Η...γαρδούμπα και η έφοδος των ηλιθίων κατά της Ιστορίας

Του Στάθη

enikos.gr

Τρέμε, Γληνέ! φρίξον, Συκουτρή! άπαγε, Σβορώνε! Υστερα από ενδελεχείς έρευνες του κ. Λιάκου, της κυρίας Δραγώνα και νεαράς τινός ιστορικού που κυκλοφορεί στις σελίδες ιοφόρου εφημερίδας, αποδεικνύεται περίτρανα

η συνέχεια του ελληνισμού από την Ομηρική εποχή έως την εποχή του κ. Μπαλτά. Τρανή απόδειξη η λέξη γαρδούμπα. Προέρχεται από τη λέξη γαρδούμιον. Το οποίον γαρδούμιον, ως φαίνεται, κατανάλωνε τότε το αρειμάνιο προγονικό με την ίδια ανεξήγητη απόλαυση που το χαρίεν απογονικό χλαπακιάζει σήμερα τη γαρδούμπα.

Προφανώς, την ίδια σχέση γαρδουμίου-γαρδούμπας είχε υπ’ όψιν του ο Χομπσμπάουμ, όταν διαπίστωνε ότι «με την Καταστροφή του 1922 οι Ελληνες ξεριζώθηκαν από τη Μικρά Ασία ύστερα από τρισχιλιετή συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία». Αϊ-στο-διάολο! Είδατε σε τι γκάφα μπορεί να οδηγήσει έναν επιφανή ιστορικό μια γαρδούμπα;

Ευτυχώς όμως, η έφοδος των ηλιθίων κατά της Ιστορίας (στα σχολεία τουλάχιστον) συνεχίζεται, Υπό την αιγίδα της κυβέρνησης Σόρος-ΜΚΟ ο Ζουράρις. Καθ’ ότι νεόκοπη ανθυπορεπούσειος ιστορικός (ιστορικιά, αν προτιμάτε) ισχυρίζεται με άρθρο της στην εφημερίδα που έχει πάρει εργολαβία την εξαφάνιση της Ιστορίας, ότι ως τώρα η εν λόγω επιστήμη εγράφετο προς τόνωσιν του «εθνικού αφηγήματος» - προς καλλιέργειαν της «εθνικής ταυτότητας», κι όχι της «ιστορικής ταυτότητας» - μια ταυτότητα (η ιστορική) που πρέπει να αντικαταστήσει την εθνική, για το καλό της αυτογνωσίας μας.

Δηλαδή ο Ράνσιμαν, ο Ευσέβιος, ο Βασίλιεφ, ο Θουκυδίδης, ο Κήγκαν και καμιά δεκαριά χιλιάδες ιστορικοί (όλων των σχολών) έγραφαν όλους αυτούς τους αιώνες για να τονώσουν την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων; Τι στο διάολο; όλοι γαρδούμπες τρώγανε;

Ομως οι καθ’ ημάς γελοίοι (εκ της αρχαίας λέξης γελοίος) - (με περισπωμένη) - (υπέχουσα θέσιν περικεφαλαίας) που εμφανίζονται αυτόκλητοι (και βεβαίως εκλεκτοί) για να τα κάνουν μπάχαλο, μήπως αισθάνονται τώρα κάποιαν αμηχανία με όσα έλεγαν, για παράδειγμα, περί τη FYROM - περί Μακεδονίας, Μακεδόνων, Μακεδονικού έθνους και Μακεδονικής γλώσσας; Αισθάνονται κάποιες τύψεις (εκ της αρχαίας λέξης τύψις) τώρα που η FYROM κινδυνεύει με αυτές τις τρέλες να οδηγηθεί στο σφαγείο;

Ή μήπως αυτό ευθύς εξαρχής ήθελαν; Αλλά, θα μου πείτε, η λέξη τύψις ανήκει σε μια παλαιά αρχαία ξεχασμένη γλώσσα, η άγνοια της οποίας αποδεικνύει την ασυνέχεια και της ελληνικής γλώσσας και του ελληνισμού.

Κι όσοι τυχόν νομίζουν ότι η εξαφάνιση της Ιστορίας από τα σχολεία και η αντικατάστασή της από την «ιστορία της γειτονιάς» του μικρού Λαλάκη είναι άσχετη με τον βιασμό της εθνικής ταυτότητας (και από τους εθνικιστές και από εθνοαποδομητές) στη FYROM ή όπου αλλού, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Το ακαδημαϊκό έγκλημα και το πολιτικό έγκλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις από τους ίδιους διαπράττεται.

Αν η νέα αναθεώρηση του τρόπου διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολεία (δηλαδή της εξαφάνισής της) επικρατήσει, τότε η εξ αντιδιαστολής προμήθεια χρυσαυγιτών από το εκπαιδευτικό σύστημα στην κοινωνία θα ευδοκιμήσει κάργα! Ο τριακονταετής αγώνας των γελοίων υπό τις νεοφιλελεύθερες και τις «εκσυγχρονιστικές» κυβερνήσεις θα έχει ολοκληρωθεί.

Ισως κάποιοι από σας θεωρείτε βαρύν τον χαρακτηρισμό «γελοίοι». Μάλιστα. Ας εξετάσουμε, τότε, μαζί ένα θεώρημα: Η κυβέρνηση: α) κόβει τις συντάξεις, β) μειώνει το αφορολόγητο και γ) εξαρθρώνει τελείως τις εργασιακές θέσεις. Και τεχνηέντως θέτει προς συζήτησιν: α) το ελεύθερο κάμπινγκ, β) τις διεμφυλικές ταυτότητες και γ) το ιερόν ή το ανίερον του φωτός απ’ τον Πανάγιο Τάφο.

Να θαυμάσω; να κράξω; να κλάψω;

Το γελοίον του πράγματος συνόψισε υποδειγματικά η κυρία Βάκη - βουλευτής (στα αρχαία ελληνικά... βουλευτέσσα) του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αφού πρώτα έφτυσε το ιερό φως, ύστερα το άναψε και πήγε δίπλα στον Τσίπρα, να καμαρώνουν όλοι μαζί με κατάνυξη το βράδυ της Ανάστασης. Ενα γκροτέσκ δίχως τέλος, το οποίον κορύφωσε ο Τσίπρας όταν, καθώς πετούσε τη στάμνα απ’ το παράθυρο στον δρόμο, κατά το παλιό κερκυραϊκό έθιμο της πομπής (διαπόμπευσης) του Ιούδα, χαριτολόγησε(!) με την ευχή «να μην περνάει από κάτω κείνη τη στιγμή ο Σόιμπλε» και του σπάσει το κεφάλι! Ελπίζω να μην το μάθει ο εν λόγω χερ Γερμαναράς και ξανακαρπαζώσει το λιοντάρι μας στην επόμενη συνάντησή τους.

(Για την Ιστορία -όχι όπως θα τη γράφει στο μέλλον ο Λαλάκης- το κερκυραϊκό έθιμο με το σπάσιμο της στάμνας -της βήκας, που λέμε στο χωριό μου- αφορούσε στη διαπόμπευση των «Οβριών» που... συλλήβδην... σταύρωσαν τον Χριστό. Βεβαίως, για λόγους πολιτικής ορθότητας, σήμερα το έθιμο καλείται να σημαίνει την «αποτροπή του κακού»). Γιες.

Αλλά, αν όλες αυτές οι γελοιότητες αφορούν στη σημειολογία, στην ουσία αφορά το αδίστακτον του Τσίπρα να χαρακτηρίσει τη συμφωνία που πάει να (έχει) υπογράψει «υπερασπίσιμη»! Από τους «απασχολήσιμους» του κ. Σημίτη στην «υπερασπίσιμη» του Τσίπρα. Προφανώς αυτή η γλώσσα -μια «πουτάνα του Νότου» άλλωστε- έχει χιούμορ. Που σπάει κόκαλα. Τι είναι

υπερασπίσιμο σ’ αυτήν τη συμφωνία; το κόψιμο των συντάξεων; η μείωση του αφορολόγητου; ο ανασκολοπισμός της εργασίας; η παραπομπή της συζήτησης για το χρέος στις ελληνικές καλένδες; η πώληση της ΔΕΗ; Τι ακριβώς είναι υπερασπίσιμο; τα αντίμετρα-ψίχουλα για το ψωμί που αρπάζουν από το τραπέζι των αδύναμων οι Αρπυιες και οι Λάμιες; Τι είναι «υπερασπίσιμο»; Το... δικαίωμα της κυρίας Αχτσιόγλου να εκχωρεί τις συντάξεις ασυζητητί;

Τι είναι «υπερασπίσιμο»; Το βάναυσο βασανιστήριο των ανυπεράσπιστων;

ΥΓ.: Και το κερασάκι στην τούρτα έβαλε ο κ. Μελανσόν. Ο οποίος δήλωσε urbi et orbi ότι «εγώ δεν είμαι Τσίπρας, δεν διαπραγματεύομαι 17 ώρες με όσους με προσβάλλουν». Ωχ, μανούλα μου!..

Και γιατί έτσι, κύριε Μελανσόν μου; Διότι «εκπροσωπώ τη Γαλλία». Βρε τον μπαγάσα, διαθέτει ακόμα «εθνική ταυτότητα», δεν του την έχει κάνει «ιστορική» η κομπανία των βλακέντιων...

Άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση. H (τραγι)κωμωδία με τους αριστεριστές

Η κύρια διαφορά των αριστεριστών που "κατέλαβαν"την κυβέρνηση το 2015 είναι ότι τούτοι εδώ δεν είναι ανάλγητοι. Γιατί είναι "αριστεροί". Κάθε που υπογράφουν ξεπούλημα εθνικής περιουσίας ή με νομοθετικπο διάταγμα επιβάλλουν και άλλους φόρους, κλαίνε τα βράδια γιατί είναι ψυχούλες. Δείτε π.χ. τον σύντροφο Σκουρλέτη πως βοά για την ΔΕΗ. Σπαράζει η καρδιά μας. Μη σύντροφοι, μην κλαίτε, πάλι με χρόνια με καιρούς...Ενώ οι αδίστακτοι δεξιοί ήταν ψυχροί...

Έλιωσε στο κλάμα ο Σπίρτζης για το ξεπούλημα  της Ελλάδας σε εργολάβους. Έπεφτε στο Ζάλογγο με τον Δρίτσα, όταν τα "συμφέροντα" άδραξαν αεροδρόμια, Ελληνικό, λιμάνια. Ο Φλαμπουράρης τους έσωσε. Κόβει φλέβες ο Σκουρλέτης για το ξεπάστρεμα της ΔΕΗ. Σκίζει κασκόλ ο Τσακαλώτος ψαλιδίζοντας συντάξεις. Αλλά ο Τσίπρας εκεί. Αγέρωχος στις κορδέλες και στα ταρατατζούμ… Έπεται όμως μεγάλος πόνος...

Στις 22 Μαΐου ο Τσακαλώτος θα  πάει στο Eurogroup  με το ναι σε όλα των 153. Μαζί  του θα έχει και αντίγραφο του εφαρμοστικού νόμου  που θα στήνει "Αρκάδι" ανατίναξης συντάξεων. "Μεσολόγγι" για  κάθε φορολογούμενο που (από ατυχία του) δουλεύει ακόμη...

Και από τη σύνοδο θα φύγει με συμφωνία που δεν θα ξέρει πως  να την κρύψει. Πώς να την μπαλώσει. Πώς να την καμουφλάρει. 

Τη συμφωνία που υποσχέθηκε ο Τσίπρας (εκλιπαρώντας και όχι διαπραγματευόμενος) γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα εφαρμόσει αυτά που αρνήθηκαν οι άλλοι το 2010 και το 2012. Και  εκείνα που τυχόν θα αρνηθεί η κυβέρνηση του 2018. 

Παρόμοιο συμβόλαιο "σφαγής" δεν διανοήθηκαν ούτε να το διαβάσουν, στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία ή την Κύπρο. Για τον Τσίπρα ήταν παιχνιδάκι...

Πώς όμως θα αντέξουν το δράμα οι σύντροφοι; Πως θα δούνε τον λαό στα μάτια; Τέτοιες μέρες που και ο Μαδούρο τρώει αυγά και μπουκάλια στο κεφάλι και όπου αλλού τον πετύχουνε...

Προσπάθεια θα γίνει. Σανό υπάρχει ακόμη. Και η Πρωτομαγιά ζυγώνει. Το (οργανωμένο κομματικά) δίκιο του εργάτη  θα χυθεί και πάλι στις πλατείες. Θα γιομίσει τα πεζοδρόμια. Με σημαίες, με νταούλια και με ντουντούκες...

Μια από τις "μαζώξεις" των συντρόφων θα είναι και αυτή του 3,5% του ΣΥΡΙΖΑ. Η ντουντούκα μπροστά. Η σημαία θα ακολουθεί. Ο αδιόριστος Καρανίκας θα ουρλιάζει "...είμαστε ενάντια στα μέτρα που πληγώνουν τον σύντροφο εργάτη. Τον αγωνιστή συνταξιούχο. Κάτω τα μέτρα...". 

Τι δηλαδή; Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξεχάσει τον λαό; Την πεινασμένη εργατιά; Δεν θα κάνει συλλαλητήριο ενάντια  στην κυβέρνηση; Τρελαθήκαμε τώρα; Άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση. 

Θα μου πείτε τι βρήκα να γράψω... Γνωστή η κωμωδία με τους αριστερούς. Ποιος τους παίρνει στα σοβαρά. Μόνοι τους γίνονται τσίρκο. Μόνοι τους κόβουν εισιτήρια... Μόνοι τους το απολαμβάνουν.

Δεν είναι όμως έτσι τώρα. Στα προαπαιτούμενα, αυτή την φορά,  θα υπάρχουν υποχρεώσεις και ανάμεσα στις γραμμές. Και στα ψιλά γράμματα.

Ας πάρουμε μόνο την αποκρατικοποίηση. Στις ιδιωτικοποιήσεις μαζί με ΔΕΚΟ, υποδομές, Οργανισμούς και εκατοντάδες κρατικά κτίρια (που θα περάσουν στο Υπερταμείο) οι πωλήσεις σε ιδιώτες (ως μετοχικά πακέτα) θα  ξεπερνούν τις 50!!.

Όταν διαβάσουμε την (οριστική) προίκα του Υπερταμείου θα καταλάβουμε τι  θα συμβεί στη χώρα και όσο  ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει στην  κυβέρνηση.  

Προς Θεού. Αυτό δεν σημαίνει  σε καμία περίπτωση πως καταφθάνουν δεινά για την οικονομία και για την πατρίδα.  Κάθε άλλο. Η χώρα μόνο με τις ιδιωτικοποιήσεις θα επιστρέψει στην κανονικότητα. Άλλης μορφής επενδυτική κινητικότητα ούτε ζωγραφιστή.  Και άριστα  σημείωσε ο σχολιαστής kafkaesque (στο χθεσινό μου σημείωμα) "Ποια  πολυεθνική θα εμπιστευθεί ένα κράτος που οι ίδιοι οι πολίτες του δεν θέλουν να επενδύσουν εντός του;".

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η μόνη δύναμη (μέχρι να επιστρέψουμε στην κανονικότητα) που έχει δυναμική για  να γυρίσει την οικονομία εκεί που όφειλε να είναι. Πριν την κρατικοποιήσουν  οι σοσιαλιστές του 1974-1980. Πριν την "χρησιμοποιήσουν"  οι τριτοκοσμικοί του 1981-2014.  Πριν την ξεπαστρέψουν οι ψευτοσοβιετικοί του 2015-2017. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως τα πράγματα μετατρέπονται σε τραγωδία. Γιατί ενώ θα παραδώσουν τα πάντα δεν θα  εισπράξουν τίποτε χειροπιαστό. Απολύτως τίποτε. Ούτε για χρέος. Ούτε για αντίμετρα. 

Και αυτό για τον ΣΥΡΙΖΑ, στην αντιπολίτευση (για πρώτη φορά μετά από διετή εξουσία) δεν σημαίνει επιστροφή στο 2014. Ούτε στο 2012 όταν παρίστανε τον αντιμνημονιακό.

Στην αντιπολίτευση το 2018 σημαίνει περισσότερο καραγκιόζηδες από σήμερα αν αρνηθούν ιδιωτικοποιήσεις που υπέγραψαν. Περισσότερο της πλάκας αν τρέχουν πίσω από τους εργατοπατέρες των ΔΕΚΟ. Περισσότερο τσίρκο αν αρνούνται  συρρίκνωση του κράτους. Περισσότερο γελοίοι αν μιλάνε για κρατικοδίαιτους και δουλειές στη διαπλοκή. 

Και "...τι θα λέμε όταν πάμε στην αντιπολίτευση, κυρ-Αλέκο; Πως θα αναθεματίζουμε το ξεπούλημα, Χρήστο; Με τη διαπλοκή τι θα κάνουμε, Νίκο; Το μοίρασμα των ΔΕΚΟ στους κρατικοδίαιτους πως θα το καταπιούμε, Παναγιώτη;". Τι να κάνουμε, Αλέξη. Ας προσέχαμε…

Του Γιώργου Κράλογλου

capital.gr 

Οι "εκλεκτοί της ιστορίας”- Γιατί ο Τσίπρας μετέτρεψε σε σήριαλ το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης

Όπως είχε διαφανεί και παρά κάποιες αντίθετες εκτιμήσεις, το σήριαλ της 2ης αξιολόγησης βαίνει προς το τέλος του. Η συμφωνία στο Eurogroup της Μάλτας σφράγισε σε πολιτικό επίπεδο την ολοκλήρωση μίας διαδικασίας, η οποία είχε μετατραπεί σε πολιτικό θρίλερ. Η Αθήνα εξέπεμπε από πριν μηνύματα αισιοδοξίας, έχοντας αποφασίσει τελικώς να κάνει ό,τι χρειάζεται για να κλείσει η συμφωνία. Η κυβέρνηση Τσίπρα ξεκίνησε αυτή τη διαπραγμάτευση με σκοπό να φθάσει σε μία συμφωνία-πακέτο. Εκτός από τα προβλεπόμενα στο 3ο Μνημόνιο προαπαιτούμενα, ήθελε […]
Όπως είχε διαφανεί και παρά κάποιες αντίθετες εκτιμήσεις, το σήριαλ της 2ης αξιολόγησης βαίνει προς το τέλος του. Η συμφωνία στο Eurogroup της Μάλτας σφράγισε σε πολιτικό επίπεδο την ολοκλήρωση μίας διαδικασίας, η οποία είχε μετατραπεί σε πολιτικό θρίλερ. Η Αθήνα εξέπεμπε από πριν μηνύματα αισιοδοξίας, έχοντας αποφασίσει τελικώς να κάνει ό,τι χρειάζεται για να κλείσει η συμφωνία. Η κυβέρνηση Τσίπρα ξεκίνησε αυτή τη διαπραγμάτευση με σκοπό να φθάσει σε μία συμφωνία-πακέτο. Εκτός από τα προβλεπόμενα στο 3ο Μνημόνιο προαπαιτούμενα, ήθελε με τρόπο οριστικό να αντιμετωπισθούν οι πρόσθετες απαιτήσεις του ΔΝΤ, να ορισθεί το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018 και βεβαίως να καθορισθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους που θα εφαρμοσθούν το 2018.
Στο Μαξίμου δικαιολογημένα θεωρούσαν πως μία τέτοια συμφωνία-πακέτο θα καθάριζε το έδαφος για τα επόμενα χρόνια, θα διέλυε το κλίμα αβεβαιότητας που καθηλώνει την οικονομία και κατ’ αυτό τον τρόπο θα της επέτρεπε να εισέλθει σε τροχιά δυναμικής ανάπτυξης. Εκτός αυτού, η γνωστοποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους θα έδινε στην κυβέρνηση ένα επιχείρημα για να εξισορροπήσει αφενός την κοινωνική οργή, αφετέρου τις αντιδράσεις βουλευτών της συμπολίτευσης.
Η έμφαση που δίνει η κυβέρνηση στα εργασιακά δεν οφείλεται μόνο στο ότι οι Ευρωπαίοι είναι πιο εφεκτικοί σ’ αυτό τον τομέα. Οφείλεται και στο γεγονός ότι τα εργασιακά δικαιώματα κατά μία έννοια είναι εγγεγραμμένα στο ιδεολογικοπολιτικό γονίδιο της Αριστεράς. Όπως μας είπε κυβερνητική πηγή, «πέρα από τις δικές του ευαισθησίες, ο Τσίπρας λαμβάνει υπόψη τις ευαισθησίες και τα όρια αντοχής των βουλευτών του». Έχει, άλλωστε, επανειλημμένως υπογραμμίσει στους Ευρωπαίους συνομιλητές του τη δυσκολία αυτή. Αυτός είναι ο λόγος που έκανε παρέμβαση στους ομολόγους του πριν τη σύνοδο κορυφής στη Ρώμη. Για τον ίδιο λόγο συναντήθηκε με τον επικεφαλής του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO) Ράιντερ.
Λόγω της απροθυμίας του Βερολίνου να συναινέσει πριν τις γερμανικές εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου στην ανακοίνωση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, δεν υπήρχαν περιθώρια για συμφωνία-πακέτο. Αυτή η στάση των Μέρκελ και Σόιμπλε, άλλωστε, έχει εδώ και καιρό προκαλέσει εμπλοκή αναφορικά με τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.
Μετά από αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις και παζάρια πάνω από το κεφάλι της Ελλάδας, όλα δείχνουν πως έχει επιτευχθεί ένας κατ’ αρχήν συμβιβασμός. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, όσον αφορά το χρέος υπάρχει σύγκλιση στο να υπάρχει πλαφόν στο ύψος των ποσών που θα πηγαίνουν για την ετήσια εξυπηρέτηση. Το πλαφόν, μάλιστα, θα είναι αισθητά κατώτερο από το 15% του ΑΕΠ που είχε αρχικά απαιτήσει το ευρωιερατείο. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ήδη επεξεργάζεται το πακέτο των μεσοπρόθεσμων μέτρων, ώστε να είναι έτοιμο το σχέδιο για να συζητηθεί σε πολιτικό επίπεδο.
Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, πρώτα το ελληνικό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει τα μέτρα και μετά το Eurogroup θα εκφράσει τη δέσμευσή του να προχωρήσει το 2018 στην εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους. Η ίδια πηγή θεωρεί κρίσιμες τις συνομιλίες που θα πραγματοποιηθούν στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (21-23 Απριλίου). Αν και το Ταμείο δεν έχει ακόμα αναλάβει δέσμευση για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα με χρηματοδότηση, εκτιμάται πως αυτό θα γίνει.
Ο Τσίπρας και το επιτελείο του μπορεί να δυσφορούσαν με τις πραγματικά υπερβολικές απαιτήσεις των δανειστών και ταυτοχρόνως με τη μη ανακοίνωση από τώρα των μεσοπρόθεσμων μέτρων, αλλά κυρίαρχο κριτήριό τους είναι η παραμονή στην εξουσία. Γι’ αυτό και μετά από διαπραγματεύσεις ουσιαστικά έκαναν όλες τις υποχωρήσεις που απαιτούνταν για να κλείσει η 2η αξιολόγηση. Δεν θα υποχωρούσαν μόνο εάν έκριναν ότι τα νομοσχέδια θα σκοντάψουν στη Βουλή.
Στην Κουμουνδούρου υπάρχουν φωνές που εδώ και καιρό υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να έχει επιλεγεί ο δρόμος της αποχώρησης από την εξουσία δια της προκήρυξης εκλογών. Το επιχείρημά τους δεν έχει να κάνει μόνο με τη διαφύλαξη της ιδεολογικής-πολιτικής καθαρότητας. Θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκρατούσε ένα σχετικά υψηλό ποσοστό και θα εδραιωνόταν ως ο άλλος πόλος του πολιτικού συστήματος. Αντιθέτως, η επιλογή της παραμονής στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση την εκλογική επιρροή του.
Προς το παρόν, η συρρίκνωση δεν έχει προσλάβει διαστάσεις κατάρρευσης. Αυτό δεν οφείλεται στην πολιτικοεκλογική αντοχή του κυβερνώντος κόμματος. Οφείλεται κυρίως στην ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης για τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους που λόγω Μνημονίου κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει αξιόπιστο κόμμα για να υποδεχθεί όσους από αυτούς δυσφορούν με την πολιτική της κυβέρνησης.
Η ανυπαρξία διαπραγματευτικής ισχύος έναντι των δανειστών και ταυτοχρόνως η απόρριψη της φυγής με στήσιμο κάλπης στερούν από τους κυβερνώντες εναλλακτική λύση. Με άλλα λόγια, ο συνδυασμός αυτός καθιστά τις αλλεπάλληλες υποχωρήσεις μονόδρομο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί και στην 1η και στη 2η αξιολόγηση άφησαν τον χρόνο να κυλήσει, όταν τα διαπραγματευτικά κέρδη είναι σαφώς μικρότερα από τις αρνητικές επιπτώσεις που η καθυστέρηση είχε στην οικονομία.
Το πάθημα των διαπραγματεύσεων στο πρώτο μισό του 2015 θα έπρεπε να τους είχε γίνει μάθημα. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η νίκη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, μετά τη στροφή των 180 μοιρών και την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, δημιούργησε στον Τσίπρα την πεποίθηση πως η τακτική της μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης, που συνδυάζεται με τη ρητορική της αντίστασης στις απαιτήσεις των δανειστών, αποδίδει πολιτικά.
Θεωρεί πως δημιουργεί στους ψηφοφόρους την εντύπωση ότι τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση αγωνίζεται για το καλύτερο στις δύσκολες μνημονιακές συνθήκες. Με άλλα λόγια, θεωρεί ότι η τακτική αυτή αφενός μειώνει τη λαϊκή δυσφορία και τις εκλογικές απώλειες, αφετέρου θα επιτρέψει την επανασυσπείρωση των ψηφοφόρων εάν η οικονομία εισέλθει σε τροχιά ανάκαμψης.
Το κλίμα το φθινόπωρο του 2015, όμως, ήταν ποιοτικά διαφορετικό από το σημερινό. Οι ψηφοφόροι αναγνώριζαν στην κυβέρνηση μία ειλικρινή πρόθεση να ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο από τον μνημονιακό. Κυρίως, όμως, δεν είχε αρχίσει να τους έρχεται ο λογαριασμός του 3ου Μνημονίου. Στην πραγματικότητα, η τακτική του Τσίπρα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος από όσο όφελος όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για το κόμμα του.
Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, για τις εσωτερικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ. Η τακτική του αυτή μπορεί να συγκινεί ολοένα και λιγότερους ψηφοφόρους, αλλά παραμένει αρκούντως αποτελεσματική όσον αφορά τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η πτώση του εκλογικού ποσοστού αναμφίβολα επηρεάζει τους βουλευτές της συμπολίτευσης, αλλά δεν είναι από μόνη της ικανή να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση. Οι 153 έχουν μέχρι τώρα υπερψηφίσει επώδυνα μέτρα, όπως π.χ. τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό, και όλα δείχνουν πως θα υπερψηφίσουν και ό,τι χρειασθεί για να κλείσει η 2η αξιολόγηση. Η βολή που έριξε ο Ζουράρις τελικώς μάλλον θα αποδειχθεί άσφαιρη, αλλά η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή και σε κάποιο βαθμό απρόβλεπτη.
Εάν πριν 3-4 χρόνια έλεγε κάποιος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ότι θα ψήφιζαν τέτοια μέτρα θα τον θεωρούσαν παράφρονα. Αναμφίβολα, αποφασιστικό ρόλο για την τωρινή στάση τους παίζουν αφενός τα προνόμια του αξιώματος, αφετέρου το “σύνδρομο της αγέλης”. Η βουλευτική ιδιότητα σήμερα, ειδικά για τους συριζαίους, που κατά κανόνα δεν είναι εύποροι και ούτε έχουν δυνατότητα ενός αντίστοιχου εισοδήματος, έχει αποκτήσει ζωτική σημασία.
Όσον αφορά το “σύνδρομο της αγέλης” έχει μείνει ιστορική και έχει αποδειχθεί η ισχύς της ατάκας του Αβέρωφ: «όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώνε οι λύκοι». Δεν είναι, όμως, μόνο τα βουλευτικά προνόμια και το “σύνδρομο της αγέλης” που διατηρούν τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές έχουν πείσει τον εαυτό τους πως τα πράγματα το έφεραν έτσι που πρέπει αυτοί να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Πως μόνο εάν πιούν το πικρό ποτήρι θα μπορέσουν να ξαναστήσουν τη χώρα στα πόδια της.
Η έννοια του “σωτήρα”, άλλωστε, είναι στο πολιτικό γονίδιο της Αριστεράς. Θεωρεί πως είναι ταγμένη από την ιστορία να σώσει τον λαό. Η αίσθηση αυτής της υψηλής αποστολής οδήγησε στο παρελθόν σε εκδηλώσεις θαυμαστής ανιδιοτέλειας, ακόμα και σε προσωπικές θυσίες. Ταυτοχρόνως, όμως, τροφοδότησε και ένα είδος αλαζονείας. «Εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια, εμείς ξέρουμε το συμφέρον του λαού, εμείς θα τον σώσουμε».
Η αίσθηση ότι είναι “οι εκλεκτοί της ιστορίας” τους ωθεί και στο “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Στον ΣΥΡΙΖΑ ομολογούν ότι είχαν υποτιμήσει τις δυσκολίες, ότι άλλα επαγγέλονταν πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και άλλα κάνουν. Επικαλούνται τη διαπραγμάτευση του 2015 για να αποδείξουν τις αριστερές προθέσεις τους. Και βεβαίως οχυρώνονται πίσω από το γεγονός ότι τους πολεμάει το πολυπλόκαμο κατεστημένο σύστημα εξουσίας.
Πιστεύουν ότι η “για πρώτη φορά Αριστερά” πρέπει να επιβιώσει για να καταπολεμήσει τη διαπλοκή και ευρύτερα για να επιτελέσει τον ιστορικό ρόλο της. Κατ’ επέκτασιν, αντιμετωπίζουν τις επίμαχες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες σαν ένα είδος προσωπικής δοκιμασίας. Νοιώθουν πως εάν υποκύψουν στην αριστερή προσωπική ευαισθησία τους και καταψηφίσουν το νομοσχέδιο ουσιαστικά θα παίξουν το παιχνίδι των αντιπάλων τους, οι οποίοι επιδιώκουν την ανατροπή της κυβέρνησης. Μέσα από αυτό τον πολιτικο-ψυχολογικό μηχανισμό συμβιβάζουν οι βουλευτές το προσωπικό μικροσυμφέρον με την ανάγκη τους να νοιώθουν ότι επιτελούν υψηλή πολιτική αποστολή.
Λόγω ιδεολογίας, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα καταστούν ευάλωτοι μόνο εάν βρεθούν απέναντι σε μία μείζονος σημασίας κοινωνική αναταραχή. Όταν απέναντί τους βρεθούν μαζικά και δικοί τους αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, το ιδεολογικό σχήμα που σήμερα τους κρατάει σε ισορροπία θα καταρρεύσει.
Μπορεί η ΝΔ να ζητάει και να προβλέπει ότι θα στηθούν κάλπες, μπορεί ο Μητσοτάκης και η Γεννηματά να συμφώνησαν πως η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατόν, αλλά εάν η κυβέρνηση κλείσει τη 2η αξιολόγηση θα αγοράσει πολιτικό χρόνο. Δεν μπορεί να υπολογισθεί πόσο χρόνο, αλλά προς το παρόν δεν φαίνονται στον ορίζοντα απροσπέλαστα εμπόδια.

http://stavroslygeros.gr/politiki/

Υβριδικός πόλεμος και ελληνική πραγματικότητα

Η Ελλάδα μετά τα γεγονότα του 1974 ανέστειλε οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής Υβριδικού Πολέμου, τόσο για την αντιστροφή των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο όσο και για τη διαφύλαξη των καλώς νοούμενων εθνικών συμφερόντων σε περιοχές γειτονικών κρατών όπου διαβιούν ελληνικές μειονότητες ή κοινότητες...

Η αδράνεια επεκτείνεται και στην άμυνα έναντι των πληροφοριακών επιχειρήσεων που διεξάγουν γειτονικά κράτη, τα οποία επιδίδονται συστηματικά:

• Στην άσκηση ψυχολογικών επιχειρήσεων, με φυσική μεταφορά προπαγανδιστικού υλικού και... χρήση του διαδικτύου, ραδιοτηλεοπτικών μέσων και μηχανισμών πίεσης/άσκησης επιρροής (lobbying) προς τη διεθνή κοινή γνώμη και κέντρα λήψης αποφάσεων.
• Στην παραχάραξη της Ιστορίας, την οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την αποσιώπηση των γενοκτονιών και της απροκάλυπτης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων που διαβιούν στα γειτονικά κράτη.
• Σε προσπάθειες υπονόμευσης του ηθικού των Ελλήνων με ή χωρίς την αξιοποίηση στρατιωτικών μέσων.
• Σε απόπειρες διάβρωσης της γλωσσικής, εθνολογικής, θρησκευτικής και κοινωνικής συνοχής της Ελλάδας.

Ο Υβριδικός Πόλεμος -δεδομένης της φύσης του να έχει μη εμπόλεμο στάδιο σε μεγάλο μέρος του- εφαρμόζεται και αυτός εναντίον μας. Τρία από τα τέσσερα γειτονικά κράτη (Αλβανία, ΠΓΔΜ και Τουρκία):

• Ακολουθούν στρατηγική αντιμετώπισης της χώρας μας ως εχθρικής
• Επιδίδονται σε πληροφοριακές επιχειρήσεις, όπως αναφέρθηκε παραπάνω
• Αξιοποιούν τοπικό πληθυσμό ή/και αλλοδαπούς για συλλογή πληροφοριών
• Χρησιμοποιούν «παράνομα» μέσα για την επίτευξη στόχων (π.χ. δωροδοκίες, δολοφονίες, εκφοβισμός) από «ειδικό» προσωπικό
• Έχουν συγκροτήσει οργανώσεις (πολιτικά κόμματα, θρησκευτικές ομάδες, επιστημονικά-πολιτιστικά σωματεία) για την προώθηση των συμφερόντων τους, σχηματίζοντας παράλληλα δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού για ανάληψη παραστρατιωτικής δράσης μελλοντικά.

Το παράδειγμα της Φινλανδίας

Ο πόλεμος στην Ουκρανία πυροδότησε μια έντονη συζήτηση για την πολιτική ασφαλείας στη Φινλανδία, η οποία μοιράζεται 1.350 χιλιόμετρα χερσαίων συνόρων με τη Ρωσία. Ειδικότερα, το σοκ της ταχείας επιστράτευσης και μεταφοράς στρατιωτικών δυνάμεων από ολόκληρη την Ρωσική Ομοσπονδία στην ανατολική Ουκρανία ώθησε το Φινλανδικό Στρατό σε ριζικές αλλαγές.

Το ψέμμα είναι η καινούγια αλήθεια...του τσίπρα

Του Στάθη

Πηγή: e-nikos.gr

Μήπως πρέπει να ξαναγίνω Συριζάκιας; Τόσα ωσαννά κι εγώ να μη τα ψέλνω; Πριν από τον θρίαμβο στο Γιούρογκρουπ ο Τσίπρας υποσχέθηκε στους νέους που έχουν απομείνει σε αυτήν τη χώρα -τι άλλο;- επιδόματα! Επίδομα αν παντρευτούν, επίδομα αν πιάσουν σπίτι. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Τσίπρας θα κρατήσει τον λόγο του, άλλωστε ο λόγος του είναι συμβόλαιο, το θέμα είναι ότι αυτή η πολιτική επιδομάτων αποτελεί βαριά και βαθιά βρισιά για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους και να τη θεμελιώσουν διαφορετικά από τον κ. Καρανίκα.

Προφανώς αυτοί οι νέοι αποτελούν «χαμηλότερους ανθρώπους», κατά τα ατιμασμένα ελληνικά που χρησιμοποιεί ο κ. Τσακαλώτος. Ομως ο τρόπος που ομιλούν πολλοί από τους ανελλήνιστους αυτούς κομπλεξικούς (εκείνους που εξοστρακίζουν την κλασική παιδεία από την εκπαίδευση) δεν είναι χειρότερος απ’ όσα λένε.

Ελεγε ο Τσίπρας ότι «δεν θα πάρω ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα» - πήρε μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ. Για τα οποία μάλιστα θα προ-νομοθετήσει, νομιμοποιώντας τον κ. Μητσοτάκη ή όποιον άλλον τον διαδεχθεί να μας ξεσκίσει. Ελεγε ο Τσίπρας ότι «με έναν νόμο κι ένα άρθρο θα σκίσει το μνημόνιο», τώρα, φέρνοντας τα νέα μέτρα στη Βουλή «με έναν νόμο και με ένα άρθρο», σκίζει εμάς. Κι όμως πανηγυρίζει! Ο άνθρωπος αυτός είναι μάλλον βέβαιος ότι εκείνος που νίκησε στο Βατερλώ ήταν ο Ναπολέων.

Πιστεύουν επίσης τα non paper του Τσίπρα, ότι μόνον μετά τις δικές του ηρωικές του προσπάθειες (διότι αυτός ήταν, λέει, που «την τελευταία στιγμή παρενέβη προσωπικώς κι έσωσε τις διαπραγματεύσεις») ήρθε η ώρα να «θρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας».

Προσέξτε τι λέει σ’ αυτό το... εδάφιο ή προπαγάνδα των non paper: α) ότι ο ίδιος ο Τσίπρας έσωσε τη διαπραγμάτευση (κι όχι ο Τσακαλώτος, ο οποίος περιορίσθηκε στο να «στεναχωρήσει τους Ελληνες») και β) ότι οι καρποί που «θρέφουμε» κατατείνουν στο να έχουμε «συλλογικές συμβάσεις», δηλαδή μηνιάτικα της τάξεως των 400 ευρώ και με τον νόμο. Αυτή κι αν θα είναι «εργασιακή κανονικότητα», όπως θα έλεγε και η αμέριμνη κυρία Αχτσιόγλου.

Ομως, ας δούμε τι καρπούς θρέψαμε συνολικότερα: α) Περικοπές συντάξεων το 2019, β) Μείωση του αφορολόγητου το 2020! Και αυτά υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουμε 3,5% πλεονάσματα για τα επόμενα πέντε(!) χρόνια. Πλεονάσματα - δηλαδή βαθιά λιτότητα. Πλεονάσματα που, αν δεν τα πιάσουμε, θα πάμε σε ακόμα πιο βαθιά λιτότητα. Δηλαδή, εμ λιτότητα, εμ περικοπές. Δηλαδή πλεονάσματα, για να κόψουμε κι άλλα εισοδήματα. Ωσαννά.

Τέτοια συμφωνία δεν έχουν πετύχει ούτε τα κουνέλια της Ζιμπάμπουε με τα λιοντάρια της Ουγκάντας!

Αν είναι αυτή εν τέλει η συμφωνία και δεν καταλήξουμε σε κάτι ακόμα χειρότερο.

Πώς το είπε ο Τσίπρας για τους δρόμους (κορδέλα, ψαλίδι, μυστρί, κόκκινο χαλί, σέλφι) που εγκαινιάζει: «παραδίδουμε το έργο στον ελληνικό λαό που του ανήκει», παραλείποντας αιδημόνως τα διόδια. Ετσι κάνει αυτό το παιδί - μιλάει για τα αντίμετρα, αλλά όχι για τα μέτρα.

Αντίμετρα θα μπορέσει να πάρει αν πετύχουν (να μας σκοτώσουν) τα μέτρα. Τα μέτρα θα εφαρμόζονται για δύο χρόνια - θα συνεχίσει ύστερα να κυβερνά ο κ. Καρανίκας, ώστε να πάρει και τα αντίμετρα; Και τι αντίμετρα; Σαν τα «ισοδύναμα»; Και ποιος θα κρίνει αν θα πιάνουμε 3,5 % πλεόνασμα (για πέντε χρόνια) - κάθε χρονιά; Ο κ. Καρανίκας ή η Μεραρχία Βάφεν Ες Ες Εντελβάις;

Κι επειδή όλα αυτά είναι τόσο σοβαρά, αρκετοί λοφιοφόροι Συριζαίοι άρχισαν ήδη να ομιλούν για επαναδιαπραγμάτευση! Δεν έχουν τέλος τα σαΐνια μας - στο τσεπάκι τους έχουν τους κουτόφραγκους. Και για χάπατα έχουν τους Ελληνες. Είπε ο Τσίπρας στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα μέρα που θα ψηφισθούν (στη Βουλή) θα εφαρμοσθούν (από την κυβέρνηση) υπό την προϋπόθεση ότι θα εξετασθεί η ελάφρυνση του χρέους (για εφαρμογή νόμων υπό προϋποθέσεις, πρώτη φορά ακούω).

Και πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο χερ Σόιμπλε (αλλά και η Καγκελαρία) δήλωσε: «πρώτα τα μέτρα, ύστερα το χρέος». Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, διότι αυτό περιέχει ως συμφωνημένο προηγούμενο η νομολογία της Ενωσιακής γραφειοκρατίας. Το έχουμε υπογράψει ήδη στις συμφωνίες του 2016. Τι να πιστέψει τώρα η θεία Φωτούλα; Αυτά που λέει ο Τσίπρας ή αυτά που λένε οι Μέρκελ - Σόιμπλε; Κι αν η θεία πιστέψει τη Μέρκελ, γίνεται όργανο του Σόιμπλε; ενώ αν πιστέψει τον Τσίπρα, διασκεδάζει τις ανησυχίες Καρανίκα και τη δυσπιστία Σκουρλέτη; Δύσκολη η απάντηση για τους «χαμηλούς ανθρώπους», παρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το! Πανκ.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αντέχει αυτά που κάνει, δεν τα αντέχουν όμως εδώ και καιρό οι Ελληνες. Οι νέες περικοπές των συντάξεων σε συνδυασμό με τη μείωση του αφορολόγητου θα οδηγήσουν πολλούς και όχι λίγους «χαμηλούς ανθρώπους» σε νέες απώλειες εισοδήματος (από 20% έως 30% και έως... 65%!) - πράγμα που θα τους ισοπεδώσει. Το σχέδιο του Τσίπρα (σε αυτό φαίνεται να έχει καταλήξει) να κερδίσει πάση θυσία (των άλλων) χρόνο και να μείνει στην καρέκλα του ως τη λήξη της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου, είναι πλέον αίολο και έωλο.

Είναι πλέον τραγικό αυτό που μας συμβαίνει και ο Τσίπρας κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Η κυρία Μέρκελ επιβεβαιώνει τον κ. Σόιμπλε και ο κ. Σουλτς επιβεβαιώνει και τους δύο. Δεν υπάρχει καλός και κακός χωροφύλαξ, υπάρχει μόνον δεσμοφύλαξ...

Ο Τσίπρας και το...Στάλινγκραντ

Το φθινόπωρο του 1942 οι Γερμανοί έχοντας πραγματοποιήσει το δεύτερο μεγάλο επιθετικό άλμα τους στη Σοβιετική Ένωση, έφθασαν μέχρι το Στάλινγκραντ όπου έπειτα από σφοδρότατες μάχες κατάφεραν να κυριεύσουν σχεδόν το 90% της κατεστραμμένης πόλης. Και τότε οι Σοβιετικοί αντεπιτέθηκαν τελείως αιφνιδιαστικά και κύκλωσαν τη γερμανική 6η Στρατιά μέσα στην πόλη. Η επιτυχία αυτού του χτυπήματος ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ενώ οι Σοβιετικοί στρατηγοί υπολόγιζαν ότι είχαν εγκλωβίσει περίπου 80.000 Γερμανούς, στην πραγματικότητα είχαν παγιδεύσει 260.000! Οι λύσεις που είχαν οι κυκλωμένοι Γερμανοί ήταν δύο – ή να επιχειρήσουν άμεσα έξοδο (όσο είχαν ακόμα καύσιμα και ακμαίες φυσικές δυνάμεις) για να ενωθούν με τον υπόλοιπο στρατό τους, ή να παραμείνουν στις θέσεις που κατείχαν (τις οποίες είχαν κερδίσει με πολύ αίμα) και να περιμένουν βοήθεια απ’ έξω. Ο Χίτλερ επέλεξε τη δεύτερη λύση. Στις προειδοποιήσεις των στρατηγών του ότι με αυτόν τον τρόπο καταδικάζει την κυκλωμένη 6η Στρατιά σε αργό θάνατο, απάντησε: «Δεν θα εγκαταλείψω τον Βόλγα!». Είχε την ελπίδα ότι με τη μεταφορά εφοδίων αεροπορικώς θα κατάφερνε να συντηρήσει τους κυκλωμένους μέχρι που ένα χτύπημα απ’ έξω θα έσπαγε τον κλοιό και θα τους απεγκλώβιζε. Όμως η αερογέφυρα απέτυχε παταγωδώς, και η επίθεση όταν εκδηλώθηκε δεν κατάφερε να φτάσει μέχρι τους πολιορκημένους, διότι ανακόπηκε περίπου 50 χιλιόμετρα μακριά τους – και η παγιδευμένη 6η Στρατιά δεν επιτέθηκε κι αυτή από μέσα απ’ τον κλοιό για να βοηθήσει στη διάσπασή του. Έτσι οι κυκλωμένοι Γερμανοί αποδεκατίστηκαν από την πείνα, το κρύο και τις ασθένειες και στις αρχές Φεβρουαρίου 1943 τα θλιβερά απομεινάρια της 6ης Στρατιάς παραδόθηκαν στους Σοβιετικούς και πήραν τον δρόμο για τα στρατόπεδα αιχμαλώτων της Σιβηρίας.
 
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που βιώνει το δικό της Στάλινγκραντ. Έπειτα από την εκπληκτική τριπλή επιτυχία στις κάλπες, το 2015 έφτασε στο απόγειό της, αλλά από το 2016 ξεκίνησε η δημοσκοπική της κατάρρευση έπειτα από την τραγική διάψευση των ελπίδων που καλλιέργησε προεκλογικά. Τώρα πια ο Τσίπρας και η αριστερή «στρατιά» του είναι εγκλωβισμένοι στην εξουσία, την οποία αγωνίζονται να κρατήσουν χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό. Διαπιστώνοντας την τραγική συρρίκνωση των ποσοστών του, ο Τσίπρας είχε δύο επιλογές όπως και οι Γερμανοί στο Στάλινγκραντ – ή θα έπρεπε να επιχειρήσει μία «ηρωική έξοδο» το συντομότερο δυνατό, όσο διατηρούσε ακόμα υπολογίσιμες δυνάμεις ώστε να διασώσει ό,τι περισσότερο μπορούσε από το κόμμα του, ή να παραμείνει στις θέσεις του διακινδυνεύοντας μία τρομερή φθορά και περιμένοντας τη σωτηρία απ’ έξω, από κάποιον εξωγενή παράγοντα.
 
Ο Τσίπρας επέλεξε τη δεύτερη οδό, προφανώς υπό την πίεση των στελεχών του κόμματός του τα οποία δεν θέλουν να χάσουν την ουρανοκατέβατη ευκαιρία να λεηλατήσουν το κρατικό ταμείο για όσο περισσότερο χρόνο μπορούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ επανειλημμένα έχει αποδείξει ότι, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, διαβάζει λάθος τους λεγόμενους «συσχετισμούς», τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Τρέφει φρούδες ελπίδες πως μία εκλογική ήττα της Μέρκελ τον Σεπτέμβριο πιθανώς να τον απεγκλωβίσει από το αδιέξοδο. Μπορεί να ελπίζει ακόμα ότι κερδίζοντας χρόνο ίσως βρει τρόπο να αντιστρέψει τη ραγδαία δημοσκοπική πτώση του – πιθανώς με ένα νέο κίβδηλο δημοψήφισμα το οποίο θα θέτει ένα αυτονόητο ερώτημα στον λαό και θα επιτρέψει στον Τσίπρα να οικειοποιηθεί ένα ποσοστό που δεν του ανήκει σε καμία περίπτωση, όπως έγινε το καλοκαίρι του 2015, ή με τη συγκρότηση μιας οικουμενικής κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή, πράγμα που συμφέρει βεβαίως τον ΣΥΡΙΖΑ κι ας υπάρχει πλήρης δυσαρμονία μεταξύ κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και κοινωνίας.
 
Ο Τσίπρας παραμένει γαντζωμένος στον δικό του «Βόλγα» και αρνείται να τον εγκαταλείψει, έστω κι αν με αυτόν τον τρόπο διακινδυνεύει την ολοσχερή καταστροφή του κόμματός του και της προσωπικής πολιτικής σταδιοδρομίας του. Η κατάληξη της «μάχης» δεν μπορεί να είναι διαφορετική από εκείνη στο Στάλινγκραντ. Ο Μητσοτάκης δεν έχει παρά να κρατάει αρραγή τον κλοιό γύρω από τον παγιδευμένο ΣΥΡΙΖΑ και να τον πιέζει αφόρητα και ασταμάτητα ασκώντας μαχητική αντιπολίτευση, αρνούμενος οποιαδήποτε συναίνεση. Λόγω της άγριας υπερφορολόγησης, των περικοπών των συντάξεων, της αποτυχίας προσέλκυσης επενδύσεων, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, και της αδυναμίας να αποκλιμακωθεί η ανεργία, οι κυβερνώντες χάνουν ψηφοφόρους με ταχύτερο ρυθμό από ό,τι έχαναν στρατιώτες οι Γερμανοί μέσα στο Στάλινγκραντ. Οι κυκλωμένοι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ηττηθούν συντριπτικά αργά ή γρήγορα και δεν θα τους απομείνει παρά μονάχα να καλλιεργήσουν τον μύθο της «θυσίας», όπως έκαναν και οι Ναζί μετά το Στάλινγκραντ με υποβλητικές τελετές και μνημόσυνα. Άλλωστε η Αριστερά τρέφεται από τις ήττες της, όπως απέδειξε τις δεκαετίες μετά τον Εμφύλιο όπου αν και ηττημένη, κυριάρχησε απόλυτα στο ιδεολογικό πεδίο και εκμεταλλεύτηκε άριστα τη θυματοποίησή της.

Του Stirlitz

Το αριστερό ηθικό μειονέκτημα

Φτώχεια και των γονέων...

του Γιώργου Κράλογλου  

"Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος...". Αυτόν τον κόσμο, μιας καφενόβιας αριστερής παρέας της Αίγινας, διάλεξε, το 2015, ο λαός να σκίσει τα μνημόνια. Να τον απαλλάξει από Σαμαροβενιζέλους και mail Χαρδούβελη. Στην ίδια παρέα εμπιστεύθηκε το ΟΧΙ του. Αλλά σήμερα αύριο φεύγουν. Αυτοί πλουσιότεροι από το 2015. Εμείς φτωχότεροι από το 2014 και για 14 χρόνια ακόμη.  

Ας σημειώσουμε μόνο τούτο. Συμφώνησαν να πάρουν από τις τσέπες των παππούδων, των γονιών και των μισθωτών (των 400 ευρώ καθαρά) άλλα 3,6 δισ. ευρώ.

Και αδιαφορούν αν τα 3,6 δισ. του νέου χαρατσώματος θα τα πληρώσουν παππούδες και γονιοί που ζουν τις άνεργες οικογένειες των παιδιών τους. Για τούς οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εξασφαλίσει μόνο συσσίτια. 

Τους κόφτει μόνο πόσο θα μας γδάρουν οι 153 του Τσίπρα. Και πόσο ο Μητσοτάκης με μέτρα όμως που προσυμφώνησαν για λογαριασμό του!!! Μοναδικό κέρδος τους άλλοι 12-16 μήνες στην εξουσία.

Αυτά έμαθαν, ως Κνίτες, από τους ινστρούχτορες, στα αμφιθέατρα. Αυτά ξέρουν να κάνουν. 

Οπότε τι άλλο να πεις για την ουσία της συμφωνίας. Για τη συμφωνία για την οποία χοροπηδάνε από την Παρασκευή στη Μάλτα.

Γιατί χοροπηδάνε; Γιατί δεν θα χρειαστεί να πάνε σε εκλογές. Και έτσι δεν θα σκορπίσουν χάνοντας (από τώρα) αυγά και πασχάλια... (μέρες που είναι).

Και αντί να "κοκκινίζουν" μιλάνε για αντίμετρα. Τους λείπει και η τσίπα να ομολογήσουν ότι μιλάνε για "σούπα" που δεν καταπίνεται και ας είσαι νηστικός δύο μήνες.  

Περί αυτού πρόκειται και της ανελέητης ανηθικότητας των αριστερών να βαφτίζουν αντίμετρα τα μαθητικά συσσίτια. Όπως είπαν και 13η σύνταξη μια ελεημοσύνη. Για να παριστάνει ο Τσίπρας τον "πατερούλη". 

Αλλά τα αντίμετρα που έχει ανάγκη η οικονομία είναι άλλα. Να επιστρέψει στην κανονικότητα. Να ανακάμψει η παραγωγή. Να προκύψουν θέσεις εργασίας. Και να ζουν από δικά τους λεφτά και όχι των γονιών τους 1.300.000 άνεργοι.

Αντίμετρα είναι (μας αρέσει ή όχι) μόνο η συνταγή ΔΝΤ που συνιστά φορολογικές μειώσεις στην παραγωγή, στις επιχειρήσεις και στις επενδύσεις. 

Οι αριστεροί αν έχουν υπόλοιπα ηθικής μέσα τους ας αποκαλύψουν την αλήθεια για την οικονομία.

Την αδυναμία της όχι μόνο για ανάπτυξη αλλά και για ανάκαμψη. Τις βαθύτατες αρρώστιες της κομμάτι –κομμάτι.

Να αρχίσουν από τη ΔΕΗ. Να παραδεχθούν ότι χωρίς "εγχείριση" ο καρκίνος (που διέγνωσε ήδη η Διοίκηση της) φθάνει στο τελευταίο στάδιο.

Η ΔΕΗ χρειάζεται "εγχείριση" .Να αφαιρεθούν όλα τα "καρκινικά της κύτταρα" και όχι μόνο οι λιγνιτικές μονάδες και κάποιες πετρελαϊκές. Τους το είπαν και οι Τράπεζες. Γιατί τα κρύβουν; 

Να συνεχίσουν με τις μεταφορές και με τα λιμάνια. Να αφαιρέσουν και εκεί τους κακοήθεις όγκους. Σε όλα τα συγκοινωνιακά μέσα που ελέγχει το κράτος. Και να ανοίξουν (πουλώντας τα κρατικά λιμάνια), δρόμους σύνδεσης όλων των εκτός Ευρώπης οικονομιών. Ξέρουν πολύ καλά τι τους ζητάνε από την Ασία.

Έχουν προτάσεις από επενδυτές. Γιατί τις κρύβουν; Γιατί παραπλανούν τον λαό ότι το κράτος μόνο του μπορεί να γυρίσει την οικονομία; 

Αν οι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να επικαλούνται ηθικές αξίες ας σταματήσουν να θρέφουν απατεώνες με βλακώδη αριστερίστικα προγράμματα σπαταλώντας πόρους του ΕΣΠΑ αναγκαίους για την ανάπτυξη.

Και ας εξηγήσουν στον λαό πως τα λεφτά από τα ΕΣΠΑ δεν είναι του κόμματος. Δεν είναι του Τσίπρα (όπως το 1980 τα ΜΟΠ τα έλεγαν λεφτά του Παπανδρέα).

Είναι τα τελευταία λεφτά που δικαιούμαστε από την Ε.Ε. μέχρι το 2020. Μετά η "κάνουλα" κλείνει για πάντα. Τα ΕΣΠΑ θα πάνε σε άλλα κράτη-μέλη. 

Ξεχνώντας λοιπόν τις αριστερές ανοησίες για "Ανάσταση στην ανάπτυξη" ας αποκαλύψουν στον λαό (αν έχουν την παλληκαριά) τις αλήθειες. 

Και αν διεκδικούν έστω και μίνιμουμ αριστερής εντιμότητας να μην διαψεύδουν αυτά που δεν κρύβονται. Ότι η μανία τους για την εξουσία έφερε το τρίτο μνημόνιο. Ότι μέχρι να φύγουν, το 2018, θα διαλύσουν ολοκληρωτικά μόνο τη μεσαία τάξη. Ότι αντάλλαξαν παραμονή στην εξουσία με τέταρτο μνημόνιο. Ότι αποδέχθηκαν φτώχεια και των γονέων (μισθοί, συντάξεις, αφορολόγητο) με "αιχμαλωσία" σε πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2028 .Και ίσως παραπέρα.