρέπει να χάσουμε πολλά ακόμη για να καταλάβουμε τα πιο απλά πράγματα.
Οπως ότι δεν κυβερνάς την Ελλάδα όταν δεν πιστεύεις σε αυτή, στη θρησκεία της,
στις παραδόσεις της σε αυτό που φέρνει η ιστορία της.
Δεν ξαμολάς την ΚΝΕ να διαλύσει τα πανεπιστήμια στη χώρα που γέννησε την Ακαδημία
του Πλάτωνα.  Για να καταντήσεις σαν γελοίος, τεμπέλης, τραμπούκος να στέλνεις
τους νέους να σπουδάσουν στις Ρουμανίες, Βουλγαρίες η στη Κύπρο.  Σε άλλους κόσμους
που βλέπουν τα ιδανικά της Ελλάδας ξεκάθαρα σαν τα μικρά παιδιά, όχι σαν και εμάς
που τη μια μέρα καίμε το σύστημα και την άλλη μέρα δήθεν κυβερνάμε.
Αυτός ο να μη πω ο Γκουρία, τι έρχεται κάθε τρείς και λίγο και αγκαλιάζεται με τον
Τσίπρα;  Τόσο κοιμισμένος είναι και δεν έχει καταλάβει τι φταίει για το που 
βρίσκεται η Ελλάδα;  Δεν βλέπει τη διαφορά ανάμεσα στη κομματοκρατούμενη
και φανατισμένη φοιτητική νεολαία που στην ουσία ακόμη πολεμάει φαντάσματα,
με τις νεολαίες στα άλλα κράτη;  Δεν βλέπει τον Καρανίκα στο Μαξίμου;
Δεν θέλει και πολύ σκέψη για το που βαδίζουμε.  Βαδίζουμε στο ρυθμό του Τσίπρα
και της ΚΝΕ.  Στο ρυθμό αυτό η οικονομία θα παραμείνει ένα φάντασμα.
Μέχρι να καταλάβει καλά ο κόσμος ότι δεν ήταν σάπια μόνο η ΝΔ και το Πασοκ 
στην Ελλάδα.  Αλλά και η κομματική νεολαία, οι συνδικαλιστές και όλοι οι 
πρασινοφρουροί και νυν Συριζοφρουροί που φροντίζουν πάντα για πάρτη τους.
Το Πασοκ μας πήρε 30 χρόνια να το καταλάβουμε.  Δεν ξέρων αν υπάρχει χρόνος
σήμερα για να περιμένουμε η να ξυπνήσει ο Τσίπρας, η να ξυπνήσουν οι 
ψηφοφόροι.
Για να αλλάξει το σύστημα θα πρέπει ο κόσμος μαζικά να το ζητήσει.  Αλλιώς
την άλλη μέρα που θα έρθει ο κάθε Μητσοτάκης, θα γυρίσει ο Τσίπρας με τον
Καρανίκα στο γνήσιο ρόλο του και θα τα κάνουν όλα μπάχαλο μέχρι να 
ξαναβγούνε.
Το σύστημα των +50 εδρών μας πρόδωσε στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια.
Αν δεν υπήρχε δεν θα έβγαινε ο Φίλης να σταματήσει τα Θρησκευτικά κρυμμένος πίσω
απο τις +50 και τον κάθε βολεμένο Καμμένο.  Ισως απο εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε.
Να υπάρχει κάποιος τρόπος να διασφαλίζονται αξίες, νόμοι και όχι να έρχεται ο Μπαλτάς
μια μέρα και να λέει 'είμαστε κατά της αριστείας.' *  Η ο Τσίπρας που αφού είπε και ξαναείπε
ότι αυτός δεν θα διορίσει κόσμο, ήρθε σήμερα και ακολούθησε πιστός τις τακτικές 
Πασοκ και ΝΔ.
* Με αυτή μόνο την φράση υπουργός Παιδείας διώχνει ότι καλύτερο έχει η Ελλάδα έξω.
Ο υπουργός Παιδείας !

Βαριά φορολογία, επεκτατικός κρατισμός, και ασύδοτη γραφειοκρατία οδηγούν στην κατάρρευση της μεσαίας τάξης...

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Πηγή: capital.gr

Οι πολιτικές εξελίξεις συνδέονται άμεσα με οικονομικές επιλογές και κοινωνικές μεταβολές. Οι οικονομικές αποφάσεις τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε δραματικές κοινωνικο-πολιτικές ανατροπές. Κεντρικός παράγοντας που τα προκαλεί όλα αυτά είναι η κατάρρευση της μεσαίας τάξης. Με τη βαριά φορολογία, τον επεκτατικό κρατισμό, την ασύδοτη γραφειοκρατία και την θυσία του ιδιωτικού τομέα για τη σωτηρία ενός αναποτελεσματικού κι’ απόλυτα αυταρχικού δημοσίου οι κυβερνήσεις οδήγησαν στην κατάρρευση της μεσαίας τάξης. 

 

Δίχως μεσαία τάξη δεν υπάρχει δημοκρατία

 
  Η διάλυση όμως της μεσαίας τάξης υπονομεύει τη λειτουργία της δημοκρατίας διότι σταδιακά εξαφανίζει όλα της τα στηρίγματα. Δίχως μεσαία τάξη δεν υπάρχει δημοκρατία. Τα συστατικά για την οικοδόμησή της συνυπάρχουν με τη δική της παρουσία. Αυτή απαιτεί την ύπαρξη υποδομών, συστήματος κοινωνικής φροντίδας και υγείας, ικανοποιητική παιδεία και αστικά περιβάλλοντα ευρύτερης αποδοχής. Προσφέρει παράλληλα και την φορολογική βάση για οικοδόμηση και χρηματοδότησή τους. Απαιτεί επίσης ένα σύστημα  ελέγχου και απολογισμού των πολιτικών αρχών για τη λειτουργία μιάς κοινωνίας πολιτών που αποτελεί την βάση μιάς δημοκρατικής τάξης.  

Οι καταιγισμοί φορολογικών επιβαρύνσεων και η εμμονή των πολιτικών αρχών σε ένα σύστημα ψηφοφόρων – πελατών που ακυρώνει κάθε ορθολογική μεταρρύθμιση καταβυθίζει τη χώρα στο τέλμα και τη μεσαία τάξη στην αφάνεια. Η κυβέρνηση της Αριστεράς μάλιστα, με προμετωπίδα μια ξεθωριασμένη ιδεοληψία αριστερών συνθημάτων περί αναδιανομής (ανύπαρκτων πιά) εισοδημάτων, ανθρωπισμού κι υποτιθέμενης αλληλεγγύης μετατρέπει σταδιακά τη χώρα σε τέλμα οικονομικής κακουχίας και σε απέραντο στρατόπεδο ανεξέλεγκτης εισροής χιλιάδων μουσουλμάνων.

Η κατάρρευση της αστικής τάξης εκθέτει τους θεσμούς αλλά και τη δημοκρατία σε λογής θανατηφόρους κινδύνους. Η αδιάκοπη εισβολή μεταναστών πάλι καλλιεργεί πρόσθετους φόβους κι ανησυχία για τις αντοχές του κοινωνικού ιστού και για τις μελλοντικές δυνατότητες επιβίωσης ενός είδους γενικότερης συνοχής. Αγωνιώντας για το μέλλον οφείλουμε να μην πάρουμε αψήφιστα τα ζητήματα αυτά και να φροντίσουμε να χτίσουμε μια κοινωνία ικανή να αντεπεξέλθει στις νέες αυτές προκλήσεις.          

Η Τυραννία της "Πολιτικής Ορθότητας" και η Υποκρισία

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν πνίγονται μέσα σε μια απίστευτη ομίχλη πολιτικής ορθότητας και σχεδόν βίαιης υποκρισίας. Λαλίστατοι και προβεβλημένοι παράγοντες των ΜΜΕ και της οπτικοακουστικής τέχνης εκδηλώνουν τον αποτροπιασμό και την θλίψη τους για την κακή μοίρα των μεταναστών. Στηλιτεύοντας στάσεις που δεν συμπάσχουν με τη δοκιμασία που υφίστανται οι μετανάστες και δεν εκδηλώνουν ανοιχτά τη συμπαράστασή τους σ’ αυτούς. Μόνο που στη συνέχεια όλοι αυτοί αποτραβιούνται συνήθως στην πολυτέλεια της ιδιωτικής τους ζωής αφήνοντας τους υπόλοιπους απλούς πολίτες στην καθημερινότητα της μιζέρια μιάς ζωής δίπλα ή και μαζί, κυρίως στην επαρχία ή σε υποβαθμισμένες γειτονιές των μεγάλων πόλεων,  με τους κακότυχους μετανάστες. Που βρίσκεται σήμερα η Σούζαν Σάραντον; Θα θυμάται αύριο στο σπίτι της στο Μπέβερλυ Χιλλς τα παιδάκια που χάιδευε στο λιμάνι του Πειραιά η Αντζελίνα Τζολί;  Ο Τζούντ Λώ, η Μπομ Κάρτερ και ο Μπένεντικτ Κούμπερμπατς κατηγορήθηκαν, μαζί με άλλους, από Αγγλικές εφημερίδες, πως χύνουν δάκρυα για τους πρόσφυγες, ενώ στις αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, και όχι μόνο, που ζουν σπάνια αντικρίζουν μετανάστες από τη Συρία, το Ιράκ, την Ερυθραία ή το Αφγανιστάν. 

Το ίδιο ισχύει βέβαια και για δικούς μας τηλεοπτικούς και άλλους αστέρες που ζώστηκαν με σωσίβια για συμπαράσταση στους εγκλωβισμένους στην Ειδομένη. Παραβλέποντας βέβαια το κοινωνικό πρόβλημα της ανθρώπινης πλημμυρίδας που θα γεμίσει την Ελλάδα με απρόσκλητους μουσουλμάνους, την ώρα που κανείς τους  –εντελώς ανεξήγητα– δεν μετακινήθηκε προς τις πλούσιες ισλαμικές χώρες της Αραβικής Χερσονήσου. Ένα διάλειμμα αργότερα σε μοδάτα Αθηναϊκά στέκια σκεπάζει, για όλους αυτούς, τις όποιες έγνοιες για την αδιαφορία τους σχετικά με το κοινωνικό μας ορατό μέλλον.
  Ο Φαντασιακός Ρατσισμός 

Εχουμε όμως τώρα ανακαλύψει και το "ρατσισμό", που χαρακτηρίζει ό,τι δεν μας αρέσει ή μας κάνει να αισθανόμαστε σχετικά άβολα. Όπως το Ρωσο-Πόντιος, στο οποίο αδυνατώ να καταλάβω που βρίσκεται η προσβολή ή ο σχετικός ρατσισμός.  Ο εν λόγω στον οποίο αναφέρθηκα είναι γεννημένος στη Γεωργία και πολιτογραφημένος πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Όπου και  έχει εκλεγεί μάλιστα και στο εθνικό εκεί κοινοβούλιο (Δούμα). Έχει καταγωγή από τον Πόντο και είναι ελληνικής εθνικής ρίζας. Ουδείς αμφισβήτησε την ελληνικότητα και το σχετικό του φρόνημα. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί, κατόπιν των παραπάνω,  το Ρωσο-Πόντιος  είναι ενοχλητικό; Μήπως λόγω ελληνικού επωνύμου; Να θυμίσω πως στη Ρωσία υπάρχουν προβεβλημένες προσωπικότητες με επώνυμα ξένα, που ουδέποτε αναφέρονται με εθνικότητα πλην της ρωσικής. Όπως λχ ο επικεφαλής της Γκάζπρομ, Αλεξέι Μίλλερ, ο Γεν Δ/ντής της κρατικής ναυτιλιακής εταιρίας Σοβκομφλότ, Σεργκέι Φράνκ ή ο Μιχαήλ Φρήντμαν του γιγαντιαίου ενεργειακού Ομίλου Αλφα, -που ουδέποτε αναφέρονται σαν "Γερμανοί". Επιλεκτικές λοιπόν ευαισθησίες που υπακούουν σε φανερές σκοπιμότητες υπονομεύουν τον ελεύθερο δημοκρατικό διάλογο καλλιεργώντας αντιθέσεις κι εντάσεις που προφανέστατα έχουν άλλους στόχους.