Πόλεμος -ισμών. Ούτε κρατισμός, ούτε και (ακραίος) νεοφιλελευθερισμός των χρηματαγορών. Δεν χωρούν όλα σε "πιατιλέτκι"

Του διαχειριστή: 

'Εχουμε ξαναμπλέξει με τους διάφορους -ισμούς που ταλάνισαν την Ευρώπη και τώρα τον κόσμο συνολικά πολλές φορές. 

Από τον Ναπολέοντα στους ναζιστές και στην παγκοσμιοιποίηση των αγορών, και μόνον αυτών ειδικά σήμερα, η Ευρώπη και όλος ο πλανήτης δεινοπάθησε ούκ ολίγες φορές. Σήμερα έχουμε μία παράξενη αλλά και ανίερη συμμαχία των παγκοσμιοποιημένων χρηματαγορών με την αριστερά κυρίως στην Ευρώπη (Μελανσόν στην Γαλλία, Τσίπρας στην Ελλάδα, Ποντέμος στην Ισπανία) όπου και σε ιδεολογικό πεδίο έχει ταυτιστεί με την παγκοσμιοποίηση των αγορών την οποία, τάχα μου, την πολεμά. Όμως, actae manent.

Στην Ελλάδα η συντριπτική πλειοψηφία αριστερών και δεξιών έχει εκπαιδευτεί στην ιδέα ότι η σοβαρή επιχειρηματική δραστηριότητα σημαίνει αποκλειστικά σχέσεις με το κράτος. Με αυτή την έννοια δεν υπάρχουν πολλοί φιλελεύθεροι στην Ελλάδα.

Ομως αυτή η κατάσταση είναι κάτι που φρόντισε με μεγάλη επιμέλεια το κράτος στα χέρια των παλαιοκομματικών πρίν, των (παλαιο)κομμουνιστών σήμερα, και χάρις στην ασφυκτική πίεση της αριστεράς διαχρονικά. Το κράτος και αυτοί που το ήλεγχαν και το ελέγχουν δεν άφησε ούτε χαραμάδα γιά να αναπτυχθεί φιλελεύθερο τοπίο γιά το επιχειρείν. Οσοι ξέρουν από σοβιετία ξέρουν ότι το Ελληνικό επιχειρηματικό τοπίο είναι χτισμένοπάνω στο σοβιετικό πρότυπο.

Σκόπιμα αναμιγνύνεται το τοπίο που φτιάχτηκε διαχρονικά με το τι πραγματικά σημαίνει φιλελεύθερη στάση της κοινωνίας. Οι πραγματικά λίγοι φιλελεύθεροι ακούνε μεγενθυμένο  κράτος και τρέχουν. 

Ολα τα άλλα επιχειρήματα είναι γιά τα πανηγύρια. Επιεικώς.

Πρώτον η φιλελεύθερη στάση προυποθέτει ότι τα χρέη πληρώνονται. Φιλελεύθερη οικονομία προυποθέτει κράτος δικαίου και τήρηση των συμβολαίων. Η χρεωκοπία ώς κατάσταση υπάρχει φυσικά, αλλά προυποθέτει την απώλεια ιδιοκτησίας του χρεωκοπημένου, ώστε να παραχωρήσει τη θέση του σέ άλλους υγιείς. Αν ο θέλουμε διαγραφή χρεών σε αμιγώς φιλελεύθερο περιβάλλον, χωρίς (και υπερεθνικές σωτήριες επεμβάσεις) τότε θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι η Ελλάδα όλη θα πρέπει να βγεί στο σφυρί γιά να απαλλαγεί μεν από τα χρέη της αλλά και όλο της το ενεργητικό να αλλάξει ιδιοκτησία. Αυτό έπραξαν οι "αριστεροί" της σπείρας τσίπρα. Actae manent: Το ταμείο δημόσιας περιουσίας το ελέγχουν αποκλειστικά ΞΕΝΟΙ και η εθνική περιουσία θα είναι στα χέρια τους για 99! χρόνια, η -λέμε τώρα- ελλαδική κυβέρνηση απλά υπακούει σε εντολές. Η "επάρατη δεξιά" δεν διανοήθηκε ΠΟΤΕ να εκχωρισει την όλη εθνική περιουσία στους ξένους.

Το αληθινά φιλελεύθερο ζητούμενο είναι η ύπαρξη υγιούς ανταγωνιστικότητας στην αγορά, την παγκοσμιοποιημένη αγορά σήμερα. Έτσι π.χ. η έξοδος από το ευρώ και η επάνοδος στη δραχμή θα έδινε μιά πρόσκαιρη ανταγωνιστικότητα στην εξωστρεφή μερίδα της Ελλάδας, αλλά μόνο πρόσκαιρη. Η υποτίμηση πάντοτε ήταν ένα εργαλείο προσωρινής καταφυγής, αν γίνει μόνιμο ξέρουμε που οδηγεί. Και σε κάθε περίπτωση η υποτίμηση είναι καθαρά κρατικό εργαλείο, καθόλου φιλελεύθερο. Έστι δεν είναι κ. Μητστάκη; Το κράτος υποχρεώνει σε υποχώρηση τις αξίες με σκοπό να ευνοήσει μερικές ομάδες συμφερόντων ( π.χ. εξαγωγείς, τουρισμό) εις βάρος των υπολοίοων. Τι σχέση έχει αυτό με φιλελεύθερη στάση?

Παρακάτω, ακόμη και οι πιό σκληροί φιλελεύθεροι έχουν αποστάσεις από τις καθαρές αντιλήψεις γιά εκδοτικό προνόμιο σε όλους βάσει της δικής τους αξιοπιστίας και αποδέχονται την ύπαρξη μιάς κεντρικής τράπεζας που θα καθορίζει την νομισματική πολιτική. Η Φρανκφούρτη σήμερα εφαρμόζει μια 'αντικυκλική' νομισματική πολιτική που σκοπό έχει να φέρει τον πληθωρισμό της Ευρωζώνης σε ένα ύψος 2% που θεωρείται από τους περισσότερους ένα βέλτιστο ποσοστό ώστε να μην οδηγείται η οικονομία σε φαινόμενα αποπληθωρισμού που επηρρεάζουν αρνητικά τη λειτουργία της οικονομίας. Δεν είναι κατανοητό γιατί υψηλότερα επιτόκια σήμερα θα ήταν κάτι πιό 'φιλελεύθερο', εκτός αν νοιαζόμαστε γιά τις αποδόσεις των 'ραντιέρηδων' περισσότερο από ότι νοιάζεται γιά την επέκταση όλης της οικονομίας της ΕΖ.

Π.χ. οι Βαρουφάκης και Λαπαβίτσας από τη μιά μεριά είναι υποτίθεται κρατιστές που οραματίζονται μιά οικονομία του 'Γκοσπλάν' σαν την μόνη λύση, και από την άλλη μας τη λένε και από πάνω ότι οι φιλελεύθεροι δεν το πάνε στην άλλη άκρη εφαρμόζοντας τον Friedman σαν ευαγγέλιο αλλά αποδεχονται την ύπαρξη του κράτους και της κεντρικής τράπεζας σε ένα ρόλο γενικού ρυθμιστή του τοπίου της αγοράς ώστε να αποφεύγονται ακραία και αποσταθεροποιητικά φαινόμενα από την απόλυτα ελεύθερη λειτουργία των αγορών.

Αυτό είναι το πρόβλημα όλων των μαρξιστών: Εχουν πάθει τέτοια στένωση της οπτικής τους ώστε αδυνατούν να καταλάβουν ότι η κοινωνία πλέον δεν μπορεί να προοδεύσει ούτε με "πιατιλέτκι" ( τα Σοβιετικά 'πενταετή' προγράμματα) όπου μιά ομάδα κομματικών κομμισσάριων αποφασίζει γιά όλους, ούτε με μιά απόλυτη κατάσταση Φάρ Ουέστ στην αγορά. 

Αδυνατούν να καταλάβουν ότι η σύγχρονη φιλελεύθερη στάση απαιτεί μιά ισορροπία ανάμεσα στην κρατική παρέμβαση και την ελευθερία της δράσης. Μιά ισορροπία που καθορίζεται στο περιβάλλον της αστικής δημοκρατίας από την διαρκή διαπάλη των κοινωνικών ομάδων, όπου η κρατική παρέμβαση άλλοτε επεκτείνεται και άλλοτε συρικνώνεται κατά τις ανάγκες της εποχής και της κοινωνίας, παρέχοντας το πλαίσιο δράσης, αλλά ποτέ η ελευθερία δράσης δεν συνθλίβεται. Οι Βαρουφάκης και Λαπαβίτσας ζούν ακόμη στην εποχή του ... Ζορρό, την εποχή που είτε είσαι 'ηρωας' είτε 'κακούργος'. Με μιά μισοψημένη 'επιστημονικότητα' θέλουν σώνει και καλά να χωρέσουν τα πάντα σε ένα 'πλάνο'. 

Ευτυχώς η κοινωνία έχει κάνει βήματα που άφησαν αυτές τις μηχανιστικές αντιλήψεις του 19ου αιώνα εντελώς πίσω. Το τοπίο σήμερα είναι πολύ πιό πολύπλοκο και πολύ λιγότερο ακραίο από τα οράματα των απολιθωμάτων. Η ελευθερία οικονομικής δράσης είναι εκείνη που προωθεί τον κόσμο ολόκληρο σε επίπεδα ευημερίας αδιανόητα μερικές δεκαετίες πίσω. Αυτό είναι αυταπόδεικτο. Παράλληλα, αναγνωρίζεται ο ρυθμιστικός και μόνο ρόλος της κρατικής ισχύος. Η διαχείριση αυτής της ισορροπίας είναι το ζητούμενο πλέον. Οχι οι μανιχαισμοί της δεκάρας. 

Στην Ελλάδα, δυστυχώς δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ' αυτό το σημείο-καμπή. Έχουμε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα να λύσουμε και δεν υπάρχει στον ορίζοντα καπνός...

Επινοώντας τον τροχό στην Ελλάδα του 2017 - Ανάπτυξη με ΕΣΠΑ και σουβλατζίδικα δεν γίνεται...

Του διαχειριστή

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2016 ο Μεγάλος Ηγέτης της πλέον ανίκανης σπείρας ανεπάγγελτων κρατιστών που κυβερνούν αυτήν εδώ την κρυφοκομμουνιστική χώρα, είχε ήδη βάλει 32!! νέους φόρους ενώ είχε ήδη διορίσει στο Δημόσιο όλα τα πανάσχετα κομματόσκυλα και τα αμόρε του.  Και ήθελε οι Γερμανοί να  ελαφρώσουν το χρέος αλλά ταυτόχρονα να χρηματοδοτούν αυτόν και την φατρία του όπως και το παρασιτικό κράτος της ασυσοδίας. Για να έρθει -λέει!- ανάπτυξη! Μόνο με γενναίες δομικές μεταρρυθμίσεις όμως του αριστερού κρατιστάν θα έρθει η ρημάδα η αανάπτυξη, πράγμα αδύνατον με την τωρινή (γαλαζοπρασινοκόκκινη) κλεπτοκρατία στα πράγματα. 

Αν και δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, ιδού ενας τρόπος (και δεν είναι ο μόνος) για να αναπτύξει η Ελλάδα όλο της το υγιές δυναμικό:

Σύμφωνα με τον OECD, το 50% του παγκοσμίου ΑΕΠ σήμερα το παράγουν 1.200 εταιρείες, εκ των οποίων 800! έχουν έδρα τις ΗΠΑ. Εμείς στην κατάσταση διαρκούς χρεωκοπίας που βρισκόμαστε επί 7 χρόνια και με την ανεργία να μην λέει να πέσει κάτω από το 25%, θα έπρεπε λογικά να επιδιώκουμε με κάθε τρόπο, όπως έχουν κάνει άλλες σοβαρές χώρες στον κόσμο, να φέρουμε 10-15 από αυτές τις εταιρείες-κολοσσούς στην Ελλάδα. Να κάνουμε δηλαδή ό,τι έκαναν οι Ιρλανδοί τη δεκαετία του 1990 για να προσελκύσουν μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές, σαν τις Google, Apple, Tesla, Microsoft. Αυτό βέβαια θα προυπέθετε την διάλυση του παρασιτικού κομματικοκρατούμενου κράτους, πράγμα αδύνατον τώρα...

Με την φορολογία στην στρατόσφαιρα, ούτε χελιδόνια δεν ήρθαν φέτος ('νταξ, τα παραλέω, για έμφαση)...

Αντί γι' αυτά φέρνουμε πίσω τους αιώνιους φοιτητές, μπάζουμε ξανά από την κερκόπορτα της ιδιοτελούς κομματικής αλητείας τους φοιτητές (40%!!! λέγεται, μένει να το διασταυρώσουμε) στις διοικήσεις των ΑΕΙ και το χειρότερο, μπαζουμε άσχετους κομματάνθρωπους από την επαρχία! στην διοίκηση!! των ΑΕΙ. Κανένας λοιπόν παλαιοπασόκος δεν έμεινε αναξιοποίητος...όλα αυτά για τη πλέρια δημοκρατία όπως την ονειρέυονται οι μπολσεβίκοι του αριστερίστικου ελλαδικού κρατιστάν.

Δείτε εδώ: Ρυθμίσεις για την ανώτατη εκπαίδευση, την έρευνα και άλλες διατάξεις

Πρακτικές προσεγγίσεις σε χρόνια προβλήματα υπάρχουν αλλά το κομματικό αριστεροδεξιό κατεστημένο δεν θέλει και δεν μπορεί γιατί θα του κοπούν τα χέρια απά τα μαστάρια του κράτους...  

Θα μπορούσαμε να δώσουμε αποφασιστική ώθηση στην τεχνολογική καινοτομία και ταυτόχρονα να απασχολήσουμε με καλές αμοιβές το εξαιρετικό ελληνικό επιστημονικό δυναμικό που ασφυκτιά μέσα στον ζουρλομανδύα του κομματισμού, του κρατισμού και της ύφεσης.

Αλλά βέβαια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περιμένει να έρθει η ανάπτυξη με το ΕΣΠΑ, τα σουβλατζίδικα και τις καφετέριες. 

Νοιάζεται μόνο να εξοντώσει τον "ταξικό εχθρό", τουτέστιν τον ιδιωτικό τομέα και να διώξει περισσότερους  μορφωμένους κατά Καζάκο "προδότες" στο εξωτερικό για να μην χαλάσει η εκλογική σούπα. Την οποία σούπα προσαπθούν να διευρύνουν με (λαθρο)μετανάστες στους οποίους θέλουν να προσφέρουν ιθαγένεια! με συνοπτικές! διαδικασίες. Τόσο αντεθνικά δρούν...

Ο Τσίπρας και το μπουλούκι των μαθητευόμενων μάγων που τον πλαισιώνει ψάχνουν μόνο για κορόιδα που θα πληρώνουν φόρους για να μισθοδοτούνται οι Καρανίκες του δημοσίου. Όλα τα άλλα τούς είναι παντελώς αδιάφορα, γι' αυτό ετοιμάζονται να παίξουν πάλι τον ρόλο του "επιθετικού ζήτουλα" στο Eurogroup που τους είναι τόσο οικείος.

Οδεύοντας προς την Τσαβοποίηση - Η φασιστερή απαξίωση της Ελλάδας

Του διαχειριστή

Η έλευση της (παλαβής) αριστεράς, της φασιστεράς,όπως βαφτίστηκαν, για πολλούς καλοπροαίρετους έλληνες που τους ψήφισαν, σήμαινε την έλευση της ελπίδας και της αλλαγής της αδιέξοδης πολιτικής των μνημονίων. Οι περισσότεροι δεν συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για άλλη μια φατρία ως επί το πλείστον φανατικών αριστεριστών με εμμονές και ιδεοληψίες ολοκληρωτικές, πολλές σταλινικής έμπνευσης που τώρα επιβεβαιώνονται. Ο μοναδικός τους στόχος ήταν η κατάληψη του κράτους και των προνομίων του προς ίδιον όφελος. Μία από τα ίδια λοιπόν και με αυτούς που τώρα επίσειαν το "ηθικό" τους πλεονέκτημα της τάχα μου μη προηγούμενης συμμετοχής τους στην εξουσία. Οι Έλληνες λησμόνησαν ότι ιδεολογικά είχαν επικρατήσει- γι' αυτό και ενοχικοί δεξιοί τους μιμούνταν σε όλα, ακόμα και στα εθνομηδενιστικά τους παραληρήματα- αν και ηττήθηκαν στον εμφύλιο του '47-'49. Και ερχόμαστε στο "σωτήριο" 2015:

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 απείλησαν με ελληνέξοδο, το γωστό και ως Grexit, και περίμεναν πως οι δανειστές θα τα βάλουν στα πόδια και θα συνέχιζαν την απρόπσκοπτη χρηματοδότηση του παρασιτικού τους κράτους.. 

Μετά το δημοψήφισμα και προ του κινδύνου ολοσχερούς κατάρρευσης προσπάθησαν να συμπαρασύρουν, και το κατάφεραν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, και την αντιπολίτευση για ένα 3ο μνημόνιο...

Επιβάρυναν την οικονομία με δεκάδες δισ. ευρώ ζημιές και νέα χρέη...

Κατόπιν ξεκίνησαν το παιχνίδι των καθυστέρήσεων του κλεισίματος των αξιολογήσεων φορτώνοντας και άλλα δεκάδες δισ. ευρώ στην οικονομία...

Συνέχισαν για επικοινωνιακούς λόγους τα ίδια και εντός της προεκλογικής περιόδου σε Γερμανία και Γαλλία προκειμένου να πετύχουν διευθέτηση του χρέους χρήσιμη πριν το 2021.

Και φτάσαμε στο καλοκαίρι του 2017 και τώρα εμφανίζονται ικανοποιημένοι με μια καλή λεκτική!! διατύπωση για το χρέος.

Λες και ηττηθήκαμε σε πόλεμο, υπέγραψαν την παράδοση  της εθνικής περιουσίας για 99!!! χρόνια, που ούτε η "επάρατη" δεξιά δεν έκανε, αλλά επιχαίρουν με μια "καλή διατύπωση" και μόνο...

Στην παιδεία, αφού, μέσω Μπαλτά, κήρυξαν πόλεμο σε αφηρημένα ουσιαστικά,  όπως π.χ. στην αριστεία, επιτέθηκαν κατόπιν μέσω Φϊλη και Γαβρόγλου,  σε κάθε τι που πρωτίστως θα διαμορφώνει Έλληνες πολίτες και δευτερευόντως κοσμοπολίτες που απεχθάνονται την πατρίδα τους και τα έθιμά της, όπως συνηθίζουν να πράττουν οι έλληνες ψευτοαστοί και δυτικοφωταδισμένοι..

Ακύρωσαν τον νόμο Διαμαντοπούλου και επανεφεραν το status quo ante  του ΠΑΣΟΚισμού της ασυδοσίας με το ρημαδοάσυλο, τους αιώνιους φοιτητές και, κυρίως, την επαναφορά των φοιτητικών φατριών και παρατάξεων στην διοίκηση των ΑΕΙ. Τόση πολιτική μικρόνοια μόνο ιδεοληπτικοί παράφρονες και λυσσασμένοι για εξουσία και μάσα περιθωριακοί θα επεδείκνυαν...

Δυστυχώς για εμάς, έχουμε να κάνουμε με ανίκανους λωποδύτες και με εθνικά επικίνδυνους ερασιτέχνες , τους χειρότερους που έχουμε δει από την χούντα και μετά.

Η ένδεια της αριστερίστικης πολιτικής, Τσακαλώτος: «Να πετύχουμε κάτι, οτιδήποτε, αρκεί να μην μείνουμε με άδεια χέρια»

Σχόλιο

Ο Τσίπρας αφού αρχικά επαναλάμβανε διαρκώς ότι ο στόχος στα Eurogroup είναι η ελάφρυνση του χρέους, όταν δεν τον πέτυχε δεν είχε πρόβλημα. Γύρω από τη σφαίρα που είχε πάει αλλού για αλλού, σχεδίασε τον νέο στόχο «να πάρουμε το QE». Όταν το QE πήγε περίπατο, ο στόχος άλλαξε πάλι και έγινε «να βγούμε στις αγορές». Τώρα που ούτε αυτός ο στόχος επετεύχθη, ζωγραφίστηκε νέος - «να κάνουν γενναίες επενδυτικές παρεμβάσεις στην Ελλάδα οι δανειστές». Επειδή όμως ο Σόιμπλε έχει αγριέψει και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην επιτευχθεί ούτε ο τελευταίος στόχος, υπάρχει έτοιμος ο εναλλακτικός τον οποίο περιέγραψε ο Τσακαλώτος σε μια κρίση ειλικρίνειας - «να πετύχουμε κάτι, οτιδήποτε, αρκεί να μην μείνουμε με άδεια χέρια». Δηλαδή τελικά ο στόχος για τον Τσίπρα είναι να καταφέρει να βρει τη σφαίρα του κάπου στο χαρτί, ακόμα και σε καμιά γωνία, και να μην έχει πάει στον γάμο του καραγκιόζη. Από επιτυχία σε επιτυχία πάμε με τον πρωταθλητή μας...

  

Τα πιο πάνω μου θυμίζουν την σύνοψη της αλλοπρόσαλλης διαπραγματευτικής στρατηγικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που διάβασα σε πρόσφατο άρθρο του Αντώνη Πανούτσου στο liberal.gr. «Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις σκοποβολή. Στον πρώτο σημαδεύεις, πυροβολείς και πηγαίνεις στον στόχο να δεις το αποτέλεσμα της βολής. Στον δεύτερο πυροβολείς, βρίσκεις τη σφαίρα και με έναν μαρκαδόρο σχεδιάζεις έναν στόχο γύρω της. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι παγκόσμιος πρωταθλητής με τη δεύτερη μέθοδο». 

Γιατί είναι επικίνδυνοι-Η ιδεολογική τύφλωση του αριστερισμού, ο πολιτικός αναλφαβητισμός του συνδικαλιστή και η νοοτροπία του μαθητή - καταληψία

Του Κώστα Στούπα 
capital.gr
 

Η περίοδος διακυβέρνησης Τσίπρα εξελίσσεται εντός των προβλέψεων της κοινής λογικής. Όπως άλλωστε αναμενόταν εξελίσσεται στη μεγαλύτερη κωμωδία της νεώτερης ιστορίας και διατηρεί στο ακέραιο τις πιθανότητες  να καταλήξει σαν μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες των τελευταίων δεκαετιών.

Ατάκες σαν αυτή με τη "γραβάτα" και το "too good to be true"... σε σχέση με  το στραπάτσο για το χρέος που απ’ όλους πλην κυβέρνησης αναμενόταν, έχουν τις προϋποθέσεις να μνημονεύονται ειρωνικά στους καφενέδες της χώρας για δεκαετίες.  

Κάθε εξουσία στην εποχή της δημοκρατίας αντλεί νομιμοποίηση από την ελεύθερη συμμετοχή στην καθολική ψηφοφορία μέσω γενικών εκλογών.

Την αποδοχή και ανοχή της εξουσίας της όμως την εξασφαλίζει μέσω ενός αφηγήματος που "πουλάει" στην κοινωνία, με βάση το οποίο συνθέτει μια κοινωνική και εκλογική πλειοψηφία ή έστω στρατηγική μειοψηφία με βάση τις διαθλάσεις του εκλογικού νόμου.

Καμία εξουσία δεν μακροημέρευσε όσο ισχυρή πλειοψηφία και να διέθετε στα έδρανα του κοινοβουλίου, αν δεν διέθετε ένα επαρκές αφήγημα που "περνούσε" σε μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας.

Η παράταξη του κ. Τσίπρα ήρθε στην εξουσία με αφήγημα την  κατάργηση του μνημονίου με ένα άρθρο και ένα νόμο, το "κούρεμα" του χρέους, την επαναφορά της 13ης σύνταξης, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τις επανακρατικοποιήσεις κλπ.

Σε όλα όμως τα ζητήματα έχει πράξει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που υποσχόταν ξεθεμελιώνοντας εκ βάθρων όλες τις βάσεις του πολιτικού αφηγήματος της ελληνικής μεταπολιτευτικής αριστεράς.

Μετά το ναυάγιο του 2015, που επανέφερε την οικονομία στην ύφεση ή τη στασιμότητα και τη φόρτωσε με μερικές δεκάδες δισ. βάρη, η κυβέρνηση προσπαθεί να πιαστεί ως ναυαγός από το σωσίβιο κάποιου νέου πολιτικού αφηγήματος.

Ανέδειξε το χρέος σαν βασικό επικοινωνιακό σωσίβιο και επικέντρωσε σε κάποια ευνοϊκή διευθέτησή του ολόκληρη τη στρατηγική της. Προσπάθησε να οικοδομήσει το νέο πολιτικό αφήγημα γύρω από το χρέος καθώς πόνταρε και στη μεταξύ Ευρωπαίων και ΔΝΤ διχογνωμία περί αυτό.

Τα αποτελέσματα όπως τα οποία καταγράφουν οι εξελίξεις είναι τραγικά. Όχι μόνο δεν πήρε τίποτα χειροπιαστό για το χρέος αλλά οι καθυστερήσεις και η αβεβαιότητα στην οικονομία έχουν δημιουργήσει μια εκρηκτική ατμόσφαιρα.

Εκ των υστέρων κρίνοντας, το πιο επωφελές πολιτικά (και σε σχέση με τα ιδιοτελή συμφέροντα των μελών της) για αυτήν την κυβέρνηση, θα ήταν να κλείσει το Φεβρουάριο του 2015 τη συμφωνία του δευτέρου μνημονίου και να καρπωθεί τα οφέλη της ανάπτυξης που είχαν δρομολογήσει οι Σαμαρο-Βενιζέλοι με τον Στουρνάρα. Να έκανε τότε δηλαδή ένας μέρος αυτών που κάνει τώρα. Έτσι τα επιπλέον μέτρα θα ήταν του ύψους e-mail Χαρδούβελη ή παραπάνω, αλλά σε καμιά περίπτωση αυτά που είναι σήμερα και έπονται τα επόμενα χρόνια.

Θα μπορούσε επικοινωνιακά να καρπωθεί την έξοδο από το μνημόνιο και την ανάπτυξη επιπέδου τουλάχιστον  2-3% που θα ακολουθούσε το 2015 και το 2016.

Ακόμη και αν αυτό δεν ήταν δυνατόν να γίνει, λόγω των αριστεριστών που είχε η πρώτη κοινοβουλευτική ομάδα, ελπίδες θα είχε αν είχε κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση του τρίτου μνημονίου στις αρχές του 2016. Η πολύ ευνοϊκή συγκυρία στη διεθνή οικονομία και λόγω ποσοτικής χαλάρωσης έχει δημιουργήσει έναν ωκεανό ρευστότητας που αναζητά να τοποθετηθεί.

Αν είχε κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση στις αρχές του 2016 η κατάσταση στην οικονομία θα ήταν καλύτερη απ’ ό,τι είναι σήμερα.

Η ιδεολογική τύφλωση του αριστερισμού, ο πολιτικός αναλφαβητισμός του συνδικαλιστή και η νοοτροπία του μαθητή - καταληψία όμως δεν επέτρεψαν να διακρίνει τις ευκαιρίες που η συγκυρία του εξασφάλισε και να τις εκμεταλλευτεί, έστω καιροσκοπικά.

Σε αντίθεση με τον Γ. Παπανδρέου, τον Α. Σαμαρά και τον Ε. Βενιζέλο που έπρεπε να μετατρέψουν ένα έλλειμμα 15% του ΑΕΠ σε πλεόνασμα, ο Αλέξης Τσίπρας παρέλαβε τη χώρα με πρωτογενές πλεόνασμα. Λίγα είχε να  κάνει στη συνέχεια.

Γιατί τα έκανε θάλασσα;

Γιατί αυτός και η παρέα του ποτέ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από καταληψίες 15μελών  μαθητικών συμβουλίων  σε μια χώρα, που όχι απλά δεν τιμωρεί τους καταληψίες δημόσιων σχολείων και δημόσιων χώρων αλλά τους επιβραβεύει.

Καθώς η Ευρώπη, μπορεί να περνά κρίση, αλλά απέχει πολύ από το  να μοιάζει με το ελληνικό "μπάχαλο" ακυβερνησίας, έσπασαν  τα μούτρα τους...

Το 2016 με τον ανεκδιήγητο νάρκισσο Υπουργό πήγε να εκβιάσει τους Ευρωπαίους με ένα κραχ στις αγορές και την οικονομία λόγω Grexit και απέτυχε...

Το ίδιο έργο πήγε να επαναλάβει το 2016 καθυστερώντας τη δεύτερη αξιολόγηση, έτσι ώστε να πέσει μέσα στην προεκλογική περίοδο της Γαλλίας και της Γερμανίας και απέτυχε ξανά...

Κάθε βήμα τους αποδεικνύει πως δεν ξέρουν να "διαβάζουν" τις εξελίξεις και δεν μπορούν να μεθοδεύσουν λύσεις πρακτικές και αποτελεσματικές.

Τα παιδιά δεν ξέρουν να "διαβάζουν" τους συσχετισμούς δυνάμεων και γι’ αυτό συνιστούν κίνδυνο για τη χώρα.

Τα επόμενα επεισόδια...

Οι δημοσκοπήσεις στην καλύτερη περίοδο του έτους που είναι η περίοδος Φεβρουαρίου-Ιουνίου καθώς δεν υπάρχει η καταβολή ΕΝΦΙΑ και Φόρου Εισοδήματος, δείχνουν στασιμότητα στη θηριώδη διαφορά των 10-15 μονάδων μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος.

Καθώς θα ξεκινήσει οσονούπω η περίοδος φορολογικής αφαίμαξης του β εξαμήνου,  θα ξεκινήσει  πάλι η διεύρυνση που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει σε κατάρρευση...

Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης ήδη από πέρυσι, αποσκοπούν στην εξασφάλιση της δεύτερης θέσης και όχι της πρώτης. Το ερχόμενο Φθινόπωρο όταν θα είναι γνωστά τα εκκαθαριστικά και οι συνέπειες τους και σε αυτούς που δεν θα καταβάλλουν φόρους, η δεύτερη θέση θα είναι δύσκολο να διατηρηθεί...

Μια ανοησία της αριστεράς είναι η πεποίθηση πως αν εξοντώσουν φορολογικά όσους κερδίζουν πάνω από 1.000 ευρώ θα εξασφαλίσουν την εύνοια όσων ζουν με 300 και 500 ευρώ.  Κάνουν λάθος. Η προλεταριοποίηση της μικρο-μεσαίας τάξης πιέζει στην εξαθλίωση τα χαμηλότερα εισοδήματα...

Οι βαθιές ρίζες του ενδοτισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Ένα φαινόμενο που έχει εκπλήξει ακόμα και τους πιο ακραίους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αξιοθαύμαστη συνοχή την οποία επιδεικνύουν απέναντι σε όλες τις υποχωρήσεις, τις παλινωδίες, τις προδοσίες, τα καραγκιοζιλίκια τα οποία διαπράττει η ηγεσία τους. Αυτοί εκεί, «μπετόν αρμέ». Όπως βέβαια και οι συγκυβερνήτες τους, των ΑΝΕΛ.

Βεβαίως, έχουν επανειλημμένα τονιστεί αρκετές από τις αιτίες αυτής της συμπεριφοράς: Πρόκειται για τυχάρπαστους οι οποίοι, αφού ανέβηκαν στην εξουσία ως εκ θαύματος –εξαιτίας της κρίσης–, γνωρίζουν πως αυτή η ευνοϊκή συγκυρία δεν πρόκειται να ξαναέλθει και γι’ αυτό μένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους μέχρι τελικής πτώσεως· οποιαδήποτε «προδοσία» και αν διαπράξουν απέναντι στις υποσχέσεις και τις ιδεολογίες τους. Και προφανώς δεν είναι αμελητέα τα χιλιάρικα και οι απολαβές του βουλευτικού θώκου και οι χιλιάδες διορισμοί στο κράτος και τις ΜΚΟ. Ωστόσο, ούτε και στο εσωτερικό του κόμματος, ακόμα και σε όσους δεν είναι διορισμένοι –ελάχιστοι έχουν απομείνει–, φαίνεται να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος αναβρασμός.

Ακόμα παραπέρα, ούτε καν το ΚΚΕ ούτε η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δείχνουν κινητικότητα και αντιπολιτευτική διάθεση ανάλογη με εκείνη που έδειχναν πριν ανέβει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι βέβαια, σε ό,τι αφορά στη διάλυση της εκπαίδευσης, τον εθνομηδενισμό στα βιβλία της ιστορίας, τον πολυπολιτισμό, το μεταναστευτικό και τα σύμφωνα συμβίωσης, βρίσκονται στην ίδια γραμμή με την κυβερνητική πολιτική.

Όμως, αυτό το φαινόμενο της χωρίς προηγούμενο εκχώρησης της εθνικής περιουσίας από την αριστερά στους ξένους δανειστές δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξηγηθεί απλώς και μόνο με την ιδιοτέλεια της εξουσίας και των αριστερών ιδεολογημάτων. Θα πρέπει να σκάψουμε βαθύτερα για να το ερμηνεύσουμε. Το γεγονός, π.χ., ότι αδιαφορούν για την πλήρη αποεθνικοποίηση την ελληνικών τραπεζών, την εκχώρηση των λιμανιών και των αεροδρομίων κ.λπ. έχει δυστυχώς μια βαθύτερη ιδεολογική καταγωγική μήτρα: τον θεμελιώδη εθνομηδενισμό του κυρίαρχου ρεύματος της ελληνικής αριστεράς, δυστυχώς από τα γεννοφάσκια του.

Από την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων και μετά, δύο παρατάξεις στην Ελλάδα θα ταχθούν ενάντια στη «Μεγάλη Ιδέα» της εθνικής ολοκλήρωσης: η βασιλικο-λαϊκή δεξιά και η κομμουνιστική αριστερά. Αυτές οι δυνάμεις θα αντιταχθούν και θα υπονομεύσουν με κάθε τρόπο την εθνική ολοκλήρωση του ελληνισμού – στην πρώτη περίοδο κατ’ εξοχήν η δεξιά. Και η μεν δεξιά, μέχρι το 1960, θα εμμένει στη φιλοτουρκική πολιτική της, η δε αριστερά στη φιλοσλαβική. Εξ ου και το οίκαδε των βασιλικών και του κομμουνιστικού κόμματος, από τη Σμύρνη, η υποστήριξη της «ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης» από το ΚΚΕ, ο δοσιλογισμός μεγάλου μέρους της δεξιάς, στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.

Η Αριστερά, στη διάρκεια της Κατοχής, θα συμπλεύσει με το λαϊκό αντιστασιακό αίσθημα και θα το εκφράσει οργανωτικά, δεδομένου εξάλλου ότι και ο μεγάλος της πάτρωνας, η Σοβιετική Ένωση, πολεμούσε ενάντια στους Γερμανούς. Παρ’ όλα ταύτα, στη συνέχεια θα εμπλακεί ασύγγνωστα στον Εμφύλιο με μια Δεξιά που θα περάσει από τους Γερμανούς στους Εγγλέζους, ενώ το 1949 θα θυμηθεί και πάλι το «Μακεδονικό». Πάντως, μέσα από την Αντίσταση και στα άμεσα μεταπολιτευτικά χρόνια η Αριστερά θα συνδεθεί, και κάποτε θα ταυτιστεί, με τους λαϊκούς αγώνες και, δεδομένου ότι η Ελλάδα βρισκόταν υπό δυτική ηγεμονία, θα μπορεί να λειτουργεί και ως αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, στην Κύπρο, ο ομογάλακτος αδελφός της, το ΑΚΕΛ, θα απέχει από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, τον οποίο θα στηρίζει η ελληνική Αριστερά!

Όταν, εντούτοις, μετά το 1964, η πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης θα αντιταχθεί στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, η ηγεσία της ελληνικής Αριστεράς θα αρχίσει να απομακρύνεται από το αίτημα της Ένωσης και θα αρχίσει σταδιακώς να μετακινείται προς εκείνο της «ανεξαρτησίας». Το ΑΚΕΛ και η ελληνική Αριστερά, αίφνης, θα επιμένουν όλο και πιο πολύ στα δικαιώματα των «αδελφών μας Τουρκοκυπρίων». Παράλληλα, η Δεξιά αποδείχτηκε ανίκανη να ακολουθήσει μια εθνικοαπελευθερωτική γραμμή, δεδομένης της εξάρτησής της από τις ΗΠΑ, εξάρτηση που θα οδηγήσει αρχικώς στην αποχώρηση της ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και, τελικά, στο πραξικόπημα και την προδοσία του Ιωαννίδη. Τί έκανε όμως την ίδια περίοδο η ηγεσία της αριστεράς; Έφτασε ακόμα και να επιχαίρει για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων, γιατί έτσι αποτύγχανε το πραξικόπημα στην Κύπρο και κατέρρεε η δικτατορία στην Ελλάδα!

Δηλαδή, σε όλη την ιστορική διαδρομή, από τους Βαλκανικούς Πολέμους και μετά, οι ηγεσίες της Αριστεράς και της Δεξιάς παρεμπιπτόντως μόνο βρέθηκαν να συμβαδίζουν με το λαϊκό αίσθημα (ο Μεταξάς το 1940 και η ηγεσία της Αριστεράς στη διάρκεια της αντίστασης) και μόνο κάποιες «αιρετικές» δυνάμεις της αριστεράς που εξέφραζαν ένα δρόμο που ξεκινάει από τους Ριζοσπάστες των Επτανήσων (ο Σταύρος Καλλέργης, ο Μαρίνος Αντύπας, ο Γιαννιός, ο Σκληρός,) ή της κεντροαριστεράς, ο Παπαναστασίου κ.λπ. –μέχρι το ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων– θα εκφράζουν, λιγότερο ή περισσότερο, μια γραμμή σύνθεσης κοινωνικών και εθνικών προταγμάτων. Η ηγεσία της κυρίαρχης Αριστεράς και η ηγεσία της Δεξιάς υπήρξαν πάντοτε στην Ελλάδα, καθεμιά με τον τρόπο της, ενάντιες σε μια εθνική πατριωτική αντίληψη. Χαρακτηριστικά, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η Αριστερά θα επικρίνει διαρκώς τις «υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες», θα κηρύττει την ελληνοτουρκική φιλία και η ανανεωτική της πτέρυγα –που συγκροτεί και τον πυρήνα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ– θα καλλιεργεί έναν άκριτο ευρωπαϊσμό και «αντιεθνικισμό».

Κατά συνέπεια, ο εθνομηδενισμός είναι οργανικό στοιχείο της ιδεολογίας της ελληνικής Αριστεράς, στην πλειοψηφία της, όπως η υποταγή στους δυτικούς πάτρωνες είναι επίσης οργανικό στοιχείο της Δεξιάς. Ό,τι θετικό έχει γίνει στη χώρα έγινε παρά και ενάντια σε αυτές τις κυρίαρχες ιδεολογίες, ακόμα και εάν τα σχετικά κινήματα ηγεμονεύονταν από τους μεν ή από τους δε. Το ΕΑΜ, δημιούργημα του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού, ηγεμονεύτηκε από ένα κομμουνιστικό κόμμα που χειραγώγησε την αυτοθυσία των μελών του με τον χειρότερο τρόπο και καταδίκασε ακόμα και τον ίδιο τον ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τον Άρη Βελουχιώτη. Η Δεξιά ηγήθηκε του αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο αλλά, ακριβώς λόγω των εξαρτήσεών της, τον άφησε ημιτελή και στη συνέχεια οδήγησε σε τεράστιες συμφορές με το πραξικόπημα.

Άνθρωποι λοιπόν που έχουν γαλουχηθεί, σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, με το μίσος για την πατρίδα τους, που αρνούνται την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, που θεωρούν πως θα πρέπει να αποσυνδεθεί κάθε ιστορική σύνδεση της Ελλάδας με την ορθοδοξία, που πιστεύουν πως είναι «εθνικιστική ιδέα» η άποψη που υποστηρίζει ότι οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας πρέπει να ανήκουν σε Έλληνες ιδιοκτήτες και καλλιεργεί αντίθετα έναν ψευτο «διεθνισμό», του τύπου «ίδια είναι τα αφεντικά ελληνικά-γερμανικά», με ελαφρά συνείδηση μπορούν να προχωρήσουν στα μεγαλύτερα ξεπουλήματα χωρίς να ιδρώνει τ’ αυτί τους. Αυτό και κάνουν οι Συριζαίοι, ανεπίγνωστα, ασύγγνωστα και ανενδοίαστα.

Είναι καιρός, λοιπόν, μετά από δεκαετίες «λάθη» και «προδοσίες», που έχουν πληρώσει πριν από όλους οι ίδιοι οι οπαδοί και τα μέλη της Αριστεράς, ιδιαίτερα από τα λαϊκά στρώματα, να αντιμετωπίσουν κατάματα την πραγματικότητα: Ακριβώς επειδή η ηγεμονική άποψη της ελληνικής Αριστεράς αρνιόταν, και συνεχίζει να αρνιέται, πως η πατρίδα μας διεξάγει πριν από όλα έναν αγώνα με εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, γι ’αυτό και εκχωρούν εν τέλει με τόση ευκολία και αναισχυντία και τα κοινωνικά δικαιώματα. Έτσι, λοιπόν, εάν θέλουν οι ίδιοι να συνεχίσουν σε μια κατεύθυνση πατριωτική, θα πρέπει να αποκοπούν οριστικά από αυτή την Αριστερά, τον Τσίπρα και τις παραφυάδες του. Και, προφανώς, το ίδιο ισχύει για τους πατριώτες της Δεξιάς. Άραγε τους εκφράζει ο Καμένος ή οι ναζί «γερμανοτσολιάδες»;

*Ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην.

Ανανεωμένο-Η γεωπολιτκή διάσταση της πολιτικής της παλαβής αριστεράς

Του διαχειριστή

Ανάλυση

Το σκηνικό

 

Η τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα μετά την χθεσινή ψυχρολουσία στην ευρωομάδα (euroworking group) είναι κομβική για την πορεία της Ελλάδας. Η Ευρώπη (τουτέστιν η Γερμανία)  στηρίζει την παλαβή "ριζοσπαστική αριστερά" στο ξεπούλημα της Ελλάδας στα ξένα συμφέροντα. Ήδη οι ιταλογαλλογερμανοί έχουν αποκτήσει μέρος της Ελληνικής περιουσίας και θα αποκτήσουν την πλειοψηφία μάλλον, βλ. π.χ. η γερμανική Φραπορτ πήρε τα αεροδρόμια, οι Ιταλοί τον ΟΣΕ, οι Γάλλοι τον ΟΛΘ(;)  και σήμερα γίνεται απεργία των εργαζομένων στην ΕΛΒΟ για να μην πουληθεί στους-καλά μαντέψατε- Γερμανούς, και (θα) αδιαφορεί πλήρως για την ανεργία του 25%, την μπαχαλοπροπαγάνδα στα πανεπιστήμια, το χάος στην υγεία, την υπερφορολόγηση και καταπίεση του Ελληνα πολίτη, τον εποικισμό με μουσουλμάνους από την βόρεια Αφρική και την Ασία τους οποίους η αντεθνική "αριστερά" συλλήβδην βαφτίζει πρόσφυγες και οι οποίοι, σημειωτέον, είναι μικρή μειοψηφία και από την Συρία, την δοκιμαζόμενη πατρίδα των Σελευκιδών. Το δε υπό τον κ. Γαβρόγλου υπουργείο -λέμε τώρα-παιδείας, μας πηγαίνει πίσω 30 και χρόνια με την ανατροπή του νομου Διαμαντοπούλου, βάζοντας τους φοιτητές στην εκλογή όλων! σχεδόν των πανεπιστημιακών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, καταργεί τα συμβούλια και επαναφέρει το "ασυλο" αφήνοντας έτσι έρμαια τα ΑΕΙ και τις πανπειστημιουπόλεις σεναρκέμπορους, ναρκομανείς, ακραίους και ό,τι προκύψει.

Το μέλλον λοιπόν θα έχει περισσότερο Τσίπρα, περισσότερους φόρους, περισσότερο ξεπούλημα, περισσότερη ΚΝΕ στα πανεπιστήμια και ΠΑΜΕ στα συνδικάτα και φυσικά στήριξη απο την Ευρώπη.  Φτάνει η ΦΑΓΕ να είναι στο Λουξεμβούργο και οι καταθέσεις μας μεταξύ Φρανκφούρτης, Λονδίνου και φυσικά Εμιράτων (Βαρουφάκης) και Νέας Υόρκης (Σταθάκης). Ο θρίαμβος των "αριστερών" με τις δεξιές τσέπες θα είναι πλήρης, αλλά θα "αγωνίζονται" για το δίκιο του Λαού. Δεν είναι τυχαίο που η νεοταξική αριστερά και τα μειράκιά της μιλούν μόνο για Λαό ( και όχι για έλληνα πολίτη ή για την Ελλάδα ως πατρίδα όλων μας) που όταν δεν τον χρειάζονται τον βρίζουν.

Εμείς θα έχουμε ήλιο, θάλασσα, ΚΝΕ, ΠΑΜΕ, ταξικό αγώνα, σταλινολενινομαρξισμό αλλά και σταλινοφασισμό και ριζοσπαστική αριστερά και φυσικά και χειρότερο δημόσιο.

 Οι συνέπειες(;)
Πιο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η σύνδεση αυτών με την γεωπολιτική κατάσταση στην γειτονιά μας. Πως λοιπόν συνδέονται όλα αυτά με την γεωπολιτικά; Πρόσφατα ο Ερντογάν δήλωσε πως "η ΕΕ έχει την Ελλάδα στα ώπα-ώπα και προσπαθεί να τη στηρίξει για να κρατηθεί όρθια παρ' ότι χρωστάει 400 δισεκατομμύρια ευρώ". Ο Ερντογάν ανέφερε την Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή μάλλον, ότι δηλαδή δεν θέλει με τίποτα να μας μοιάσει η Τουρκία και πως η Δύση θα πρέπει να την κάνει δεκτή στην ΕΕ διότι η Τουρκία δεν είναι ζήτουλας σαν εμάς να φορτώνεται στους άλλους για δανεικά κι αγύριστα, αλλά εθνικά υπερήφανη χώρα. Ναι, η Ελλάδα "εκσυγχρονίζεται" αλλά ανάποδα. Αποικιοποιείται και καταστρέφεται, πχ. δεν έιναι τυχαίο που μόνο τα τελευταία χρόνια "ανακαλύφτηκαν υδρογονάναθρακες και εντός του '17 υπογράφονται συμβόλαια εξόρρυξης με το ζόρι και υπό την ξένη επιτροπεία αλλά το κόστος της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας υπό συνθήκες ωμού εκβιασμού (όπως αυτές που βιώνουμε τα τελευταία 7 χρόνια) πιθανώς να αποδειχτεί τελικά τεράστιο. Και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα του τσίπρα αδυνατεί(;) να ελέγξει τα σύνορά της και μετατρέπεται σε στρατόπεδο διερχομένων λαθρομεταναστών της Ευρώπης, φανερώνει την διαβρωτική,  δράση  των αριστερίστικων ιδεοληψιών περί διεθνισμού, προσφύγων (μεγάλες οι μπίζνες ειδικά με χρήματα του Σόρος) που εκόμισε στην πολιτική σκηνή η συμμορία τους τσίπρα. 

Τι θα μπορούσε λοιπόν να πράξει η Τουρκία του Ερντογάν; Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε καθόλου την  φιλοδοξία του Ερντογάν να καταγραφεί το όνομά του στην τουρκική Ιστορία ως ανώτερο εκείνου του Ατατούρκ. Είναι πολύ πιθανό να μην αφήσει την ευκαιρία της χρεοκοπημένης Ελλάδας να πάει χαμένη διότι τέτοιες ευκαιρίες πολύ σπάνια παρουσιάζονται. Εικάζω ότι αν οι διαλυτικές τάσεις συνεχιστούν μέχρι τον ερχόμενο Δεκέμβριο, η ευκαιρία μπορεί να είναι καλύτερη και από αυτή του '74.

Μία πιθανή εξέλιξη είναι να επιχειρήσει κάποια στιγμή η Τουρκία να καταλάβει π.χ. το Καστελλόριζο, ώστε να ακρωτηριάσει την ελληνική ΑΟΖ και να διακόψει την επαφή της με την κυπριακή ΑΟΖ. Είναι άκρως αμφίβολο στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση Τσίπρα  να κλιμακώσει τον πόλεμο στη Θράκη ή αλλού. Όταν ο Τσίπρας διαπιστώσει ότι η ανακατάληψη του Καστελλόριζου είναι πολύπλοκη και ριψοκίνδυνη υπόθεση (έτσι κι αλλιώς δεν έχει ιδέα από στρατιωτικά πράγματα και περιστοιχίζεται από συμβούλους που είναι αντιρρησίες συνείδησης και απάτριδες), θα αποδεχτεί τα τετελεσμένα των Τούρκων με πρόσχημα την παρέμβαση της Μέρκελ, του Μακρόν, του ΝΑΤΟ και του Φούφουτου που τάχα θα του δώσουν εγγυήσεις ότι ο Ερντογάν θα κάνει πίσω υπό την πίεσή τους. Ανοησίες βέβαια όλα αυτά διότι ως Οθωμανός μεγαλοϊδεάτης που είναι ο "σουλτάνος" δεν υπολογίζει κανέναν από όλους αυτούς τους χαρτογιακάδες και το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Αυτό το δεδομένο αποδεικνύεται από την μέχρι χλευασμού αντιμετώπιση που επιδαψιλεύει στους ευρωπαίους κομμισσάριους κάθε που ανακύπτει ζήτημα ΕΕ-Τουρκίας. Αν λοιπόν πάρει το Καστελλόριζο και λύσει ένα τεράστιο γεωπολιτικό πρόβλημα της Τουρκίας εδραιώνοντας την επιρροή της στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου για τις επόμενες δεκαετίες, μετά ο Ερντογάν θα ξεκινήσει συνομιλίες με τους Έλληνες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για καμιά διακοσαριά χρόνια, δήθεν για να βρούμε "δίκαιη και βιώσιμη λύση" στο πρόβλημα που θα έχουν δημιουργήσει οι παλαβοί και απάτριδες καταληψίες αριστεριστές και δεκανίκια της Γερμανίας.

 

Επίμετρο