Παγκοσμιοποίηση-Μετανάστευση

Από την Εισαγωγή του βιβλίου των Εναλλακτικών Εκδόσεων, Παγκοσμιοποίηση και Μετανάστευση, Η Ελλάδα ανάμεσα στο μεταναστευτικό και τη δημογραφική κατάρρευση, Επιμέλεια, Γιώργος Καραμπελιάς.

Η γεωπολιτική διάσταση

Η Ελλάδα βρίσκεται στα σύνορα των κόσμων Δύσης και Ανατολής, η περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής παραμένει εξόχως ασταθής, η δε ιστορική συγκυρία απειλεί με περαιτέρω συρρίκνωση τον ελληνισμό ­– στην Κύπρο αυτή η συρρίκνωση έχει αποκτήσει και εδαφική διάσταση. Κατά συνέπεια, η μαζική μετανάστευση, ιδιαίτερα πληθυσμών με μεγάλη πολιτισμική διαφορά από τους Έλληνες, που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να ενσωματωθούν –τουλάχιστον στο προβλεπτό μέλλον– δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα εσωτερικής πολιτισμικής συνοχής αλλά και ζήτημα με ευρύτερες γεωπολιτικές, ακόμα και εδαφικές, διαστάσεις. Οι συγκρούσεις στα Βαλκάνια, επί τη βάσει μειονοτικών ζητημάτων, δεν έχουν ακόμα λάβει τέλος. Στη νότια Σερβία, υπάρχουν σημαντικοί αλβανικοί πληθυσμοί, ενώ στο βόρειο Κόσοβο, σερβικοί. Στο Μαυροβούνιο, επίσης, σημαντική αλβανική μειονότητα, ενώ το κράτος των Σκοπίων απειλείται με έκρηξη εξαιτίας του αλβανικού αλυτρωτισμού. Τέλος, στην ίδια την Ελλάδα, αλλά και στη γειτονική Βουλγαρία, σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση, υπάρχουν τουρκόφωνοι και μουσουλμανικοί πληθυσμοί, τους οποίους έχει θέσει υπό την προστασία της η Τουρκία. Η Κύπρος έχει υποστεί ακρωτηριασμό και απειλείται με τουρκοποίηση, με αφορμή την τουρκοκυπριακή μειονότητα.
Κατά συνέπεια, η μετανάστευση στην Ελλάδα πληθυσμών από τις γειτονικές χώρες με τις οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν άλυτα ή ανεπούλωτα ακόμα ιστορικά ζητήματα –το μακεδονικό, ή τουρκική επιθετικότητα και οι αλβανικές διεκδικήσεις στην Τσαμουριά– κινδυνεύουν να μεταβάλουν τους μετανάστες εργάτες από αυτές τις χώρες, ή ένα μέρος τους, σε μειονότητες, οι οποίες αύριο θα διεκδικήσουν μειονοτικά δικαιώματα. Επιπλέον, η ενίσχυση μουσουλμανικών πληθυσμών από την Αφρική και την Κεντρική Ασία θα φέρει σύντομα αυτούς τους πληθυσμούς υπό την «προστασία» της Τουρκίας, στα πλαίσια της γενικευμένης ανασυγκρότησης της μουσουλμανικής ούμμα, και της ισλαμοποίησης της τουρκικής πολιτικής. Αν μάλιστα παραχωρηθεί και δικαίωμα ψήφου ή και υπηκοότητα σε ένα αυξανόμενο μέρος μεταναστών ή απογόνων τους, όπως αναπόφευκτα θα συμβεί κάποια στιγμή, τότε το μειονοτικό ζήτημα θα εγκατασταθεί στην καρδιά της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Διότι δεν θα πρόκειται απλώς για ένα αίτημα πολυπολιτισμικότητας, όπως εμφανίζεται σήμερα στις περισσότερες χώρες της Δύσης, όπου δεν υπάρχει καμία γεωγραφική συνάφεια μεταξύ των χωρών προέλευσης και των χωρών εγκατάστασης των μεταναστών, αλλά για απευθείας μειονοτικά ζητήματα που κινδυνεύουν να τεθούν από γειτονικές χώρες, στην αξέχαστη βαλκανική μας παράδοση!
Μόνον η Αμερική αντιμετωπίζει ένα ανάλογο πρόβλημα με τους Μεξικανούς μετανάστες στις νότιες πολιτείες, και έχει ήδη αρχίσει να τρομοκρατείται, παρότι άλλο πράγμα το αμερικανικό κράτος και άλλο το… ελληνικό. Και στο κάτω κάτω της γραφής, πριν ενάμιση αιώνα, αυτά τα εδάφη ανήκαν στο Μεξικό και αποσπάστηκαν με πόλεμο από τις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τους… Αμερικανούς μετανάστες-εποίκους!

Τι μπορούμε να κάνουμε

Βεβαίως, σήμερα, είναι αδύνατο να γυρίσουμε προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Η μετανάστευση έχει εγκατασταθεί στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας και αποτελεί, ίσως, μαζί με το δημογραφικό και τη νεο-οθωμανική απειλή, με τα οποία εξάλλου συνδέεται άμεσα, το μεγαλύτερο εθνικό ζήτημα της Ελλάδας. Ο τρόπος της αντιμετώπισής του θα καθορίσει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και σε ένα μεγάλο μέρος και τις εξωτερικές του σχέσεις.
Προφανώς δε, οι συνέπειες της μετανάστευσης δεν υπήρξαν μονοδιάστατα αρνητικές. Υπάρχουν και σημαντικές θετικές διαστάσεις. Αναφέρουμε, ενδεικτικά, ορισμένες από αυτές: Εγκαταλειμμένες περιοχές της Ελλάδας ξαναζωντάνεψαν με την παρουσία των μεταναστών, οι Πόντιοι Οδυσσείς επέστρεψαν μετά από πάρα πολλά χρόνια σε μια πατρίδα, έστω και αν δεν ξαναβρήκαν την παλιά Παναγία Σουμελά στον Πόντο, αλλά μια νέα φιλόξενη στη Βέροια. Ανασυνδεθήκαμε, μέσα από τους ανθρώπους τους, με την ορθόδοξη Ανατολική Ευρώπη, Ρώσους, Ουκρανούς, Ρουμάνους, Βουλγάρους και τους Αλβανούς, κατ’ εξοχήν τους ορθόδοξους του νότου, βάζοντας τις βάσεις για μια μονιμότερη σχέση λαών, ανθρώπων, πολιτισμών, που είχαν πολλά κοινά στο παρελθόν και τους είχαν χωρίσει η ιστορία και η πολιτική. Ακόμα και ένας αριθμός ανθρώπων από την Ασία ή την Αφρική μπορεί να συμβάλει στη διεύρυνση των οριζόντων του ελληνικού λαού και να εμπλουτίσει τον πολιτισμό μας, ανοίγοντάς μας σε διαφορετικές, έστω και πολύ μακρινές, παραδόσεις.
Η ελληνική παράδοση δεν υπήρξε ποτέ μια κλειστή παράδοση, αρκεί τα μεγέθη των ξένων πληθυσμών να μην είναι τέτοια που να αλλοιώνουν την πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα της χώρας. Μια εισδοχή μεταναστών, ιδιαίτερα των αποδεδειγμένα πολιτικών προσφύγων, που θα εντάσσονταν ισότιμα –ή, τουλάχιστον, σχετικά ισότιμα– στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές δομές της χώρας, θα ήταν ίσως και καλοδεχούμενη, μια και οι θετικές διαστάσεις της θα υπερτερούσαν έναντι των πιθανών αρνητικών.
Και, προφανώς, διαφορετική εκτίμηση των θετικών και αρνητικών διαστάσεων της μετανάστευσης θα είχαμε αν η Ελλάδα δεν αντιμετώπιζε τις γεωπολιτικές και πολιτισμικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει, αν δεν αποτελούσε ένα σύνορο μεταξύ των κόσμων, Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου, ένα σύνορο που κάποτε αποτελούσε το επίκεντρο ενός αυτόνομου πολιτισμού και στη συνέχεια συρρικνώθηκε σταδιακώς, κάτω από την πολλαπλή πίεση Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου. Σήμερα, αυτό το σύνορο αντιμετωπίζει μια νέα πίεση που έρχεται από την Ανατολή. Και δεν έχει τα περιθώρια περαιτέρω συρρίκνωσης. Κατά συνέπεια, είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίζει όλα της τα προβλήματα κάτω από αυτό το πρίσμα.
Χρειάζεται μια νέα ολοκληρωμένη πολιτική για το μεταναστευτικό και την πολιτισμική και πολιτική συνοχή της χώρας. Μια πολιτική που μπορεί να συνοψιστεί στα εξής:
Α. Ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, σε όλα τα επίπεδα, σταδιακώς, και στον βαθμό που ολοκληρώνεται αυτή η ένταξη. Δηλαδή, για παράδειγμα, προηγείται η οικονομική, κοινωνική, εκπαιδευτική και πολιτισμική ένταξη των μεταναστών και ακολουθεί η πολιτική και όχι το αντίστροφο, όπως θέλει να κάνει το εθνομηδενιστικό στρατόπεδο με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό πρέπει να δημιουργηθεί και ένα υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, που θα μεριμνά για τα ζητήματα της εργασίας, της κατοικίας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών, καθώς και για τον επιθυμητό αριθμό μεταναστών. Βασική κατεύθυνση της μεταναστευτικής πολιτικής πρέπει να είναι η αποφυγή δημιουργίας γκέτο σε επίπεδο κατοικίας, εκπαίδευσης, περιφερειακής συγκέντρωσης. Γι’ αυτό πρέπει να οριστεί ένα συνολικό όριο στον αριθμό των μεταναστών και ταυτόχρονα να επιδιώκεται μια όσο το δυνατόν πιο ισόρροπη κατανομή τους. Δεν μπορεί, π.χ., στην Αθήνα, τα βόρεια προάστια να αποτελούν χώρους μειωμένης συγκέντρωσης μεταναστών και αυτοί να συγκεντρώνονται στο υποβαθμισμένο κέντρο της Αθήνας και τις δυτικές συνοικίες. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά περιοχές επιβαρυμένες από την παρουσία παράτυπων μεταναστών και μεγάλου αριθμού νομίμων μεταναστών, όπως το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εκεί θα πρέπει να παρθούν άμεσα μέτρα για την μετεγκατάστασή τους αλλού, καθώς και να δοθούν φορολογικά κίνητρα για την επιστροφή των γηγενών κατοίκων που έχουν απομακρυνθεί. Και βέβαια, το ύψος του επιπέδου των δικαιωμάτων που παραχωρούνται θα πρέπει να συναρτάται με τον βαθμό της ένταξης στην ελληνική κοινωνία –εκμάθηση της γλώσσας, εκμάθηση της ελληνικής ιστορίας, κ.λπ.
Β. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανοικτά ζητήματα των Βαλκανίων και της ευρύτερης περιοχής, θα πρέπει να αποφευχθεί η συσσώρευση μεταναστών στις παραμεθόριες περιφέρειες της χώρας, όπου θα πρέπει να οριστεί χαμηλότερο ποσοστό διαμονής μεταναστευτικού πληθυσμού.
Γ. Πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία και να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση εάν δεν αναλάβει αμέσως να σταματήσει την αποστολή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα και αν δεν υποχρεωθεί να δέχεται στο έδαφός της όσους εισέρχονται παράνομα από την Τουρκία στην Ελλάδα.
Δ. Θα πρέπει να τεθεί ένα ανώτατο όριο στον αριθμό των μεταναστών που μπορεί να δέχεται κάθε χρόνο η Ελλάδα, σε μια εποχή μάλιστα όπου στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι νέοι Έλληνες είναι άνεργοι ενώ αυξάνονται τα μεταναστευτικά ρεύματα από την Ελλάδα προς το εξωτερικό και, βέβαια, να καταγγελθεί ως ανεφάρμοστο το περιβόητο Δουβλίνο ΙΙ. Θα πρέπει να ενισχυθεί η φύλαξη των συνόρων και η επιστροφή των παράτυπων μεταναστών στις χώρες τους, με οικονομική ενίσχυση από το ελληνικό κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μπορέσουν να ζήσουν εκεί. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, θα ήταν δυνατόν να υπάρχει μια φιλικότερη πολιτική απέναντι στους αποδεδειγμένα πολιτικούς πρόσφυγες.
Ε. Αγώνας στα πλαίσια των διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών και παρέμβαση στα κινήματα όλων των χωρών, για να λάβει τέλος ο μεγάλος πόλεμος που μαίνεται στη Μέση Ανατολή, ως συνέπεια των δυτικών επεμβάσεων –παλαιότερα και των σοβιετικών, όπως στο Αφγανιστάν– και για ουσιαστική βοήθεια στις χώρες του Νότου, με αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης ώστε να μειωθούν τα μεταναστευτικά κύματα.
Εάν εκπληρωθούν αυτοί οι όροι, είναι δυνατό να αρχίσει μια πορεία αναστροφής του εκρηκτικότερου κοινωνικού προβλήματος της χώρας, το οποίο συνιστά η μαζική μετανάστευση των τελευταίων δεκαετιών. Είμαστε υποχρεωμένοι να αποσπάσουμε το ζήτημα της μετανάστευσης από τα χέρια της ακροδεξιάς, η οποία το χρωματίζει με ρατσιστική λογική και φρασεολογία, και να συγκροτήσουμε μια πλειοψηφική δημοκρατική πρόταση για το μεταναστευτικό, η οποία θα επιχειρήσει να αντιμετωπίσει τη μεγάλη πρόκληση που συνιστά η μετανάστευση για τον ελληνικό λαό.
Είμαστε πεπεισμένοι πως, στην Ελλάδα, επειδή το μεταναστευτικό ζήτημα διαπλέκεται ουσιωδώς με τα λοιπά εθνικά ζητήματα, υπάρχει μια δημοκρατική πλειοψηφία που έχει αρχίσει να κατανοεί τη σοβαρότητα του ζητήματος και η οποία είναι διατεθειμένη να συζητήσει με όρους κοινωνικής συνοχής, εθνικής επιβίωσης, αλλά ταυτόχρονα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Αυτή την ελληνική «μεσότητα», που βρίσκεται στην παράδοσή μας, θα πρέπει να επιστρατεύσουμε στον προβληματισμό μας, χωρίς να κρύψουμε τίποτε και χωρίς να φοβηθούμε τίποτε.

Κομμάτια και θρύψαλα

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Η χώρα θυμίζει πλέον την υπέροχη ταινία του Μονιτσέλι, Μπρανκαλεόνε, την εποχή των Σταυροφοριών, όταν στους δρόμους κυκλοφορούσαν αναρίθμητα καραβάνια ενδεών και απελπισμένων φυγάδων. Ο Μπρανκαλεόνε (Βιτόριο Γκάσμαν), ως νέος ιππότης της ελεεινής μορφής, οδηγούσε την αξιοθρήνητη και ολιγομελή στρατιά του, από τυφλούς, ανάπηρους και ζητιάνους, στους Αγίους Τόπους ως γη της επαγγελίας και με ένα σαρακοφαγωμένο σκαρί ξεκίνησαν από την Ιταλία  για να αποβιβαστούν εν τέλει όχι στην Παλαιστίνη, αλλά σε μια… διπλανή ιταλική ακτή, όπου και συνάντησαν τις ίδιες στρατιές των εξαθλιωμένων να διαγράφονται στον ορίζοντα…  Έτσι και ο Μπρακαλεόνε Τσίπρας με τη στρατιά του –Καμμένος, Φίλης, Χριστοδουλοπούλου, Τσακαλώτος και Μιχελογιαννάκης– «κυβερνά» σε μια χώρα όπου τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών συναντιούνται με τα τρακτέρ των αγροτών στις εθνικές οδούς.

Κυβέρνηση και εξουσία έχουν γίνει κυριολεκτικά κομμάτια και θρύψαλα. Κατέλαβαν την κυβερνητική εξουσία υποσχόμενοι να αντιμετωπίσουν τη «δυτική» απειλή των μνημονίων, την οποία εν τέλει όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν αλλά βύθισαν τη χώρα ακόμα πιο βαθιά, τη χρέωσαν, τη χρεοκόπησαν, έκλεισαν τις τράπεζες. Αδυνατούν να φέρουν σε πέρας αυτά που έχουν υποσχεθεί στους εκλογείς τους, από τη μία αλλά και, από την εντελώς αντίθετη πλευρά, στους δανειστές προστάτες τους.

Όσο όμως ήταν ενεργοποιημένο κυρίως το ένα μέτωπο της χώρας, που αφορούσε την οικονομική κατάσταση, μπορούσαν να πείθουν κάποιους αφελείς ή ιδιοτελείς[1] πως θα κατορθώσουν να το αντιμετωπίσουν. Όμως, οι ίδιοι, μοιραίοι, ανίδεοι και εγκληματικοί, προκάλεσαν το άνοιγμα και του δεύτερου μεγάλου μετώπου που, εδώ και χίλια χρόνια σχεδόν, από τη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, αντιμετωπίζει η Ελλάδα, παράλληλα με εκείνο της Δύσης. Πυροδότησαν, ανεπίγνωστα και ασύγγνωστα, τη μεγάλη έξοδο των προσφύγων/μεταναστών από την Τουρκία προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Παράλληλα δηλαδή με την επίταση της οικονομικής και πολιτικής υποταγής στην τευτονοφραγκική Ευρώπη, με την εμπλοκή σε ένα τρίτο μνημόνιο, ενεργοποίησαν από μόνοι τους ένα δεύτερο μεγάλο τεκτονικό ρήγμα και μετέβαλαν τη χώρα σε έναν χώρο, τον οποίο διαφεντεύουν οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, οι ΜΚΟ και ο Σόρος.

Το μόνο που κάνει η κυβέρνηση των ανικάνων καταστροφέων είναι να παρακολουθεί και να επιτείνει το βούλιαγμα της χώρας. Η οικονομία διαλύεται, η δικαιοσύνη έχει παραλύσει από τις απεργίες των δικηγόρων, τα φορτηγά μένουν εγκλωβισμένα στα σύνορα από τα μπλόκα των αγροτών. Απέναντι στους αγρότες, που αποτελούν το μεγάλο κοινωνικό μέτωπο της περιόδου, όπως ήταν οι «αγανακτισμένοι» το 2011, ακολουθούν την τακτική «θα μας δείρουν, θα μας δείρουν, όπως δέρνουν τους Συριζαίους βουλευτές, θα… ιδρώσουν και θα εξαντληθούν». Και όμως, οι  αγρότες δεν δείχνουν καθόλου διατεθειμένοι να «αρρωστήσουν»[2]. Ακόμα και εάν σταματήσουν τα μπλόκα, η κινητοποίηση δεν πρόκειται να σταματήσει. Θα μεταφερθεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στα κέντρα των επαρχιακών πόλεων, όπου οι Συριζαίοι βουλευτές θα κηρυχθούν παντελώς ανεπιθύμητοι.

Ως προς το προσφυγικό, ο τραγέλαφος ξεπερνάει κάθε όριο. Οι πρόσφυγες και οι λαθραίοι μετανάστες κινούνται χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο, η χώρα γεμίζει hot spots, και η ελληνική κυβέρνηση παριστάνει τον καμπόσο στην… Αυστρία, προκειμένου να μην μιλήσει για την Τουρκία, που είναι ο πραγματικός διακινητής και εντολέας των προσφυγικών εισροών. Η Τουρκία εφαρμόζει με σύστημα, εδώ και δεκαετίες, την πολιτική της εξώθησης μουσουλμανικών πληθυσμών προς την Ευρώπη και κατ’ εξοχήν προς την Ελλάδα, έτσι ώστε να ισλαμοποιήσει μεθοδικά το ελληνικό κράτος ως βάση για τη μεταβολή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της. Και όμως, το ανθρωπάριο που παριστάνει τον πρωθυπουργό ετοιμάζεται να βάλει βέτο στα… Σκόπια, και όχι βέβαια στην Τουρκία όπου, στις 8 Μαρτίου, μαζί με τον υπόλοιπο θίασο, θα μεταβεί για να υποβάλει τα σέβη του στον νέο σουλτάνο. (Συνιστά απίστευτο σκάνδαλο η πραγματοποίηση, αυτή τη στιγμή, «διακυβερνητικής συνάντησης» Ελλάδας-Τουρκίας στη Σμύρνη!).

Στα νησιά, την Ειδομένη και στους καταυλισμούς με τους οποίους έχει γεμίσει ήδη η χώρα, το ελληνικό κράτος απουσιάζει επιδεικτικά και τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών εισροών έχουν αναλάβει προσώρας οι περιβόητες ΜΚΟ, συχνά ισλαμιστικού χαρακτήρα. Παράλληλα, μέσω της εισόδου ενός ακόμη παίκτη στο παιγνίδι, του ΝΑΤΟ, οι Τούρκοι, εκτός από την ισλαμοποίηση της χώρας, προωθούν και την εμπέδωση της στρατηγικής των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο, μια και εμείς αποδεικνυόμαστε ανίκανοι να προστατεύσουμε τα σύνορά μας.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά, αν η Ελλάδα και οι Έλληνες ψευτοπροοδευτικοί, αντί να κλαψουρίζουν ανήμποροι για τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων στο Αιγαίο, υπεδείκνυαν την αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας σε αυτούς τους θανάτους. Αν πρωτοστατούσαν στη δημιουργία ενός κινήματος καταγγελίας της τουρκικής πολιτικής σε ολόκληρη την Ευρώπη, αν έφερναν το θέμα κυρώσεων προς το τουρκικό κράτος από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε., βάζοντας βέτο στις σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας, αν αυτή δεν συμμορφωθεί. Αν, Αν, Αν… Όλα αυτά θα προϋπέθεταν την ύπαρξη μιας κυβέρνησης ικανής να διασφαλίσει στοιχειωδώς τα συμφέροντα της χώρας, και όχι ενός διεθνούς καρπαζοεισπράκτορα, καταχρεωμένου, εξαρτώμενου, καταγέλαστου στις παλινωδίες του κ.ο.κ.

Και το μαρτυρολόγιο δεν έχει τέλος. Ήδη, μετά το δυτικό και το ανατολικό μέτωπο, ενεργοποιείται εις βάρος μας και το βόρειο μέτωπο.  Κλείνουν τα σύνορα της χώρας και τα Σκόπια, που βρίσκονταν μάλλον σε δεινή θέση τα τελευταία χρόνια, αποκτούν τη δυνατότητα να πλήξουν καίρια την Ελλάδα. Ακόμα και η Αυστρία ονειρεύεται μια νέα κάθοδο στα Βαλκάνια ενάντια στην Ελλάδα, από τη στιγμή και πέρα που οι βαλκανικοί πόλοι ισχύος, αρχικά η διαλυθείσα Γιουγκοσλαβία και τώρα η Ελλάδα, έχουν αποδυναμωθεί δραματικά. Διότι, βέβαια, ούτε τα Σκόπια ούτε η Σερβία κινδυνεύουν από τους διερχόμενους πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά, δίνεται η ευκαιρία του αποκλεισμού της Ελλάδας και από τον Βορρά. Αφού πρώτα, μετά την κρίση των μνημονίων, και εσχάτως με τη διάλυση των τραπεζών από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ελληνική οικονομική παρουσία στα Βαλκάνια σχεδόν εξανεμίστηκε, τώρα ακολουθεί και η απομόνωσή μας.

Αν αναχθούμε δε στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πεδίο, όλη αυτή η κρίση, για την οποία όλοι οι Ευρωπαίοι ρίχνουν τις ευθύνες στην Ελλάδα, μια και αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τα σύνορά της, κινδυνεύει να οδηγήσει σε κατάλυση της συνθήκης Σέγκεν και σε έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, πριν αυτή πραγματοποιηθεί στο οικονομικό και νομισματικό πεδίο, ή ίσως ταυτόχρονα.

Και αυτά δεν είναι τα μόνα κατορθώματα του Τσίπρα και της παρέας του, ακολουθούν και άλλα. 

Ο τουρισμός, τελευταία πηγή εσόδων για το ημικατεστραμμένο ελληνικό κράτος, θα πληγεί ανεπανόρθωτα από την προσφυγική/μεταναστευτική κρίση, και όχι μόνο στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Η εικόνα μιας χώρας με καραβάνια προσφύγων να διασχίζουν τους δρόμους  και να συσσωρεύονται στις πλατείες, αναπόφευκτα, θα πλήξει το σύνολο των τουριστικών εισροών. Όπως γνωρίζουμε, τα μεγάλα τουριστικά πρακτορεία κινούνται πάντοτε με μια λογική απόλυτης «ασφάλειας» και είτε αποκλείουν τους «επισφαλείς» τουριστικούς προορισμούς είτε επιβάλλουν τεράστιες μειώσεις στις τιμές. Έτσι, τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδα από φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, από τη μείωση του ΑΕΠ και τους κεφαλαιακούς ελέγχους στις τράπεζες, θα μειωθούν και τα τουριστικά έσοδα που αποτελούσαν τη μόνη ανάσα. Για να μη μιλήσουμε για το επιχειρούμενο ξεπούλημα της Κύπρου με ένα νέο σχέδιο Ανάν.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκάλεσε ήδη μια ανυπολόγιστη καταστροφή που θυμίζει ή, τηρουμένων των αναλογιών, κινδυνεύει να οδηγήσει σε, ένα νέο ’22 ή ένα νέο 1974 με την καταστροφή της Κύπρου. Και όμως, την ίδια στιγμή που προκαλούν μια ανυπολόγιστη καταστροφή στη χώρα, τα κυβερνητικά ανθρωπάρια ενδιαφέρονται μόνο για διορισμούς και συντήρηση του σκωληκόβρωτου κόμματός τους, αδιαφορώντας για το ότι καταστρέφουν την χώρα.

Η ευθύνη των πολιτικών και ιδεολογικών ελίτ

Και ποιος θα μπορούσε να εκφράσει μια διαφορετική πρόταση; Ο Καραμανλής, που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ και απέτυχε παταγωδώς σε όλα του τα πολιτικά εγχειρήματα; Ελαφρά τη καρδία, από το 2012, θεώρησε πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας ήταν η ευκαιρία για να εξοντώσει το ΠΑΣΟΚ και… τον Σαμαρά, και, μετά μία «παρένθεση» ΣΥΡΙΖΑ, να έρθει ο ίδιος στην εξουσία ως παράκλητος. Γι’ αυτό και αρνήθηκε να αναλάβει τις ευθύνες του στις προεδρικές εκλογές του 2014 – άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ και έσπρωξε τον Καμμένο να αναλάβουν την εξουσία, αγνοώντας τις προφανείς καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα ενώ, με τα τελευταία του κατορθώματα, προσέφερε τη ΝΔ στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Απεδείχθη έτσι ότι, όπως και οι άλλοι, ήταν και αυτός ένας πολιτικάντης. Μήπως ο Κουβέλης, ο οποίος, άγνωστο για ποια οφειλόμενα γραμμάτια, ακολούθησε την καταστροφική και συνάμα αυτοκτονική, και για τον ίδιο, πολιτική της συμπαράταξης με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προεδρικές εκλογές; Μήπως ο Σταύρος Θεοδωράκης, που εξάντλησε όλες τις προσδοκίες όσων προσέβλεπαν σε αυτόν, γλείφοντας μέχρι το καλοκαίρι του 2015 τον Τσίπρα για να τον προσλάβει ως κυβερνητικό εταίρο στη θέση του Καμμένου; Μήπως η Φώφη Γεννηματά, που κι αυτή κανοναρχούσε διαρκώς ότι το μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση Συριζανέλ δεν ήταν η κεντρική συμμορία, αλλά το μικρό παράρτημά της, δηλαδή ο Καμμένος;

Μήπως η αριστερή διανόηση, η οποία στήριξε ομοθυμαδόν τους σαλτιμπάγκους της πρώτης φοράς Αριστερά; Και όμως, τα πράγματα ήταν σαφή ήδη από τον Μάιο του 2012, όταν ένας απαίδευτος αλλά πανούργος  νεανίας, μέσα στη σύγχυση που είχε προκαλέσει η κρίση, εμφανίστηκε με μια πρωτοφανή έπαρση ως η «κυβερνώσα Αριστερά». Γιατί, άραγε, εμείς τους καταγγείλαμε, από τότε, ως τυχοδιώκτες και επικίνδυνους; Μήπως κατείχαμε κάποια προορατική ικανότητα; Ή απλώς δεν είμαστε τυφλωμένοι από κάποιον αντικατοπτρισμό οφικίων και εξουσίας; Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και δεν μπορούσε να είναι «κυβερνώσα Αριστερά», με τις δυνάμεις που διέθετε  και την κατάσταση των λαϊκών δυνάμεων.

Τα όσα ακολούθησαν έκτοτε ήταν εγγεγραμμένα σε αυτή την αρχική δυναμική. Γι’ αυτό ο υποφαινόμενος και το Άρδην έκαναν ότι μπορούσαν –ατελέσφορα– ώστε να  μην υλοποιηθεί αυτό το εφιαλτικό σενάριο και βρεθεί στην εξουσία ο Τσίπρας και η παρέα του. Διότι και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους γνωρίζαμε, και την ανικανότητά τους και τον αμοραλισμό τους και τον τυχοδιωκτισμό εκείνων που είναι ικανοί να τα παίξουν όλα για όλα, αρκεί να βρεθούν στην εξουσία. Ήταν προδιαγεγραμμένες, λοιπόν, οι επαφές με τους Αμερικανούς και η στήριξή τους από αυτούς, ήταν προδιαγεγραμμένη η συμπόρευση με τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ – γιατί πώς αλλιώς από το 3% θα έφθαναν στο 36%; Ήταν προδιαγεγραμμένες και οι «κωλοτούμπες» που ακολούθησαν.

Και όμως, ακόμα και σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των ελίτ της χώρας σφυρίζει αδιάφορα ή προσποιείται τον έκπληκτο: «Δεν το περιμέναμε», «μας απογοήτευσε, αλλά και οι άλλοι ήταν χειρότεροι», «με τον ΣΥΡΙΖΑ θα πληγεί ολόκληρη η Αριστερά», άρα ας μην είμαστε τόσο επικριτικοί, «ο Αλέξης μας πρόδωσε» κλπ. κλπ. Και παραμένουν απαθείς μπροστά στην προϊούσα αποσύνθεση, κρύβουν ως στρουθοκάμηλοι το κεφάλι τους στην άμμο, αρνούνται να κινητοποιηθούν, με επιχειρήματα του τύπου «και τι θέλετε, να έλθει ο Μητσοτάκης;» Γι’ αυτό και όταν οι αγρότες κατέβηκαν στην Αθήνα, αντί να ενωθούν μαζί τους σε μια λαοθάλασσα, που θα μπορούσε να πνίξει κυριολεκτικά την κυβέρνηση, άφησαν τους αγρότες μόνους τους, ή μάλλον τους εγκατέλειψαν στα χέρια του ΚΚΕ, που έκανε το παν για να τους ξαναστείλει άπρακτους στα χωριά τους.

Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι –ιδίως όσοι συμπορεύτηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το καλοκαίρι του 2015– δεν έχουν ακόμη το θάρρος να αναγνωρίσουν το θεμελιώδες λάθος της επιλογής τους, εκτός από τον Μανώλη Γλέζο, που τουλάχιστον ζήτησε συγνώμη από τους Έλληνες, δεν αποτελεί απλά ζήτημα ηθικής τάξης. Ούτε αποτελεί για εμάς μία εκδικητική εμμονή – του τύπου «εμείς είχαμε δίκιο». Όχι, αποτελεί την προϋπόθεση για την ανάδειξη μιας οποιασδήποτε σοβαρής πρότασης για τη χώρα: Μόνο η αναγνώριση του γεγονότος ότι, από το 2008 τουλάχιστον, με την ασύγγνωστη υποστήριξη μιας μηδενιστικής ψευδοεπανάστασης, αρχίζει μία πορεία η οποία καταλήγει στον Τσίπρα του 2016, μπορεί να επιτρέψει μια νέα αρχή για τα πνευματικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας[3].  Η αναγνώριση αυτού του «λάθους» είναι προϋπόθεση για τη συγκρότηση μιας νέας ηθικής και πολιτικής πρότασης που να υπερβαίνει την παλαιά και αποτυχημένη Αριστερά, και την ιδεολογία της.

Σήμερα, που η «κυβερνώσα Αριστερά» απεδείχθη εν τοις πράγμασι καταστροφή για τη χώρα, δεν υπάρχει περιθώριο για κάποια δήθεν «συνεπή» αριστερή πρόταση, τύπου Λαφαζάνη, Ανταρσύας, ή της… συνιστώσας Ζωή/Ραχήλ. Σήμερα, μετά τις τεράστιες καταστροφές που έχουν γίνει, και δυστυχώς δεν έχουν ακόμη τελειώσει, η αρχή θα πρέπει να γίνει με το αίτημα της άμεσης εκδίωξης αυτής της κυβέρνησης και της παράλληλης συγκρότησης ενός αληθινά πατριωτικού, κοινωνικού και δημοκρατικού κινήματος εθνικής σωτηρίας. Όσο αφήνουμε να διαιωνίζεται η σημερινή κατάσταση τόσο πιο δύσκολη θα είναι η ανάταξη της χώρας και τόσο μεγαλύτερο το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσει.

[1] Πολλοί από τους πιο επιτήδειους υποστηρικτές στήριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να αποφύγουν να πληρώσουν λογαριασμούς και χρέη που μπορούσαν να καταβάλουν και σήμερα βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο.

[2] Και αυτό παρά τις ευγενείς φροντίδες του ΚΚΕ, που έκανε ότι μπορούσε για να στομώσει την αγανάκτησή τους, ιδιαίτερα στο διήμερο της καθόδου τους στην Αθήνα.  Στον ομογάλακτο αδελφό του ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, έχουν μάθει από πολύ παλιά, πώς να ελέγχεις και να σπας τη δυναμική μιας κινητοποίησης, πίσω από επαναστατικά φούμαρα, δήθεν σκληρή φρασεολογία και μια στημένη παρέλαση δέκα τρακτέρ, σε συμπαιγνία με τον Κουρουπλή.

[3] Καθόλου τυχαία, μάλιστα, οι πρωταγωνιστές εκείνου του Δεκέμβρη – από τη μία πλευρά οι πολιτικοί υποστηρικτές του, ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, και από την άλλη ο αποτυχημένος «διώκτης» του, ο Παυλόπουλος– καταλαμβάνουν τα δύο ανώτερα αξιώματα  της χώρας.

Ενιαία Ευρώπη ή Ευραραβία;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Πολλά αναπάντητα ερωτήματα, με σχεδόν αυτονόητες απαντήσεις, προκύπτουν από τις τελευταίες εξελίξεις αλλά και από την στάση της ελληνικής κυβέρνησης στο λεγόμενο “προσφυγικό” πρόβλημα.

1. Ποιοί είναι πρόσφυγες.

Πρόσφυγας θεωρείται όποιος διαφεύγει από την χώρα του, όπου μένεται απειλητικός για την ζωή του εμφύλιος πόλεμος η όπου διώκεται πολιτικά από φυλετικούς, θρησκευτικούς η πολιτικούς του αντιπάλους. Πως όμως μπορεί να θεωρείται ακόμη πρόσφυγας όταν έχει απομακρυνθεί από την χώρα που κινδυνεύει κι έχει περάσει τα σύνορα έξη η και επτά ακόμη χωρών (λχ Αφγανιστάν) και δεν υπάρχει κανένας πλέον κίνδυνος για την ζωή του;

2. Ο Ρόλος του ΝΑΤΟ.

Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμη – τουλάχιστον δημόσια – τι ρόλο ακριβώς θα παίξουν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην αστυνόμευση των συνόρων. Αν πρόκειται να βοηθήσουν απλά στην καταγραφή των εισερχομένων, κάτι δηλ. σαν την FRONTEX, αυτό θα είναι καταστροφικό για την χώρα. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι να αποκτήσει η Ελλάδα σαν ιδιοκτησία της μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνων μεταναστών. Ρόλος του ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι το ‘σφράγισμα’ των ελληνικών συνόρων – με περιπολίες στα νοητά θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία – και η απαγόρευση εισόδου σε αυτά όλων των πλωτών μέσων που τα περνούν και, σκόπιμα βουλιάζοντας, καταστρέφουν τα αποδεικτικά στοιχεία της ταυτότητας των επιβαινόντων. Το ΝΑΤΟ οφείλει να προστατεύει τα σύνορα των κρατών – μελών του. Δεν είναι εκεί για το θεαθήναι και για την καταγραφή προσφυγικών ροών.

3. Η Καταγραφή στην Τουρκία.

Αφού όσοι εντοπίζονται στη θάλασσα αυτόματα διασώζονται και δίχως αποδεικτικά στοιχεία ταυτότητας γίνεται πραγματικός Γολγοθάς η ταυτοποίηση της εθνικότητάς τους, γιατί να μην πηγαίνουν πλοία στα Τουρκικά παράλια – λιμάνια και να τους παραλαμβάνουν από εκεί; Και να μην πνίγεται έτσι κανένας. Η καταγραφή θα γίνεται τότε  με την είσοδο στο πλοίο – με τα έγγραφά τους ανέπαφα – και ευχερώς θα απορρίπτονται όσοι δεν έχουν τις προδιαγραφές εισόδου/ασύλου.  Οσοι πλέον θα επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα, μέσω θαλάσσης, θα είναι φανερό πως δεν είναι πρόσφυγες και συλλαμβανόμενοι αυτόματα θα επαναπατρίζονται. Η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα διάσωσης εκτός των δικών της χωρικών υδάτων. Οι περιπολίες οφείλουν να είναι επάνω ακριβώς στο θαλάσσιο σύνορο. Που είναι οι συλληφθέντες όλο αυτό τον καιρό διακινητές; 

4. Ευρώπη και Επαναπατρισμός.

Πολλές χώρες αρνούνται να δεχθούν πίσω επαναπατριζόμενους υπηκόους τους. Τι εγγυήσεις προσφέρει η ΕΕ πως θα υποχρεώνει τις χώρες αυτές να δέχονται πίσω τους ανθρώπους αυτούς;  Τι λέει γι’ αυτό ο αρμόδιος Επίτροπος;  Είναι δυνατόν να υπάρχουν διμερείς οικονομικές σχέσεις με χώρες που εισπράττουν χρήματα αλλά αρνούνται να εφαρμόσουν τις συμφωνίες τους με την Ευρώπη; Πότε η ελληνική κυβέρνηση θα κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματός της του βέτο για παρόμοιες συμφωνίες; Καταργώντας τις σχετικές διμερείς η πολυμερείς συμφωνίες;

5.  Γιατί Hot Spots σε τουριστικά νησιά;

Τα hot spots για ποιό λόγο δεν δημιουργούνται σε νησιά σχεδόν ακατοίκητα δίχως τουριστική κίνηση; Απομονώνονται έτσι οι πάντες από την κυρίως χώρα και η μετακίνησή τους προς τα σύνορα είναι απόλυτα ελεγχόμενη.

6. Η αποφυγή μουσουλμανικής πλημμυρίδας είναι ρατσισμός;

Κακώς πολλοί ταυτίζουν την προσπάθεια αποφυγής τεράστιων εισροών μουσουλμάνων μεταναστών με ρατσισμό. Το θέμα δεν έχει να κάνει με φυλετικές αντιθέσεις. Κατά κύριο λόγο συνδέεται με διαφορετικές πολιτισμικές επιλογές και αξιακές πεποιθήσεις. Οι μουσουλμάνοι δεν εντάσσονται σε διαφορετικό κοινωνικό ιστό και μακροχρόνια απαιτούν αξιακές μεταβολές της κουλτούρας στην οποία εισέρχονται. Η Ευρωπαική πολιτική της πολυ-πολιτισμικότητας έχει αποδειχθεί αποτυχημένη. Οι εισερχόμενοι θα πρέπει να αποδέχονται ανεπιφύλακτα τις αξίες των κοινωνιών που τους δέχονται. Κι όχι το αντίστροφο. Διαφορετικά θα μιλάμε για πολυεπίπεδες κοινωνίες με αντιμαχόμενες κουλτούρες που θα οδηγήσουν σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Ούτε η παρεμπόδιση εισόδου όποιου του γουστάρει στον κυριαρχικό εθνικό χώρο ενός κράτους είναι μέτρο ‘αντιφιλελεύθερο’. Φιλελευθερισμός δεν είναι ‘μπάτε σκύλοι κι αλέστε’. Άλλο είναι η ανοιχτή κοινωνία και η ελεύθερη αγορά κι άλλο η ανεξέλεγκτη κατάργηση συνόρων. Ιδίως για ένα κόσμο που δεν σέβεται τις ατομικές ελευθερίες, πιστεύει στη θεοκρατία και αρνείται την λαική κυριαρχία (αυτή με νόμους επιτρέπει στον λαό να ανατρέπει ακόμη και την κυρίαρχη θρησκεία και ηθική – κάτι ανήκουστο και πρωτοφανές για τον Σαλαφισμό και το Ισλάμ). Εκτός αν η Ευρώπη επιλέγει να αυτοκτονήσει.

7. Ισλάμ και Τρομοκρατία.

Πολλοί επιμένουν πως το Ισλάμ περίπου ταυτίζεται με την τρομοκρατία. Αν και ο ισχυρισμός αυτός είναι ακραίος το ερώτημα για την πραγματική σχέση των δύο παραμένει βασανιστικό.
Πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δεν έκρυψε τον σχετικό της προβληματισμό: “Αν και δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες, εν τούτοις είναι δυστυχώς γεγονός πως σχεδόν όλοι οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι”. Με βάση τα λόγια ισλαμιστών ηγετών οι αμφιβολίες διαλύονται. Ενας από τους κορυφαίους ηγέτες της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, ο Σείχης Αμπντούλ Καντέρ Ιμπν-Αμπντούλ Αζίζ, ξεκαθάρισε: “Η τρομοκρατία αποτελεί μέρος του Ισλάμ, και όποιος το αρνείται είναι Απιστος”. Ενώ ο Ιρακινός Σιίτης ιερωμένος Μωχάμεντ Αλούσι προέβαλε την άποψη πως η τρομοκρατία είναι αναπόσπαστο τμήμα της τζιχάντ. Ο Ισλαμιστής  ηγέτης του Βόρειου Καυκάσου Σαγίντ Μπουριάτσκι (Αλεξάντρ Τικομίρωφ) παραπέμπει στο ιερό κείμενο ‘χαντίντ’: “Οποιος δεν έχει πολεμήσει , που δεν έχει ξεσηκώσει την ψυχή του για ένοπλη σύγκρουση, έχει εξολοθρευθεί λόγω της υποκρισίας του”. Σύμφωνα με τον Σάμουελ Χάντιγκτον :”οι επικίνδυνες καταστάσεις του μέλλοντος θα προέλθουν από την αλληλεπίδραση Δυτικής υπεροψίας, Ισλαμικής έλλειψης ανοχής του διαφορετικού και Σινικής ορμητικότητας…. Το ουσιαστικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι ο Ισλαμικός αρχεγονισμός αλλά το ίδιο το Ισλάμ. Ενας διαφορετικός πολιτισμός του οποίου οι οπαδοί είναι απόλυτα πεπεισμένοι για την ανωτερότητά του αλλά κι εξαγριωμένοι από την έκδηλη κατωτερότητα της ισχύος του”. “Παντού στην περίμετρο του Ισλάμ”, σημειώνει ο Χάντιγκτον, “οι μουσουλμάνοι έχουν προβλήματα ειρηνικής συμβίωσης με τους γείτονές τους”. 
Από που προκύπτει λοιπόν πως οι πρόσφυγες-μετανάστες  μπορούν να μεταμορφωθούν σε νηφάλιους και νομοταγείς κατοίκους των ευρωπαικών χωρών που κατά χιλιάδες κατακλύζουν;

8. Ποιός Υπέγραψε την Συμφωνία του Δουβλίνου 2;

Γιατί συνέχεια αποσιωπάται από ποιά ελληνική κυβέρνηση υπεγράφη η απαράδεκτη και σχεδόν ηλίθια Συμφωνία του Δουβλίνου, σύμφωνα με την οποία από όποιο σημείο της Ευρώπης εισέλθει κάποιος μετανάστης αυτόματα μετατρέπεται σε ‘περιουσιακό στοιχείο’ της χώρας στην οποία πάτησε για πρώτη φορά  το πόδι του; Οπου κι αν βρεθεί δηλ. επιστρέφεται στην Ευρωπαική χώρα στην οποία πρωτοεισήλθε. Με την μέθοδο αυτή οι Βόρειες χώρες  πουλάνε ‘εκ του ασφαλούς’ τζάμπα ανθρωπισμό, μετατρέποντας την ίδια στιγμή τις χώρες του Νότιου σε αποθήκες τραγικών ανθρώπινων ψυχών…

9. Ποιός θα κλείσει τα βόρεια σύνορά μας;

Πως η Ευρώπη θα συμβάλει στο κλείσιμο των βόρειων συνόρων μας όταν αυτά δεν ακουμπούν σε χώρες – μέλη της ΕΕ (λχ ΠΓΔΜ) η της Σένγκεν (λχ Βουλγαρία); Αν η Ευρώπη διευκολύνει με χρήματα η αστυνομικές δυνάμεις μιά τέτοια πράξη, θα είναι ανοιχτή εχθρική ενέργεια κατά της χώρας μας. Νομιμοποιώντας την λήψη και δικών μας αντιμέτρων (λχ βέτο σε διάφορες ευρωπαικές αποφάσεις) που θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στην διάλυση της Ενωσης.

10. Ποιός επιβάλλει στην Τουρκία την προώθηση προς την Ελλάδα των προσφύγων;

Οταν η Ευρώπη καταδικάζει κάθε πρωτοβουλία της Τουρκία για σφράγισμα των συνόρων της προς την Συρία (για ‘ανθρωπιστικούς λόγους’)  και ουσιαστικά επιβάλλει την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στα εδάφη της, δεν προετοιμάζει και την στη συνέχεια διαφυγή τους μέσω Ελλάδας προς την Δύση; Ποιά λογική υπάρχει στις πολιτικές αυτές; Πως έχει η Ελλάδα αντιδράσει;

11. Μπορεί η Ευρώπη να ‘αγοράσει’ την έξοδό της από την κρίση;

Eχει συνηθίσει η Ευρώπη να επιλύει τα προβλήματά της μέσω βιβλιαρίου επιταγών. Την φορά αυτή όμως η κρίση δεν λύνεται με οικονομικά μέσα. Αν η Ευρώπη δεν επιθυμεί να αυτοκτονήσει, μετατρεπόμενη σε Ευραβία, οφείλει να αντιμετωπίσει την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών σαν εισβολή που δεν εξαγοράζεται. Πολιτικό είναι το πρόβλημα και μοναχά πολιτικά μπορεί να αντιμετωπισθεί. Ενισχύοντας δηλ. τους εχθρούς του Ισλαμικού Χαλιφάτου (Σιίτες μουσουλμάνους και Κούρδους) ώστε να ξεριζωθεί το Χαλιφάτο από τα εδάφη που σήμερα ελέγχει. Κι’ απομονώνοντας τους φανερούς η κρυφούς του φίλους (Εμιράτα, Σ Αραβία, Σουνιτικές δυνάμεις σε Τουρκία κι αλλού).

12. Γιατί η ροή μεταναστών και προσφύγων γίνεται αποκλειστικά προς την Δύση;

Γιατί οι χιλιάδες των προσφύγων και των μεταναστών (μουσουλμάνων) κινούνται προς την Δύση και όχι προς τις εύπορες χώρες της μουσουλμανικής Αραβίας και Ανατολής; Εμιράτα, Χώρες του Κόλπου και Σ. Αραβία δεν έχουν δεχθεί ούτε έναν (0) πρόσφυγα? Είναι τόσο αθώο όπως εκ πρώτης φαίνεται η κρύβεται κάτι πολύ χειρότερο – όπως η ‘εισβολή’ του Ισλάμ στην Δύση (Αλ Χαιτζίρια). Να μην ξεχνάμε πως οι ροές αυξήθηκαν όχι λόγω της κας Χριστοδουλοπούλου (όπως αφελώς λέγεται) αλλά επειδή ο Ελ Μπακρ Μπαγκντατί , ηγέτης του Ισλαμικού Χαλιφάτου, τον Φεβρουάριο του 2015 ανήγγειλε πως μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα πλημμύριζε (το Χαλιφάτο) την Ευρώπη με εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων με στόχο την υπονόμευση της Ευρώπης εκ των ένδον.   

 

Τι θα κάνατε αν μιλιούνια άγνωστων ανθρώπων, χωρίς ταυτότητα, ήταν στα σύνορα από την πλευρά των Σκοπίων και ζητούσαν να μπουν για να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα;

Όπως πάντα, με την σαφήνεια και την οξύτητά του ο Θ. Τζήμερος έθιξε αυτά που δεν θέλουμε να ακούμε στην Ελλάδα όπου για όλα φταίνε οι ξένοι, ενώ εμείς είμαστε στο...απυρόβλητο.
Απολαύστε το.

ΕΙΜΑΙ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΤΣΟΛΙΑΣ! 

Του Θ. Τζήμερου 

http://marketnews.gr

Είπε η Αυστριακή Υπουργός Εσωτερικών: «εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να προστατεύσει τα σύνορά της, θα πρέπει να τεθεί το ερώτημα για το εάν αυτή μπορεί να συνεχίσει να είναι εξωτερικό σύνορο της Σένγκεν». Τι δεν καταλαβαίνετε, σύντροφοι; Σε τι διαφωνείτε;

Ελεύθερη διακίνηση εντός της Σένγκεν προϋποθέτει έλεγχο στα σύνορα της Σένγκεν. Στοιχειώδες αγαπητέ Γουώτσον! Τον κάνει τον έλεγχο η Ελλάδα; Μόνο από το 7% όσων “λιάζονταν και εξαφανίζονταν” είχαν παρθεί δακτυλικά αποτυπώματα. 5000 πλαστά τζιχαντιστικά διαβατήρια ανακάλυψαν οι κουτόφραγκοι. Από σας πέρασαν όλοι αυτοί. Χαμπάρι δεν πήρατε! Ή μήπως πήρατε και κάνατε τα στραβά μάτια; Αυτοί που αιματοκύλησαν το Παρίσι την Ελλάδα είχαν ορμητήριο. Να γεμίσει την Ευρώπη τζιχαντιστές απειλούσε ο στρατάρχης Κούγκης. Εσείς τι θα κάνατε, σύντροφοι, στη θέση της Αυστρίας και της κάθε Αυστρίας αν ένα κράτος - σύμμαχος φέρονταν σαν failed state, σαν κράτος - τρομοκράτης, σαν κράτος - αλήτης;

Τι θα κάνατε αν στην κυβέρνηση της Ισπανίας ας πούμε ήταν ένα κόμμα που διακήρυττε προεκλογικά πως θα ανοίξει τα σύνορα δίνοντας άσυλο σε ΟΛΟΥΣ κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που τήρησε ως κυβέρνηση; Τι θα κάνατε αν μιλιούνια άγνωστων ανθρώπων, χωρίς ταυτότητα, ήταν στα σύνορα από την πλευρά των Σκοπίων και ζητούσαν να μπουν για να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα; Γιατί μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα είναι πύλη εισόδου, η Αυστρία όμως είναι τόπος προορισμού. Τι θα κάνατε αν αποδεικνυόταν πως μόνο ένας στους εφτά από όσους βρίσκονται στην Ειδομένη είναι πρόσφυγας πολέμου κι όλοι οι υπόλοιποι είναι οικονομικοί (ή τζιχαντιστικοί…) μετανάστες από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, την Υεμένη, τη Λιβύη, τη Σομαλία, τη Νιγηρία;

Και τι κάνετε ως απάντηση; Ανακαλείτε την πρέσβη! Μεγάλη ζημιά! Τους κάνατε τα μούτρα κρέας! Κι απειλείτε να προβείτε κι εσείς σε μονομερείς ενέργειες! Ποιες, μπορούμε να μάθουμε; Θα φορτώνετε αεροπλάνα με μετανάστες και θα τους πετάτε με αλεξίπτωτα πάνω από την Αυστρία; Ή θα τους στείλετε τον Μπούτα με τα τσίπουρα να κλείσει τις αούτομπαν; Δεν καταλάβατε μετά από τόσα “διαπραγματευτικά” βατερλώ ότι οι τζάμπα μαγκιές, δεν περνάνε στην Ευρώπη; Ειδικά όταν είσαι φτωχός, αδύναμος και κακομοίρης και αφερέγγυος;

Δεν φταίνε οι Αυστριακοί, σύντροφοι. Αυτός ο άμορφος, απονεκρωμένος πολτός που βρίσκεται στο κρανίο σας στη θέση του εγκεφάλου, αυτός φταίει. Κι όσοι σας ψήφισαν γιατί "πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα;" Και πού είσαι ακόμα! Κάτσε να πιάσει η άνοιξη…

Άντε βγείτε τώρα, με τα πληρωμένα σας παπαγαλάκια, όσα δεν έχουν ακόμα συλληφθεί, να μας κατηγορήσετε για αυστριακοτσολιάδες, όσους ντρεπόμαστε που μια συμμορία εκβιαστών, απατεώνων και παρανοϊκών υποδύεται την κυβέρνηση.

Αβάσιμες ανησυχίες για το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο - Η αντίθετη Άποψη

Σε ένα πολύ ενιαφέρον άρθρο στο TVXS (Εδώ:  Τριγαζης Αβάσιμες Ανησυχίες) ο Π. Τριγάζης  εκθέτει τον αντίλογο, χρησιμοποιεί όμως τις ίδιες τετριμμένες λογικές του χώρου: Πχ.

1) Λέει: "Η λεγόμενη Νέα Ευρώπη (όπως την είχε χαρακτηρίσει η κυβέρνηση Μπους), επιλέγει τον δικό της δρόμο σε αντίθεση με τα μέλη της ΕΕ που προέρχονται από την Δ. Ευρώπη. Οι καταπιεσμένοι εθνικισμοί έρχονται στο προσκήνιο με έντονο τρόπο..."
Είναι εθνικισμός που οι ευρωπαίοι θέλουν να ελέγχουν τα σύνορά τους;  Μόνο εντός Σένγκεν δεν γίνεται έλεγχος. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και την Σένγκεν τα σύνορα της Ελλάδας και δή τα θαλάσσια (κ. Τσίπρα, θαλάσσια σύνορα υπάρχουν!) είναι τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης όπου πρέπει να γίνεται ΕΛΕΓΧΟΣ και να φυλάσσονται.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν τα προστατέυει η Ελλάδα;

Απουσία επιχειρημάτων, ο Π. Τριγάζης βγάζει το εύκολο εργαλείο της μομφής του εθνικισμού-τους βαφτιζουμε εθνικιστές και καθαρίσαμε- και το πετά...

2) Η δε Ελλάδα λέει, ακολουθεί "...μια νέα πολιτική, για το προσφυγικό-μεταναστευτικό στη βάση πανανθρώπινων ιδεών και αξιών..."
Υπενθυμίζουμε στον κ. Τριγάζη ότι:
α)  Τα εθνικά κράτη δεν καταργήθηκαν
β) Ο κόσμος δέν αδελφοποιήθηκε ξαφνικά
γ) Τα ανθρώπινα διακαιώματα που τα επικαλούνται εναντίον πάσης μαλακίας είναι διαφορετικό πράγμα από τα πολιτικά δικαιώματα και τα συνταυτίζουν, προς χαράν όλων όσων επιβουλεύονται τη Ελλάδα.
δ) Η τουρκία

Όταν πάς να κάνεις εξωτερική γεωπολιτική με "ανθρώπινα δικαιώματα" -'οχι ότι δεν μπορεί να γίνει, χρειάζεται εν τούτοις τις κατάλληλες γεωπολιτικές συνθήκες που όμως απουσιάζουν τρεχόντως στον περίγυρό μας, τότε γίνεσαι μέρος του προβλήματος, και αυτό έγινε...Επομένως, η επίκληση  "πανανθρώπινων" αξιών και δικαιωμάτων δίκην θρησκευτικού ζηλου, είναι επικίνδυνη πολιτική...

3) Γράφει "Το ΝΑΤΟ δεν έρχεται στο Αιγαίο με πρόσκληση της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά της Ε.Ε. Δεν είδαμε, όμως, τους υποστηρικτές του «ναι σε όλα», όταν πρόκειται για τις σχέσεις με την Ε.Ε., να κατηγορούν την Ένωση και πρωτίστως την Γερμανία, που εισηγήθηκε αυτή τη «λύση» για τον έλεγχο του προσφυγικού – μεταναστευτικού."
Όντως, συμφωνούμε. Στηλιτεύει την πολιτική υποκρισία της (ανύπαρκτης) αντιπολίτευσης και καλά πράττει.

4) Γράφει "Το ΝΑΤΟ στη Συρία δεν το θέλει η Ρωσία, σε καμιά περίπτωση, ίσως να το θέλει  η Τουρκία "
Ορθά, αλλά ούτε και στο Αιγαίο θέλει το ΝΑΤΟ η Ρωσσία, κάτι που όμως επέτρεψε η Ελλα΄δα υπό τη πίεση Γερμανίας-Τουρκίας. Η Εξισορρόπηση των ΗΠΑ από την Ρωσσία στην Μεσόγειο είναι κάτι που μάλλον συμφέρει τα συμφέροντα της Ελλάδας.


 

Η Ανάπτυξη δεν είναι μόνο οικονομική

Της Μαρίας-Χριστίνας Δουλάμη
Analyst.gr

Μάταια προσπαθούν οι κυβερνώντες με την ευημερία των αριθμών να μας πείσουν ότι έχουμε πλέον μπει στην ανάπτυξη τη στιγμή που αυτό δεν διαφαίνεται στη ζωή των πολλών. Η ανάπτυξη χρειάζεται έργα, όχι μόνο λόγια. Και είναι αλληλένδετη με την καθημερινή ζωή μας και προ πάντων με την έκφραση των προσώπων μας και τη διάθεση που εκπέμπουμε..

«Τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει. Βαρύ χρέος, που πληρώνεται με δημόσιες κατάρες,» λέει ο Αισχύλος. Αυτό δεν κάνουμε όλοι καθημερινά; Να βρίζουμε συνεχώς τους άλλους και να μεμψιμοιρούμε που ζούμε σε αυτό τον τόπο; Να κατσουφιάζουμε όλο και περισσότερο που οι «ηγέτες» παντού είναι άμοιροι ευθυνών και να περιμένουμε μια ανάπτυξη που θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού να μας επαναφέρει τη χαμένη μας ευμάρεια;

Η ανάπτυξη μιας χώρας δε φαίνεται μόνο στους οικονομικούς δέκτες που για τους περισσότερες πολίτες δε σημαίνουν και τίποτα. Η ανάπτυξη (θα έπρεπε να) φαίνεται σε όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά – στα βρώμικα, ρημαγμένα πεζοδρόμια, στους σπασμένους κάδους, στους χαλασμένους δρόμους, στα ετοιμόρροπα κτίρια, στην συμπεριφορά των συμπολιτών, στην αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπηρεσιών, στην εξωτερική όψη όλων όσων βλέπουν οι πολυπόθητοι μας τουρίστες όταν έρχονται εδώ.

Για τους απλούς ανθρώπους η ανάπτυξη και η ανάκαμψη δεν φαίνεται στην αναβάθμιση των οίκων αξιολόγησης, ούτε στην προσέλκυση επενδυτών, ούτε στη μείωση του χρέους, ούτε στο (προβλεπόμενο) πρωτογενές πλεόνασμα. Για αυτούς θα φανεί στο πόσο γεμίζει το καλάθι στο σούπερμάρκετ, στο πόσα λεφτά τους μένουν στο τέλος του μήνα, στο τι έξοδα μπορούν να διαθέσουν για τον εαυτό τους αφού τακτοποιήσουν όλες τις άλλες υποχρεώσεις, στη δουλειά που (δεν) έχουν και στο πόσο αυτή αποζημιώνει τον κόπο τους.

Αυτό πρέπει να καταλάβουμε όλοι, πως αυτή η επίζηλη οικονομική ανάκαμψη και η ανάπτυξη που τόσο άνετα αναμοχλεύουμε στις καθημερινές μας κουβέντες, βαίνει πιο βαθιά από κάποια συγκεκριμένα νούμερα. Και ριζώνει προ πάντων στο κατά πόσο μπορούμε να αναπτυχθούμε εμείς σαν λαός, και να εξελιχθούμε λίγο πέραν της νοοτροπίας πως «τίποτα δε θα αλλάξει σ ’αυτή τη χώρα που ποτέ δε θα πάει μπροστά».

Μάταια προσπαθούν οι κυβερνώντες με την ευημερία των αριθμών να μας πείσουν ότι έχουμε πλέον μπει στην ανάπτυξη τη στιγμή που αυτό δεν διαφαίνεται στη ζωή των πολλών. Η ανάπτυξη χρειάζεται έργα, όχι μόνο λόγια. Και είναι αλληλένδετη με την καθημερινή ζωή μας και προ πάντων με την έκφραση των προσώπων μας και τη διάθεση που εκπέμπουμε.

Όπως είχε πει και ο Αμερικάνος πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ, «το σημάδι της προόδου μας δεν είναι αν προσθέτουμε περισσότερα στην αφθονία αυτών που έχουν πολλά, αλλά αν δίνουμε αρκετά σε αυτούς που έχουν λίγα». Στις λεγόμενες δημοκρατίες στις οποίες ζούμε, θα πρέπει να γίνουν ακόμα πολύ περισσότερα ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε επαρκώς για πρόοδο της κοινωνίας και ανάπτυξη της χώρας.

Η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης!

Θανάσης Μαυρίδης

Liberal.gr

Μία ολόκληρη χώρα μοιάζει σαν να ζει μέσα σε μία χύτρα ταχύτητας της οποίας έχει χαλάσει η βαλβίδα ασφαλείας. Το ξέρουμε όλοι ότι είναι απλά και μόνο θέμα χρόνου να γίνει το «κακό». Το ζητούμενο είναι ο χρόνος, το πότε. Δεν θα υπάρξουν νικητές και ηττημένοι από τις εξελίξεις. Μόνο συντρίμμια...

Η Ελλάδα μεταβάλλεται μέρα με την μέρα σε μία απέραντη αποθήκη ψυχών. Χιλιάδες πρόσφυγες παγιδεύονται στην Επικράτειά μας, αδυνατούν να βρουν διέξοδο διαφυγής προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχουν τρόπο να … χαθούν! Ανεξάρτητα από το τα λάθη που έχει κάνει η δική μας κυβέρνηση (κι έχει κάνει πολλά και τραγικά) η εικόνα του νεαρού αυστριακού υπουργού εξωτερικών που κουνάει το δάκτυλο είναι η εικόνα μιας Ευρώπης ανίκανης να αντιμετωπίσει μία σοβαρή κρίση. Μιας Ευρώπης καταδικασμένης να καταρρεύσει όταν ξεσπάσει η δική της… Lehman Brothers. Και θα ξεσπάσει σύντομα…

Οι αγρότες εξακολουθούν να βρίσκονται στα μπλόκα, ζητώντας το αδύνατο, όπως έκαναν πάντα! Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας μαθημένης να προβάλλει συνεχώς μαξιμαλιστικά αιτήματα, δίχως να έχει ουσιαστική αίσθηση της πραγματικότητας και κυρίως δίχως να υπολογίζει τις συνέπειες των πράξεων της.

Ελεύθεροι επαγγελματίες και επιστήμονες διαπιστώνουν ότι βρέθηκαν από την μία στιγμή στην άλλη και δίχως να το καταλάβουν στην απέναντι όχθη, επειδή κάποιοι αποφάσισαν να τους κηρύξουν αιφνιδίως τον πόλεμο, ξεθάβοντας από την ναφθαλίνη το λάβαρο της πάλης των τάξεων.

Ένας ολόκληρος λαός βρίσκεται σε απόγνωση, διαπιστώνοντας ότι έχει αγοράσει όλα τα περασμένα χρόνια πολλά ψέματα κι ότι αυτά δεν έχουν πλέον το παραμικρό αντίκρισμα.

Η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη σε έναν κόσμο παραισθήσεων, γαντζωμένη από την καρέκλα της εξουσίας και αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα: Η χώρα καταρρέει, επειδή η ίδια την παρασύρει στην άβυσσο! Το αντίθετο, τα κυβερνητικά στελέχη είναι πεπεισμένα ότι αρκεί να ψηφίσουν στην Βουλή ένα-δύο δύσκολα νομοσχέδια κι ότι έτσι η κυβέρνηση θα καταφέρει να περάσει τον κάβο.

Τα τελευταία έξι χρόνια μιλάμε για τον κίνδυνο ατυχήματος. Το έχουμε πει τόσες πολλές φορές που έχει χαθεί πλέον η αξία των λέξεων, έχει φθαρεί με την συνεχή επανάληψη. Κι όμως! Απ’ ότι φαίνεται περνάμε την τελευταία και πιο μαρτυρική περίοδο του δράματος. Αυτό για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι αν θα υπάρξει κάθαρση, όπως συμβαίνει στις αρχαίες τραγωδίες. Εκείνο για το οποίο μπορούμε να σας διαβεβαιώσουμε είναι ότι από αυτό το ατύχημα δύσκολα θα υπάρξουν επιζώντες. Ας μην ψάχνουν κάποιοι τρόπο να κερδίσουν από αυτή την τραγωδία. Δεν υπάρχουν σε αυτές τις περιπτώσεις κερδισμένοι και χαμένοι.

Η χώρα καταρρέει. Η Ελλάδα είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δυστυχώς, δεν έχουμε την δύναμη ούτε καν να σηκωθούμε από τις καρέκλες για να αμπαρώσουμε τις πύλες και να εμποδίσουμε -έστω- τους εχθρούς να εισβάλλουν ανενόχλητοι στην πόλη. Δεν έχουμε το κουράγιο να παλέψουμε. Μας έχουν κουράσει, μας έχουν εξοντώσει. Μας έχουν κάνει να παρακαλάμε να έρθει ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο. Μόνο που δεν πρόκειται για το τέλος, αλλά για την αρχή ενός νέου φαύλου κύκλου…