Η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» θα πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη στέψη του Μακρόν και τη διάσωση της ΕΕ

Τάκης Φωτόπουλος 

5 Μαΐου 2017

http://www.inclusivedemocracy.org/journal/

 

Η άνοδος στην εξουσία του νεο-εθνικιστικού κινήματος της Λε Πεν στη Γαλλία, το οποίο θα μπορούσε να δώσει θανάσιμο πλήγμα στην ΕΕ και, ενδεχομένως, ακόμη και στο σχέδιο για την παγκόσμια διακυβέρνηση, δεν φαίνεται πιθανή σήμερα. Ο κύριος λόγος γι’ αυτό είναι το γεγονός ότι η τεράστια αντι-παγκοσμιοποιητική και αντι-ΕΕ ψήφος μοιράστηκε στον πρώτο γύρο ανάμεσα στον Μελανσόν της «Αριστεράς», στη Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου (FN), και σε άλλα μικρότερα αντι-ΕΕ κόμματα.

Ακόμα χειρότερα, οι «Αριστεροί» υποστηρικτές του Μελανσόν τώρα προτίθενται είτε να απέχουν είτε να ψηφίσουν τον Μακρόν—υποτίθεται τον ταξικό τους εχθρό– στον δεύτερο και κρίσιμο γύρο! Έτσι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας μεταξύ των υποστηρικτών του Μελανσόν (ο οποίος πέτυχε να κερδίσει σχεδόν το 20% του συνόλου των ψήφων στον πρώτο γύρο) για τις προτιμήσεις τους στον δεύτερο γύρο, περισσότεροι από το ένα τρίτο από αυτούς (35%) δήλωσαν ότι θα στήριζαν τον υποτιθέμενο «ταξικό εχθρό» Μακρόν, ενώ οι υπόλοιποι δήλωσαν ότι θα απόσχουν ή θα ρίξουν λευκή ψήφο.

Είναι επίσης πολύ ενδεικτικό του είδους της «Αριστεράς» της εξαπάτησης που εκπροσωπεί ο πολιτικάντης «τύπου Τσίπρα» Μελανσόν, ότι στην έρευνα αυτή που ο ίδιος οργάνωσε για να ρωτήσει την πρόθεση ψήφου των υποστηρικτών του, η ψήφος στη Λε Πεν δεν ήταν καν στις δυνατές επιλογές! [1] Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το ψευτο-επιχείρημα ότι ο Μελανσόν, με το να καλεί για αποχή, έμμεσα υποστηρίζει τη Λε Πεν, είναι εντελώς αβάσιμο, δεδομένου ότι προϋποθέτει ότι οι αστοί ψηφοφόροι του Μακρόν είναι πιθανότερο να απέχουν από ο,τι οι ψηφοφόροι της Λε Πεν, —κάτι που μπορεί να είναι αλήθεια σε ειρηνικές περιόδους αλλά όχι τώρα, όταν όλο το κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένων των διαδηλωτών της «Αριστεράς» που προκαλούν άγριες ταραχές  στους δρόμους, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους κινητοποιήσει να ψηφίσουν, αν θέλουν να συνεχίσουν να έχουν το «κεφάλι τους ήσυχο» στο μέλλον! Είναι σαφές ότι, για τον Μελανσόν, ακριβώς όπως και για τον Τσίπρα, το κρίσιμο ζήτημα είναι να πάρει την εξουσία και να παραμείνει σε αυτή με κάθε κόστος, ανεξάρτητα από τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει η πολιτική του για τους εργαζόμενους και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Mε έναν πολύ παρόμοιο τρόπο, ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του στη «Αριστερά» δεν έδωσαν δεκάρα για την καταστροφή που επρόκειτο να επιβάλλουν στον Ελληνικό λαό, όταν κυριολεκτικά αντέστρεψαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διενέργησαν τον Ιούνιο του 2015, στο οποίο μια πλειοψηφία των δύο τρίτων απέρριψε ένα νέο Μνημόνιο με τους δανειστές της Υπερεθνικής Ελίτ. [2] Στη συνέχεια, ο ίδιος προχώρησε στο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας (π.χ. αεροδρόμια, λιμάνια, τρένα κ.λπ.) ενώ, σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο που μόλις υπέγραψε, δίνονται ακόμη και μετοχές (αρχικά) της ΔΕΗ προς πώληση. Όλα αυτά, συνοδευόμενα από «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» για την περαιτέρω «φιλελευθεροποίηση» των αγορών (π.χ. επιδείνωση των συνθηκών εργασίας). [3] Ωστόσο, κάθε έντιμος πολιτικός, πόσο μάλλον ένας αριστερός πολιτικός, εν όψει ενός τέτοιου κρίσιμου διλήμματος, απλά θα υπέβαλλε την παραίτησή του, αντί να εφαρμόσει πολιτικές αντίθετες προς τις προεκλογικές του υποσχέσεις. Όχι όμως ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του απατεώνες της «Αριστεράς», οι οποίοι δεν θα κωλώσουν σε τίποτα προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία (για το καλό του λαού, φυσικά!).

Αντίστοιχα, εάν ο Μελανσόν πίστευε πραγματικά αυτά που διακήρυττε για την καταστροφή που σημαίνει η ΕΕ για τον Γαλλικό λαό, θα είχε προσπαθήσει, εδώ και πολύ καιρό, να ενώσει όλες τις πολιτικές αντι-ΕΕ δυνάμεις σε ένα τεράστιο αντι-ΕΕ Μέτωπο, και το αποτέλεσμα θα ήταν, σε συνδυασμό με το Μπρεξιτ, ότι από την Κυριακή 7 του Μάη, η ΕΕ θα είχε μπει στον δρόμο της λήθης. Αντ’ αυτού, ο «ταξικός εχθρός» Μακρόν θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας,  εν μέσω πελώριων πανηγυρισμών της Υπερεθνικής και της Γαλλικής ελίτ, των Χρηματιστηρίων, των αγορών χρήματος κ.λπ.! Αυτό δείχνει ακριβώς γιατί η «Αριστερά» είναι πραγματικά νεκρή και θαμμένη σήμερα, ενώ η εργατική τάξη  και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης γενικότερα, εξαιτίας της  έλλειψης ενός Λαϊκού Μετώπου για την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ) για να τα εκφράσει πραγματικά, μετατοπίζονται μαζικά σε αυτό που βλέπουν ως την ευκολότερη εναλλακτική λύση: τα νεο-εθνικιστικά κινήματα, που, όπως έχει δείξει ξεκάθαρα το παράδειγμα του Τραμπ, κάθε άλλο παρά είναι αξιόπιστα.

Ωστόσο, όταν πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στους πολύ γνωστούς πολιτικούς απατεώνες της φιλελεύθερης «Αριστεράς» (όπως η Κλίντον) ή της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» (όπως ο Σάντερς) και τις «άγνωστες ποσότητες» που εκπροσωπούν οι νεο-εθνικιστές (όπως ο Τραμπ),[4] προτιμούν σαφώς τους τελευταίους. Περιττό να προσθέσω ότι το Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμυ Κόρμπυν θα έχει επίσης την ίδια τύχη με τον Μελανσόν στις προσεχείς γενικές εκλογές στη Βρετανία, καθώς η βρετανική «Αριστερά», αντί να αγωνιστεί μαζί με τους εργαζόμενους και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης για ένα πραγματικό Μπρέξιτ, προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το Μπρέξιτ όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο για τις ελίτ. Φυσικά, δεν είναι μόνο οι προσωπικές φιλοδοξίες (αν και απέχουν πολύ από το να είναι ασήμαντες!) αυτές που καθορίζουν τη συμπεριφορά των Τσιπρέων και Μελανσόν αυτού του κόσμου. Ωστόσο, η κύρια πολιτική διαφορά μεταξύ της Λε Πεν και του Μελανσόν υποτίθεται ότι ήταν οι αντίστοιχες θέσεις τους για τη μετανάστευση, για την οποία η βλακώδης (και αναχρονιστική) θέση της «Αριστεράς» είναι σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη της Υπερεθνικής Ελίτ, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης (σε αντίθεση με τους αστούς υποστηρικτές της «Αριστεράς», που τυχαίνει να ανήκουν ως επί το πλείστον στους προνομιούχους της παγκοσμιοποίησης), συμφωνούν με τις θέσεις των νεο-εθνικιστών στο θέμα αυτό, όπως έδειξα και αλλού.[5]

Ως εκ τούτου, το φταίξιμο για την πενταετή καταστροφή που θα υποστούν τα Γαλλικά θύματα της παγκοσμιοποίησης, και, ακόμη πιο σημαντικό, η ευθύνη για την απώλεια της ιστορικής ευκαιρίας για τον Γαλλικό λαό να ηγηθεί πανευρωπαϊκού αγώνα για τη συντριβή της ΕΕ —και ενδεχομένως και της παγκόσμιας διακυβέρνησης—πρέπει να αποδοθεί σαφώς στον Μελανσόν, ο οποίος είναι ο βασικός εκπρόσωπος της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» στη Γαλλία σε αυτή την ιστορική στιγμή.

Όπως προσπάθησα να δείξω σε αυτό το άρθρο, οι κυρίως υπεύθυνοι για την αναπαραγωγή και διαιώνιση της Νέας Διεθνούς Τάξης και της αντίστοιχης φτωχοποίησης  των εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο, που είναι τα θύματα της, είναι η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» στην πολιτική σκηνή καθώς και οι υποστηρικτές της στους δρόμους (ορισμένοι από τους οποίους προστατεύονται/ χρηματοδοτούνται/ προωθούνται από τέτοιους καλοπροαίρετους  ευεργέτες όπως ο Τζορτζ Σόρος και οι ελεγχόμενες από αυτούς ΜΚΟ)  Έτσι, το τελικό πλήγμα κατά της ΕΕ, του κύριου θεσμού της παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη, κατά πάσα πιθανότητα θα αποφευχθεί ενόψει των συνδυασμένων επιθέσεων του συνόλου της Υπερεθνικής Ελίτ, των ντόπιων ελίτ, όλων των πολιτικών κομμάτων και των απόλυτα ελεγχόμενων από αυτούς Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που, αποτρέποντας μια νίκη για το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα στη Γαλλία σε αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή, θα συμβάλουν (εσκεμμένα ή μη) στην εφαρμογή του σχεδίου για Παγκόσμια διακυβέρνηση, που προετοιμάζεται μεθοδικά από την Υπερεθνική Ελίτ τις τελευταίες δύο δεκαετίες περίπου.

Στην πραγματικότητα, το μόνο πραγματικά επικίνδυνο κίνημα για την Υπερεθνική Ελίτ στη Γαλλία σήμερα είναι το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, δεδομένου ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους το δήθεν αντικαπιταλιστικό κίνημα του υποψηφίου της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» Μελανσόν είναι τόσο επικίνδυνο για τις ελίτ, όσο επικίνδυνος αποδείχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτές στην Ελλάδα στις εκλογές του Γενάρη 2015. Λίγοι πιστεύουν σήμερα ότι ο Μελανσόν θα διαρρήξει ποτέ τους δεσμούς της Γαλλίας με τη Νέα Διεθνή Τάξη και τους θεσμούς της, αντί απλώς να προσπαθήσει να «βελτιώσει» την ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, η Λε Πεν θα έχανε σχεδόν το σύνολο των υποστηρικτών της αν προσπαθούσε κάτι παρόμοιο, δεδομένου ότι οι ελίτ της ΕΕ θα συνέχιζαν και θα ενέτειναν παραπέρα τον πόλεμο εναντίον της σε περίπτωση που νικούσε, για να εκμηδενίσουν κάθε πιθανότητα να προσπαθήσουν να μιμηθούν το παράδειγμα της άλλα νέο-εθνικιστικά κόμματα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα του Μελανσόν δεν είναι ένα νεο-εθνικιστικό κόμμα, όπως της Λε Πεν, αλλά ένα παραδοσιακό αντι-καπιταλιστικό κόμμα της Γαλλικής Αριστεράς, το οποίο θα μπορούσε να βρει εύκολα δικαιολογίες τύπου ΣΥΡΙΖΑ και των «Μαρξιστών» απατεώνων του, οι οποίοι «κυβερνούν» το Ελληνικό προτεκτοράτο αυτή τη στιγμή. Δηλαδή δικαιολογίες όπως ότι η πτώση του καπιταλισμού είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος και κατά τη διαδικασία αυτή απαιτούνται συμβιβασμοί κ.λ.π. Μια κομμουνιστική επανάσταση του είδους που διακηρύσσει ο Μελανσόν δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ποτέ μέσω βουλευτικών εκλογών, ούτε έχει συμβεί κάτι παρόμοιο ποτέ στο παρελθόν.

Έτσι, αυτό που, κατά πάσα πιθανότητα, θα δούμε στο δεύτερο γύρο είναι η πραγματική “στέψη” του υποψήφιου της Υπερεθνικής Ελίτ Εμμανουέλ Μακρόν, ενός πρώην τραπεζίτη επενδύσεων σε υψηλά αμειβόμενη θέση στην Τράπεζα Ρότσιλντ, η οποία, καθόλου τυχαία, ήταν η πρώτη που εθνικοποιήθηκε από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Μιττεράν με το που ανέλαβε το 1981 –  πριν αναγκαστεί και αυτός να «μπει στο κλαμπ» της ΝΔΤ δύο χρόνια αργότερα! Πιο συγκεκριμένα, ήταν, κυρίως, το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, περισσότερο από κάθε άλλο νεο-εθνικιστικό κόμμα στη Δύση, που αντιλήφθηκε ότι η εθνική κυριαρχία είναι ασύμβατη με την παγκοσμιοποίηση και τη συμμετοχή στους θεσμούς της ΝΔΤ. Όπως τόνισε η Λε Πεν, (με έναν τρόπο που η «Αριστερά» έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό!):

«Η παγκοσμιοποίηση είναι μία βαρβαρότητα, η κάθε χώρα είναι αυτή που θα πρέπει να την περιορίζει και να τη ρυθμίζει [την παγκοσμιοποίηση]. Σήμερα ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού (κεφαλαίου)… Η μετανάστευση «συνθλίβει τους μισθούς», ενώ ο ελάχιστος μισθός γίνεται τώρα ο μέγιστος.» ^[6]

Στην πραγματικότητα, το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο είναι το πιο σημαντικό νεο-εθνικιστικό κόμμα στην Ευρώπη που θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται στην εξουσία μετά τις Προεδρικές Εκλογές του 2017, αν δεν αντιμετώπιζε ένα συμπαγές μέτωπο όλων των παγκοσμιοποιητικών κομμάτων, υποστηριζόμενο από την Υπερεθνική Ελίτ και συγκεκριμένα από τις Ευρω-ελίτ και τα ΜΜΕ, τα οποία οι ίδιες ελέγχουν, όπως συμβαίνει σήμερα. Όπως  εύστοχα το έθεσε ο Φλοριάν Φιλιππό (Florian Philippot), ο αντιπρόεδρος του Εθνικού Μετώπου και επικεφαλής στρατηγικής, σε μία συνέντευξή του στους Financial Times:

«Οι άνθρωποι που ψήφιζαν αριστερά, που πίστευαν στην αριστερά και που νόμιζαν ότι θα αγωνιζόταν για σημαντικές βελτιώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, την κοινωνική και οικονομική πρόοδο, και για βιομηχανικές πολιτικές…αυτοί οι άνθρωποι έχουν αντιληφθεί ότι παραπλανήθηκαν.» ^[7]

Όπως ανέφερε το ίδιο ρεπορτάζ των FT, σε κάποιους παρατηρητές της Γαλλικής πολιτικής σκηνής, οι οικονομικές πολιτικές του Εθνικού Μετώπου, που περιλαμβάνουν έξοδο από το ευρώ και τη εισαγωγή περιορισμών στο εμπόριο για να προστατευτεί η βιομηχανία, ακούγεται σαν κάτι που αντιγράφτηκε από πολιτικό μανιφέστο της δεκαετίας του ’30, ενώ ο Κριστιάν Σαν-Ετιέν (Christian Saint-Étienne), ένας οικονομολόγος στην εφημερίδα Le Figaro, περιέγραψε πρόσφατα το όραμα αυτό σαν «Περονιστικό Μαρξισμό». Στην πραγματικότητα, σε μια πιο πρόσφατη συνέντευξη στους FT, η Μαρίν Λε Πεν πήγε ένα βήμα παραπέρα στην ίδια κατεύθυνση και κάλεσε, εκτός από έξοδο από το Ευρώ, —μια εξέλιξη που περιμένει και ελπίζει να οδηγήσει στην κατάρρευση του Ευρώ, αν όχι και την κατάρρευση της ΕΕ— και εθνικοποίηση των τραπεζών. Την ίδια στιγμή υπερασπίστηκε τις δημόσιες υπηρεσίες και παρουσίασε τον εαυτό της σαν προστάτη των εργαζομένων και των αγροτών μπροστά «στην άγρια και αναρχική παγκοσμιοποίηση… η οποία έφερε περισσότερο πόνο από ευτυχία». ^[8] Σε σύγκριση, ούτε πέρασε ποτέ από τη σκέψη του ΣΥΡΙΖΑ (και του Βαρουφάκη, που τώρα παριστάνει τον ριζοσπαστικό!) ούτε καν να χρησιμοποιήσει τέτοια συνθήματα πριν από τις εκλογές (πόσο μάλλον μετά!). Περιττό να προσθέσω ότι η εξωτερική πολιτική της είναι πολύ διαφορετική από αυτή του Γαλλικού κατεστημένου, καθώς προϋποθέτει  ριζική αναμόρφωση της Γαλλικής εξωτερικής πολιτικής, όπου οι σχέσεις με το καθεστώς του Σύριου Προέδρου Μπασάρ αλ Ασσαντ θα αποκατασταθούν, και αυτές με τα καθεστώτα του Κατάρ και των κρατών του Κόλπου, τα οποία τα χαρακτηρίζει τρομοκρατικά, θα αναθεωρηθούν. Την ίδια στιγμή, η Λε Πεν βλέπει τις ΗΠΑ σαν πρωταγωνιστή  επικίνδυνων πολιτικών και τη Ρωσία ως πιο κατάλληλο φίλο.

[1] Charles Bremner, “Macron urges rival MPs to defect from ‘dying’ old parties”, The Times, 3/5/2017

[2] Takis Fotopoulos, “The sell-out of Greece by SYRIZA and the bankruptcy of the globalist ‘Left’”, The International Journal of INCLUSIVE DEMOCRACY, Vol. 11, Nos. 1/2 (Winter-Summer 2015), http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol11/vol11_no1_The_Sell-out_of_Greece_by_Syriza_and_the_bankruptcy_of_the_globalist_Left.html

[3] Kerin Hope in Athens, Arthur Beesley in Brussels and Shawn Donnan in Washington, “Agreement cheers markets and potentially opens door to talks on debt relief”, Financial Times,3/5/2017

[4] Τάκης Φωτόπουλος, «Μια Επανάσταση τύπου Brexit στις ΗΠΑ;», πόρταλ Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 5/11/2016

[5] Βλ. λ.χ. Τάκης Φωτόπουλος, «Η δυσφήμηση του BREXIT ως ρατσιστικού, η μεταναστευτική κρίση και η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση», πόρταλ Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 21/9/2016

[6] “Globalization is barbarous, multinationals rule world” – Marine Le Pen, RT, 10/1/2015 http://rt.com/news/212435-france-pen-globalization-barbarity/

[7] Adam Thomson, “France’s far-right National Front seeks voters from the left”, Financial Times,4/1/2015

[8] Anne-Sylvaine Chassany and Roula Khalaf, “Marine Le Pen lays out radical vision to govern France”, Financial Times, 5/3/2015

"antipagkosmiopoihsh"

Περί εξισλαμισμού της Ευρώπης

Π​​ληροφορήθηκα πως στις περυσινές εξετάσεις του Μπακαλορεά, στα Γαλλικά, έπεσε άγνωστο θέμα από κείμενο του Ανατόλ Φρανς. Είναι ένας συγγραφέας τον οποίον αγαπώ. Μου πάει η νηφάλια γραφή του και ο καίριος σαρκασμός του. Κατά σύμπτωση πρόσφατα ξαναδιάβασα δύο από τα γνωστότερα έργα του, «Το νησί των πιγκουίνων», παραβολή της ιστορίας της Γαλλίας και το υπέροχο «Οι θεοί διψούν», ψυχογράφημα των χρόνων της Τρομοκρατίας. Ετοιμάζομαι να βγάλω το καλοκαίρι με την τετραλογία υπό τον τίτλο «Η σύγχρονη Ιστορία». Την είχα διαβάσει πριν χρόνια, αλλά ελάχιστα θυμάμαι. Αυτό είναι το καλό, διότι μπορώ να την ξαναδιαβάσω τώρα με την ίδια περιέργεια αλλά με καινούργια ευρήματα.
Σε πείσμα των καιρών, παραμένω πιστός αναγνώστης μυθιστορημάτων. Και ως πιστός, θεωρώ υποχρέωσή μου να μην διαβάζω μόνον κείμενα που δεν εκδόθηκαν τους τελευταίους έξι μήνες. Αισθάνομαι, δε, πως εισπράττω υπεραξία όποτε κάποιο από τα πολύ σύγχρονα κείμενα με παραπέμπει σε κλασικούς, όπως «Η υποταγή» του Ουελμπέκ στον Ουισμάν. Περιμένει κι ο Ουισμάν τη σειρά του στο τραπέζι με τα αδιάβαστα. Οπως μου έλεγε κάποιος δάσκαλός μου, μακαρίτης πια, έπειτα από κάποια ηλικία πρέπει περισσότερο να ξαναδιαβάζεις και λιγότερο να διαβάζεις. Αλλιώς δεν είσαι αναγνώστης. Συγγραφέας πάντως δεν γίνεσαι, αν δεν γίνεις πρώτα αναγνώστης.
Κάπου εδώ σταματώ την προσωπική εξομολόγηση για να περάσω στο θέμα. Οταν μου είπε η φίλη δημοσιογράφος ότι έβαλαν Φρανς στο Μπακαλορεά, ενθουσιάστηκα. «Να που είναι ζωντανός!». Η συνέχεια με προσγείωσε απότομα. «Πανωλεθρία. Ελάχιστοι τον ήξεραν. Ούτε ο γιος μου τον έχει διαβάσει, αν και έχει κάνει λατινικά, θέλω να πω είναι αναγνώστης. Κάποιος μάλιστα έγραψε στο Διαδίκτυο “τι μας τα πρήζουν μ’ αυτή τη γριούλα”. Το Φρανς είναι γυναικείο όνομα και τον πέρασε για γυναίκα.» Το θετικό είναι ότι για να δώσεις εξετάσεις στο Μπακαλορεά πρέπει να ξέρεις τον συγγραφέα πάνω στον οποίον εξετάζεσαι. Δεν φτάνει η αποστήθιση του εγχειριδίου Νέων Ελληνικών όπως παρ’ ημίν. Το αρνητικό είναι πως οι εξεταζόμενοι δεν γνώριζαν τον Ανατόλ Φρανς. Ο συγγραφέας που τιμήθηκε με το Νομπέλ το 1921 έχει πάψει προ πολλού να είναι της μόδας. Η εκπαίδευση, όμως, οφείλει να συντηρεί αξίες που ο συρμός έχει απορρίψει.
Σκέψεις που έκανα όταν προ ημερών, στη «Μοντ», διάβασα μια συνέντευξη του Ρεζίς Ντεμπρέ. Γνωστός για τις σχέσεις του με τον Τσε Γκεβάρα, μετέπειτα σύμβουλος του προέδρου Μιτεράν, ο Ντεμπρέ ήταν ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους διανοουμένους που κατήγγειλαν τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών υποστήριξε τον Μελανσόν. Σε κάποιο σημείο της συνέντευξης απαντά στο ερώτημα που αφορά στον εξισλαμισμό της Ευρώπης. Τον αντιμετωπίζει ως ενδεχόμενο; Τον φοβάται; Η απάντησή του είναι σαφής. Η Ευρώπη δεν πρόκειται να εξισλαμισθεί, διότι ο πολιτισμός της είναι ισχυρότερος από τον πολιτισμό που προπαγανδίζουν οι ισλαμιστές. Δεν φτάνουν η τρομοκρατία και οι νεκροί για να επιβληθεί ένας πολιτισμός. Χρειάζονται αξίες και η υπόσχεση του Παραδείσου μέσω της θυσίας δεν είναι βιώσιμη αξία. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν εκβαρβαρώθηκε. Οι βάρβαροι εκλατινίσθηκαν και εκχριστιανίσθηκαν, κι ας επικρατούσαν στις μάχες.
Ας μη δώσουμε σημασία στις σηκωμένες τρίχες της μεταμοντέρνας περούκας που στεγάζει τις κεφαλές της πολιτικής ορθότητας και της ισοτιμίας των πολιτισμών. Απλώς να υπενθυμίσω πως παρ’ ημίν, αν τεθεί θέμα πολιτιστικών αξιών της Δύσης που υπερτερούν αυτών του Ισλάμ, οι προοδευτικοί τελώνες βάζουν δασμούς για να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό με το συντηρητικό εμπόριο. Οι Φαρισαίοι ουρλιάζουν. Κάποια στιγμή θα σκάσει το πρόβλημα και σε μας, όπως έσκασε το οικονομικό χρέος και σταθήκαμε σαν τον λαγό απέναντι στους προβολείς. Και να που τώρα το ουσιώδες μεταφέρεται από τη σκέψη ενός αριστερού, πολέμιο του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, αλλά πιστό στις αξίες της δημοκρατίας και της Δύσης. Και το ουσιώδες είναι ότι η σύγκρουση της Ευρώπης με το Ισλάμ θα κριθεί από την πολιτισμική υπεροχή.
Εκεί είναι το πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής: αντιμετωπίζει τον εξισλαμισμό με τεχνικά μέσα. Χρειάζεται περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερη εγρήγορση για να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία. Ομως αυτά είναι τα μέσα. Αναγκαία πλην, όμως, όχι ικανή συνθήκη. Ο πόλεμος θα κριθεί στον πολιτισμό και την παιδεία. Κι αν το Γαλλάκι δεν ξέρει ποιος είναι ο Ανατόλ Φρανς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για το Ελληνόπουλο δεν συζητώ, διότι αυτό το έρμο το έχουν αφήσει στο έλεος της μοίρας του, άστεγο και ανυπόδητο, και δάσκαλοι και γονείς. Οι δυτικές κοινωνίες έχουν ένα πανίσχυρο όπλο, την υπεροχή του πολιτισμού τους και των αξιών τους, από την ελευθερία του ατόμου έως τα μεγάλα έργα που σημάδεψαν την πορεία του.
Ο εθνικολαϊκισμός περιορίζει το ζήτημα στην εθνική ταυτότητα. Η Λεπέν μιλά σαν εκπρόσωπος Τύπου του Κάρολου Μαρτέλ, που σταμάτησε το Χαλιφάτο στο Πουατιέ. Δεν φτάνουν ο στρατός, η αστυνομία, όσο κι αν χρειάζονται. Χρειάζεται όμως περισσότερο αυτό το μεγάλο οπλοστάσιο που φιλοξενείται στον Παρθενώνα και του οποίου μέρος είναι και ο Ανατόλ Φρανς. Η Δύση έχασε τη μάχη στο σχολείο εξαιτίας των ενοχών της, της αμέλειάς της, αλλά και της δύναμής της που είναι η αμφισβήτηση των αξιών, ακόμη και των δικών της. Εκεί θα κερδίσει και τον πόλεμο.
Οπως έλεγε και ο Καμύ, η πρόοδος στον καιρό μας δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο μας, αλλά να τον βοηθήσουμε να μη διαλυθεί. Κοινώς, να μη χάσει τις αξίες του.

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  
Καθημερινή

ΔΙΑΛΥΣΗ «ΜΥΘΩΝ» ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Τα επεισόδια εντός και εκτός του Κοινοβουλίου της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) την περασμένη εβδομάδα, η διεύρυνση της επιρροής των Τιράνων στο Κόσοβο και στα Σκόπια, και η αναταραχή στη Βοσνία υπενθυμίζουν ότι, εκτός της τουρκικής απειλής, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να βρίσκεται σε ετοιμότητα στα Βαλκάνια και να εργάζεται για την ειρήνη και τη σταθερότητά τους.

Ωστόσο, ειδικά οι εξελίξεις στην ΠΓΔΜ περιέχουν την -έμμεση- θετική πτυχή της διάλυσης ενός ακόμα -πολυετούς- μύθου της ελληνικής πολιτικής ζωής: ότι, δηλαδή, η επιμονή στην υιοθέτηση ονομασίας που δεν θα κρύβει, αναπαράγει ή διευκολύνει τον αλυτρωτισμό-επεκτατισμό των Σκοπίων αποτελεί πλάνη κάποιων «ακραίων» στην Ελλάδα, ενώ μια υποχώρηση της Αθήνας, όπως υποστήριζαν τμήμα της Αριστεράς και ελάχιστοι στην Κεντροδεξιά, θα έλυνε, ως διά μαγείας, τα προβλήματα.

Ο νέος, εν εξελίξει, κύκλος αναταραχής αποδεικνύει όσα σοφά είχε υπογραμμίσει, το 1992, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε απόρρητο υπόμνημά του προς χρήση από το υπουργείο Εξωτερικών: «Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή. Αν αυτές οι δυνάμεις θελήσουν να χρησιμοποιήσουν πάλι το Μακεδονικό, γιατί η διεθνής κοινότης θα πρέπει να τους έχει δώσει, εκ των προτέρων, τίτλο νομιμότητας για να το πράξουν;» Προφανώς, κοντά σε αυτό το σταυροδρόμι βρισκόμαστε 25 χρόνια μετά.

Με την εξαίρεση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, που ως εμπειρογνώμων και πρώην πολιτικό στέλεχος του ίδιου υπουργείου γνωρίζει άριστα τις βαλκανικές υποθέσεις, και του υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Καμμένου, που έχει σταθερή θέση στα θέματα εθνικής ασφάλειας, θα περίμενε κανείς ότι τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης θα έσπευδαν να κλείσουν βιαστικά το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, όπως διακήρυσσαν επί σειράν ετών. Ευτυχώς, όπως και στο Κυπριακό τον Ιανουάριο, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα και κατανοούν ότι το ζήτημα της ΠΓΔΜ είναι πιο περίπλοκο. Διαλύθηκε, λοιπόν, άλλη μια αυταπάτη!

Παράλληλα, μια στοιχειωδώς αντικειμενική ανάλυση της 25ετίας απορρίπτει τη θεωρία ότι «η Ελλάδα προκάλεσε μόνη την πληγή και αρνήθηκε να την επουλώσει για λόγους εσωτερικών μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων», όπως, π.χ., υποστηρίζει στο προ μηνός εκδοθέν βιβλίο του ο πρώην μόνιμος αντιπρόσωπος στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., πρέσβης Β. Κασκαρέλης. Οσοι έχουν παρόμοιες αντιλήψεις κρύβουν ότι, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα Σκόπια απέρριψαν το «πακέτο Πινέιρο» και ποικίλες παρασκηνιακές πρωτοβουλίες. Επί Αν. Παπανδρέου η ΠΓΔΜ δεν συμβιβάστηκε, μολονότι η Αθήνα δικαιώθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα οικονομικά αντίμετρα και ρίσκαρε με την Ενδιάμεση Συμφωνία.

Επί Κ. Σημίτη, η γειτονική χώρα δεν δέχτηκε εναλλακτικά σχέδια συμφωνίας, έστω κι αν ο («πονηρός» και απολαμβάνων την καλή ζωή σε θέρετρα του Αιγαίου) τότε πρωθυπουργός Γκεοργκιέφσκι ισχυρίστηκε ότι δεν πρόλαβε, λόγω του εμφυλίου με την αλβανική κοινότητα. Επί Κ. Καραμανλή τα Σκόπια δεν εκτίμησαν το πλαίσιο της απόφασης του Βουκουρεστίου με την αλλαγή στάσης της Αθήνας (ως αφετηρία συνολικής διαπραγμάτευσης), που θα τους άνοιγε τον δρόμο προς το ΝΑΤΟ. Επί Γ. Παπανδρέου δεν συγκινήθηκαν από τη διαλλακτικότητά του και επί Αντ. Σαμαρά δεν συμμορφώθηκαν στις αρχές καλής γειτονίας της Ε.Ε. Επομένως, όλοι οι Ελληνες πρωθυπουργοί (ανεξαρτήτως κινήτρων) προσπάθησαν. Υπεύθυνοι της μη επούλωσης της πληγής είναι η ΠΓΔΜ και οι προστάτες της.

Πλέον, η Αθήνα δεν έχει άλλες επιλογές από το πλαίσιο της απόφασης του Βουκουρεστίου και την απαίτηση εκπλήρωσης όλων των προϋποθέσεων σύνδεσης με την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, ενώ πολλά θα κριθούν από την ισορροπία Αθήνας - Τιράνων και την πολιτική του αλβανικού παράγοντα στα Βαλκάνια.

Αλέξανδρος Τάρκας

*Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη

Η Γαλλία, εμείς και το...μέλλον

Η επικράτηση του Μακρόν στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών στις 7 Μαΐου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη διότι το σύστημα που τον έφτιαξε εκ του μηδενός και τον προωθεί συστηματικά μέσω των ΜΜΕ, ξέρει άριστα το πώς να χειραγωγεί τις δημοκρατίες και να κάνει τις δικές του επιλογές να φαντάζουν ως αυθόρμητες αντισυστημικές εμπνεύσεις του λαού. Θυμάμαι πολύ καθαρά πριν μερικά χρόνια το πώς είδα για πρώτη φορά το όνομα Εμανουέλ Μακρόν σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα του αμερικανικού περιοδικού Time το οποίο τον εκθείαζε και τον παρουσίαζε ούτε λίγο ούτε πολύ ως το ελπιδοφόρο μέλλον της Γαλλίας - την εποχή που ο Ολάντ ήταν ακόμα παντοδύναμος. Ο Μακρόν, πτυχιούχος κοινωνικών επιστημών και φιλοσοφίας και πρώην επενδυτικός σύμβουλος στον όμιλο Ρότσιλντ (τι είδους επενδυτικές συμβουλές μπορεί να δίνει ένας φιλόσοφος είναι κάτι που προσωπικά με ξεπερνά), είχε δώσει από πολύ νεαρή ηλικία τα διαπιστευτήριά του σε εκείνους που κατασκευάζουν πολιτικούς ηγέτες για να εξυπηρετούν βεβαίως πρώτα και κύρια τα δικά τους συμφέροντα. Χτύπησε την κατάλληλη στιγμή τις κατάλληλες πόρτες, δήλωσε υπακοή εκεί που έπρεπε, και έτσι έγινε το αουτσάιντερ που σαρώνει σήμερα στις κάλπες. (Κάθε ομοιότητα με την περίπτωση Τσίπρα είναι τελείως συμπτωματική). Κι όλα αυτά χωρίς να έχει εκλεγεί ποτέ μέχρι τώρα σε κανένα αξίωμα, και χωρίς να διαθέτει δικό του κόμμα!
Δεν γνωρίζουμε φυσικά αν ο Ολάντ πίστεψε στην ευφυΐα, την εργατικότητα ή απλώς τη γοητεία του Μακρόν, όταν το 2014 τον έκανε υπουργό Οικονομικών και Βιομηχανίας στην κυβέρνησή του. Το σίγουρο είναι πως αμέσως μόλις η δημοτικότητα του Ολάντ άρχισε να καταρρέει, ο Μακρόν ήταν έτοιμος να παίξει τον ρόλο της «χρυσής εφεδρείας» του συστήματος για τον οποίο προοριζόταν. Στα τέλη Αυγούστου του 2016 παραιτήθηκε από την κυβέρνηση και όπως σχολίασε πολύ εύστοχα τότε ένας δημοσιογράφος «η αποχώρησή του ήταν σχεδιασμένη με την ακρίβεια στρατιωτικής επιχείρησης» - πράγμα πολύ φυσικό διότι οι Ρότσιλντ δεν κάνουν δουλειές του ποδαριού. Ο Μακρόν ίδρυσε το δικό του πολιτικό κίνημα «Εμπρός!» (Εn Marche!) και ο δρόμος για τη διεκδίκηση της προεδρίας ήταν πλέον ανοιχτός. Επιλέχθηκε άλλωστε κατά τέτοιον τρόπο ώστε να έχει όλο το «πακέτο» που θα κάνει τους Γάλλους ψηφοφόρους να πιαστούν κορόιδα, να ξεχάσουν τους κινδύνους που απειλούν την πατρίδα τους και να πιστέψουν ότι το κυριότερο πρόβλημά τους είναι η οικονομία, η ανεργία, το σκληρό ευρώ κ.λπ. Το σύστημα κατάλαβε από νωρίς ότι αυτό που χρειαζόταν για να υποκλέψει για μία ακόμα φορά την ψήφο των αφελών ήταν ένας φωτογενής νέος πολιτικός, άφθαρτος και αυτοδημιούργητος, ο οποίος να διεμβολίσει τα παλιά κόμματα και να ανακόψει τις ψήφους διαμαρτυρίας προς τη Λεπέν. Οι ίδιοι σπόνσορες που χρηματοδοτούν την αθρόα μουσουλμανική λαθρομετανάστευση στην Ευρώπη, έκαναν το παν για να φέρουν τον Μακρόν στο Μέγαρο των Ηλυσίων και όπως όλα δείχνουν θα το καταφέρουν. Έτσι θα έχουν στην εξουσία έναν δικό τους άνθρωπο που δηλώνει ένθερμος οπαδός της πολιτικής «ανοιχτών θυρών» που ακολουθεί και η Μέρκελ. Εν ολίγοις ο Μακρόν πιστεύει πως η εισροή εκατομμυρίων λαθρομεταναστών θα τονώσει οικονομικά την Ευρώπη - ακριβώς την ίδια μπαρούφα που υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο δισεκατομμυριούχος Τζωρτζ Σόρος.
Ωστόσο το ότι ο Μακρόν θα νικήσει τελικά έχοντας την υποστήριξη σύσσωμου του πολιτικού κατεστημένου απέναντι σε μία αντίπαλη υποψήφια, δεν σημαίνει ότι θα εκλείψουν τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Γαλλία και που θα αντιμετωπίσει και στο μέλλον. Αντιθέτως, το πιθανότερο είναι πως θα επιδεινωθούν. Η ισλαμιστική τρομοκρατία έχει δώσει επανειλημμένα πολλές αιματηρές προειδοποιήσεις στους Γάλλους αλλά προφανώς ο λαός δεν είναι ακόμα έτοιμος να πιστέψει ότι διατρέχει υπαρξιακό κίνδυνο. Η επικράτηση του Brexit στη Βρετανία, η νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ και η άνοδος της Λεπέν στη Γαλλία είναι γεγονότα που έχουν έναν κοινό παρονομαστή - τη σταδιακή αφύπνιση των λαών της Δύσης, την αυξανόμενη τάση τους να μην ακούν πλέον τις Σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και να αντισταθούν στην πλημμυρίδα της ισλαμικής λαθρομετανάστευσης που απειλεί να τους πνίξει.
Έχω την εντύπωση ότι στη Γαλλία επιχειρήθηκε εσκεμμένα να αποσπαστεί η προσοχή του κόσμου από τα μείζονα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει λίαν συντόμως και να πάει σε ανώδυνα ζητήματα της λεγόμενης «χαμηλής πολιτικής». Το διακύβευμα όμως για τους Γάλλους δεν είναι η τιμή του τυριού ή του κρασιού αλλά η ίδια η εθνική τους υπόσταση. Πολύ φοβάμαι ότι όπως εμείς οι Έλληνες ψηφίσαμε αμέριμνοι το 2009 νομίζοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» και ότι το διακύβευμα ήταν μόνο το ύψος των αυξήσεων που θα παίρναμε χωρίς να αντιληφθούμε ότι πλησιάζουμε στο παγόβουνο της χρεοκοπίας, έτσι και οι Γάλλοι επέλεξαν τον Μακρόν επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν τι τους περιμένει στο εγγύς μέλλον. 
Η Λεπέν προφανώς και δεν έχει όλες τις απαντήσεις, θέτει όμως τις σωστές ερωτήσεις σε αντίθεση με τους συνυποψηφίους της που απλώς βάζουν τον κόσμο στον ύπνο ισχυριζόμενοι ότι το μοντέλο του πολυπολιτισμού λειτουργεί μια χαρά και δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς ή να ασχολείται ιδιαίτερα. Μπορεί η Λεπέν να μην είναι ιδιαίτερα χαρισματική πολιτικός ούτε τηλεοπτικός αστέρας αλλά τουλάχιστον δεν προσποιείται πως δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της. Επίσης δεν είναι σωστό να την ταυτίζουμε με την Ακροδεξιά αφού έχει αποστασιοποιηθεί εδώ και χρόνια από πολλές ακραίες θέσεις του πατέρα της.
Η Γαλλία έχει αντιμετωπίσει πολλές δοκιμασίες στην ιστορία της αλλά για πρώτη φορά αντιμετωπίζει σήμερα το φάσμα της εξαφάνισης. Η Αβινιόν δεν είναι πλέον η πόλη των παπών, αλλά των σαλαφιστών. Στο Σεντ Ντενί όπου αναπαύεται ο Κάρολος Μαρτέλος (ο βασιλιάς που συνέτριψε στη μάχη του Πουατιέ την αραβική εισβολή στη Γαλλία τον 8ο αιώνα) και άλλοι βασιλείς κυριαρχεί η ισλαμική μαντήλα. Οι καμπάνες ήδη δεν ηχούν πια σε πολλές περιοχές της Γαλλίας όπου οι κοσμικές αρχές έχουν απαγορεύσει την κρούση τους, αλλά σε όλη τη Γαλλία ηχεί ήδη η φωνή του μουεζίνη. Η Γαλλία δεν είναι πλέον μια ρωμαιοκαθολική χώρα και πολλοί αναρωτιούνται μήπως η επικρατούσα θρησκεία είναι το Ισλάμ.
Οι καθολικοί που πηγαίνουν στην εκκλησία στη Γαλλία, σε ποσοστό 65% είναι ηλικιωμένοι. Αντίθετα το 73% των θρησκευόμενων μουσουλμάνων είναι κάτω των 50 ετών. Αυτό αποτυπώνεται έντονα και στους χώρους λατρείας. Υπάρχουν περίπου 2.400 τζαμιά στη Γαλλία σήμερα σε σχέση με τα 1.500 που υπήρχαν το 2003. Αυτό αποτελεί και το πλέον ευδιάκριτο ορατό σημάδι της ανάπτυξης του Ισλάμ στη Γαλλία. Ακόμα και στην Κορσική που το 2003 δεν υπήρχε κανένα τζαμί, σήμερα λειτουργούν 11. Οι μουσουλμανικές χώρες χρηματοδοτούν γενναιόδωρα τα τζαμιά στη Γαλλία. Οι ξένες δωρεές καλύπτουν κατά μέσο όρο το 50% του συνολικού κόστους κατασκευής και λειτουργίας. Για το μεγάλο τζαμί του Στρασβούργου το 37% των πόρων προήλθε από το Μαρόκο και το 13% από την Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ. Το τζαμί στο Ρουασί ντε Μπριέ χρηματοδοτήθηκε από το Ομάν με 1,8 εκ. ευρώ, που αντιπροσωπεύουν τα 2/3 του κόστους κατασκευής. Στη Μασσαλία, το Κατάρ κατέβαλε το 25% του κόστους κατασκευής του εκεί τζαμιού.
Την ίδια ώρα Γάλλοι πολίτες δολοφονούνται μαζικά σε θέατρα, καφετέριες, πλατείες και δρόμους, ένας ηλικιωμένος Γάλλος ιερέας δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία από μουσουλμάνους εξτρεμιστές, μουσουλμάνοι ηγέτες καλούν σε κατάληψη των μη χρησιμοποιούμενων εκκλησιών και τη μετατροπή τους σε τζαμιά, χριστιανοί πετάγονται έξω από εκκλησίες από τις αρχές για να κατεδαφιστούν. Ο χριστιανισμός στη Γαλλία πιέζεται αφόρητα από δύο συμπληγάδες - από το κοσμικό κράτος και από το πολιτικό Ισλάμ. Οι αμείλικτες στατιστικές δείχνουν ότι σε 40 χρόνια από σήμερα η Γαλλία θα είναι ίσως το πρώτο δυτικό ευρωπαϊκό κράτος όπου ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα αποτελέσει πλειοψηφία και θα πάρει τα ηνία της εξουσίας. 
Στο βιβλίο του «Ήταν ο ντε Γκωλ» (“C'était de Gaulle”) o πολιτικός και συγγραφέας Alain Peyrefitte (1925-1999), παραθέτει μια αρκετά ενδιαφέρουσα δημόσια ομιλία του Ντε Γκωλ στις 5 Μαρτίου 1959:
 
«Είναι υπέροχο να υπάρχουν Γάλλοι κίτρινοι, μαύροι, μελαμψοί. Δείχνουν ότι η Γαλλία είναι ανοικτή σε όλες τις ράτσες και έχει οικουμενική αποστολή. Αλλά εφ' όσον παραμένουν μια μικρή μειοψηφία. Διαφορετικά, η Γαλλία δεν θα είναι πλέον Γαλλία. Είμαστε ακόμα κατά κύριο λόγο ένας ευρωπαϊκός λαός, λευκός, με ελληνικό και λατινικό πολιτισμό και χριστιανική θρησκεία. Μην μου κάνει εμένα κανείς μάθημα Ιστορίας. Πόσοι από εσάς πήγατε σε μουσουλμανικές χώρες να δείτε τους μουσουλμάνους; Αν πήγατε, τους είδατε με τζελαμπά και σαρίκι; Μπορείτε να δείτε ότι δεν είναι Γάλλοι. Εκείνοι που εκθειάζουν την "αφομοίωση" έχουν μυαλό όσο και ένα κολιμπρί, κι ας είναι και επιστήμονες. Προσπαθήστε να αναμίξετε λάδι και ξύδι. Ανακινήστε καλά το μπουκάλι. Μετά από λίγο, θα διαχωριστούν και πάλι. Οι Άραβες είναι Άραβες, οι Γάλλοι είναι Γάλλοι. Θα πρέπει να ονειρεύεστε αν νομίζετε ότι η Γαλλία μπορεί να απορροφήσει 10 εκατομμύρια μουσουλμάνους, οι οποίοι αύριο θα είναι 20 εκατομμύρια και μεθαύριο 40. Αυτοί που κηρύττουν την “αφομοίωση” και βλέπουν όλους τους Άραβες και Βέρβερους της Αλγερίας ως “Γάλλους”, πώς θα τους αποτρέψουν να εγκατασταθούν στη Γαλλία, όπου το βιοτικό επίπεδο είναι πολύ υψηλότερο; Τότε το χωριό μου δεν θα λέγεται πια Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ (Colombey-les-Deux-Eglises, δηλαδή Κολομπέ-οι-δυο-εκκλησίες), αλλά Κολομπέ-τα-δυο-τζαμιά...».

Stirlitz

capital.gr

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχουν σε τόσους πολλούς τομείς διακυβέρνησης τόση ανοησία, τόση ασχετοσύνη, τόση ανευθυνότητα και τόση έλλειψη σοβαρότητας

Σε συνέντευξή του σε δυο κυριακάτικες εφημερίδες ο πρωθυπουργός, αφού κομπορρημονεί για τη ληστεία των πολιτών, που ονομάζει πρωτογενές πλεόνασμα, δήλωσε ότι μ' αυτό εξουδετέρωσε Σόιμπλε και ΔΝΤ και «άφησε άφωνη την Ευρώπη». Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο, κυρίως με την τελευταία φράση. Γιατί πουθενά στην Ευρώπη τόση ανοησία, τόση ασχετοσύνη, τόση ανευθυνότητα και τόση έλλειψη σοβαρότητας δεν υπάρχουν σε τόσους πολλούς τομείς διακυβέρνησης.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν αναλαμβάνει την ηγεσία μιας χώρας ένας άνθρωπος που δεν έχει στοιχειώδεις γνώσεις κανενός αντικειμένου οικονομίας, πολιτικής, διπλωματίας, στρατηγικής, διαχείρισης, παιδείας, άμυνας, γεωπολιτικής, τεχνολογίας.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν διαχειρίζονται τα οικονομικά του κράτους άνθρωποι που δεν έχουν καμιά προϋπηρεσία σε καμιά θέση διαχείρισης και διοίκησης οικονομικών υπηρεσιών του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα.

Πουθενά στην Ευρώπη ο κρατικός μηχανισμός και οι υπηρεσίες του δεν είναι τόσο ασύνδετοι και ασυνεννόητοι μεταξύ τους, σε σημείο να μην ξέρει και να μην ενδιαφέρεται ο ένας για το τι κάνει ο άλλος, μετατρέποντας τους πολίτες είτε σε μπαλάκια είτε σε διεκπεραιωτές της δουλειάς των υπαλλήλων.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν τολμάνε οι κυβερνήτες να υποτιμήσουν τόσο πολύ με τόσα χοντρά ψέματα και τόσες διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας τους πολίτες. Ψέματα λέγονται. Αλλά πουθενά δεν λέγονται τόσο χοντρά και ξεδιάντροπα ψέματα σε καθημερινή βάση.

Πουθενά στην Ευρώπη κανένα κόμμα δεν έχει τολμήσει με τόση ξετσιπωσιά να εφαρμόσει ακριβώς την αντίθετη πολιτική από αυτή που, όχι μόνο υποσχέθηκε στους πολίτες, αλλά και από αυτήν που διαλαλεί ότι πιστεύει!

Πουθενά στην Ευρώπη, καμιά κυβέρνηση δεν διανοείται να κυβερνάει μόνο για να εξυπηρετεί τις πελατειακές σχέσεις της με τους ψηφοφόρους και όχι για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας. Δηλαδή όλων των πολιτών.

Πουθενά στην Ευρώπη κάθε πράξη της διοίκησης με τους πολίτες και τους επιχειρηματίες δεν είναι προϊόν διεφθαρμένης συναλλαγής. Είτε για αν εξυπηρετηθεί το σπαταλημένο ταμείο του κράτους είτε για να πλουτίσουν οι εμπλεκόμενοι.

Πουθενά στην Ευρώπη το Σύνταγμα και οι νόμοι δεν γίνονται κουρελόχαρτα από την κυβέρνηση και τη διοίκηση είτε για να εξοικονομηθούν πόροι για ψηφοθηρικές σπατάλες, είτε για να καλυφθούν μαύρες τρύπες ενός διεφθαρμένου αρπακτικού μηχανισμού κακοδιαχείρισης.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν αποτελεί κυρίαρχη νοοτροπία πολιτικών και λαού η εξαπάτηση και η φοροδιαφυγή. Σε σημείο που να θεωρείται από τους πολίτες νόμιμη άμυνα στην κλοπή του κράτους.

Πουθενά στην Ευρώπη η Δικαιοσύνη δεν καθυστερεί σε τέτοιο βαθμό να αποφασίσει για ο,τιδήποτε, σε σημείο που να λειτουργεί ουσιαστικά εναντίον των συμφερόντων των πολιτών και υπέρ των εγκληματιών κάθε είδους.

Πουθενά στην Ευρώπη η Βουλή δεν ψηφίζει νύχτα νόμους, που παραβιάζουν το Σύνταγμα ή άλλους νόμους, με διαδικασίες που παραβιάζουν τους ίδιους τους κανονισμούς της Βουλής, μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν κομματικά συμφέροντα και προνομιούχες μειοψηφίες.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδιαφορία για την πατρίδα και το συμφέρον της όση υπάρχει στην Ελλάδα από τους κυβερνήτες της. Οι οποίοι προτάσσουν το συμφέρον του κόμματος και του εαυτού τους.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν σκυλεύεται μια χώρα, ο πλούτος της και ο πληθυσμός της επί τόσα χρόνια μόνο και μόνο γιατί οι κυβερνήτες αρνούνται να ξηλώσουν ένα διεφθαρμένο κράτος και μια διεφθαρμένη νοοτροπία νομής της εξουσίας και να τα διαλύσουν, συγκρουόμενες με τους μηχανισμούς που τα στηρίζουν. Επειδή οι μηχανισμοί είναι τα στηρίγματα αυτών των κυβερνητών.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν απαξιώνεται από πλήρη αδιαφορία ο πλούτος της χώρας , παρατημένος και εγκαταλελειμμένος.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν είναι αναξιοποίητη και ακαλλιέργητη πάνω από τη μισή χώρα που κρύβει τεράστιο πλούτο.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν αποθαρρύνεται τόσο πολύ η δραστηριότητα των ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν σε κάθε τομέα και πουθενά δεν ενθαρρύνονται τόσο πολύ τα λαμόγια, οι εγκάθετοι και οι τεμπέληδες.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν καλλιεργείται σαν κυρίαρχη νοοτροπία  ο ιδρυματισμός και η αραχτή, η αρπαχτή, η ήσσων προσπάθεια, η επιδοματική διαβίωση, η φυγοπονία, η περιφρόνηση στην αλήθεια, στην εντιμότητα, στην ευθύτητα.

Πουθενά στην Ευρώπη το χρήμα των πολιτών δεν αντιμετωπίζεται από τους κυβερνήτες και το κράτος με μεγαλύτερη περιφρόνηση και σπατάλη.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τόση έμπρακτη περιφρόνηση στις ανάγκες των αδύναμων κάθε είδους και των ηλικιωμένων. Από τα πεζοδρόμια του θανάτου, μέχρι την περίθαλψη και τη δημόσια φροντίδα.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τόση περιφρόνηση και απαξίωση στη μόρφωση, στην καλλιέργεια και στη Γνώση.

Πουθενά στην Ευρώπη η αμορφωσιά και η αξεστοσύνη δεν αποτελούν πρότυπο μαγκιάς, ταξικής περηφάνειας και παράδειγμα για μίμηση.

Πουθενά στην Ευρώπη ο εμφύλιος δεν αποτελεί μοντέλο για δοξασμό και κάλεσμα για επανάληψη.

Πουθενά στην Ευρώπη τόσα πολλά δισεκατομμύρια δεν βρίσκονται επενδυμένα να τα διαχειρίζονται τόσοι ανίδεοι, ωχαδερφιστές και διεφθαρμένοι λειτουργοί.

Πουθενά στην Ευρώπη η Παιδεία δεν είναι προϊόν κοντόφθαλμων και ευκαιριακών προγραμματισμών, κομματικών και πολιτικών αγκυλώσεων, ανεύθυνων και ψηφοθηρικών αλλαγών, χώρος ερασιτεχνικού συνδικαλισμού παιδαγωγικής οπισθοδρόμησης, αχταρμάς κρατικών και γονεϊκών συμπλεγμάτων.

Πουθενά στην Ευρώπη η περιουσία του δημοσίου, από το πρώτο λεωφορείο, τον πρώτο δρόμο, το πρώτο οικόπεδο μέχρι το τελευταίο λιμάνι και το τελευταίο χτίσμα δεν βρίσκεται στα χέρια τόσων απατεώνων λειτουργών και τόσων απατεώνων κυβερνητών.

Πουθενά στην Ευρώπη η τοπική αυτοδιοίκηση δεν σπαταλάει τόσα δισεκατομμύρια των πολιτών σε άγνωστες και γνωστές τσέπες, σε αντιπαραγωγικά έργα, σε διαφθαρμένες υπηρεσίες, σε ψέματα και λοβιτούρες, για να ικανοποιηθεί το δημαρχείο, οι τοπικοί «άρχοντες», οι διαπλεκόμενοι «επιχειρηματίες» και δημότες. Εξαίρεση αποτελούν οι ιταλικοί δήμοι που είναι στα χέρια της μαφίας.

Πουθενά στην Ευρώπη όλος ο πιο πάνω εσμός δεν απολαμβάνει το ακαταδίωκτο όπως στην Ελλάδα.

Και πουθενά στην Ευρώπη ο λαός δεν μένει τόσο απαθής και συχνά τόσο συμμέτοχος στην ίδια του την απαξίωση. Αισθανόμενος, επίσης συχνά, και υπερήφανος γι αυτά τα κατορθώματα!

Για όλα αυτά, και για άλλα πολλά, ο πρωθυπουργός έχει δίκιο. Έχουμε αφήσει άφωνη την Ευρώπη.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

capital.gr

Πουτανιά, μαλαγανιά και εξουσία

21 Απριλίου 2017

Του Γιώργου Λιγνού*

liberal.gr

Στις 20 Απριλίου 1975 το βράδυ, ημέρα Δευτέρα έκανα την πολλοστή μου αφισοκόλληση.

Μερικές μέρες πριν είχε κυκλοφορήσει η αφίσα του Ρήγα Φεραίου, που έδειχνε δύο χέρια να σπάνε την αλυσίδα που τα κρατούσε δεμένα, με το σύνθημα «ΠΟΤΕ ΠΙΑ». Όπως συνέβαινε τότε, τα μέλη των νεολαιών αναλάμβαναν εργολαβικά τις αφισοκολλήσεις. Ήταν και αυτός ένας τρόπος να διοχετεύονται οι ανησυχίες τους, αντί να διατυπώνουν απόψεις. Μου πήρε καιρό να φτάσω στα αξιώματα εκείνα που σου επέτρεπαν να αποφύγεις τέτοια καθήκοντα. Εν τω μεταξύ είχα αλλάξει γνώμη για τη ορθότητά τους. Μαζί και εγώ.

Κάπου στην πλατεία Διοικητηρίου της Θεσσαλονίκης μας συνέλαβαν, εμένα και ένα φίλο. Με τους κουβάδες στο χέρι δεν ήταν δα δύσκολο να μας εντοπίσουν. Μας βάλανε στο περιπολικό, αρκετά ήπια οφείλω να πω, και μας πήγαν στο τμήμα της Άνω Πόλης, όπου και περιμέναμε έξω από το γραφείο του διοικητή.

Λόγω της προχωρημένης ώρας, περασμένες 12, τα ζητήματα με τα οποία ασχολιόταν ο τελευταίος, ήσαν αυτά που περιστρέφονταν γύρω από τις δουλειές της νύχτας. Τότε ακόμα το σκληρό έγκλημα δεν είχε κάνει την εμφάνισή του.

Συγκεκριμένα είχε να διαχειριστεί έναν γυναικοκαυγά γυναικών ελευθερίων ηθών. Η μία πουτάνα επετίθετο και φραστικά στην άλλη γιατί της πήρε τον προστάτη. Οφείλω να πώ, ότι γκρεμίστηκε αίφνης η κλασσική δοξασία της δυναστείας του νταβαζή. Εκτός αν αυτός ήταν άφαντος για ευνόητους λόγους.

"Να μία ενδιαφέρουσα πτυχή του λούμπεν προλεταριάτου" σκέφθηκα. Διεκδικούσαν το μονοπώλιο της “προστασίας”.

Προφανώς ακόμα τότε η πορνεία της Θεσσαλονίκης ανήκε στη σφαίρα της μικρής επιχειρηματικότητος. Oι πουτάνες αυτές ήσαν αφεντικά του εαυτού τους, αυτοασπασχολούμενες, ο δε νταβατζής κατά κάποιο τρόπο εκμισθωνόταν, ποιος ξέρει με τι ανταλλάγματα για να πουλάει προστασία και μεσολάβηση. Τυπικό outsourcing θα λέγαμε σήμερα.

Πάντως να πώ ότι εκείνα τα χρόνια αντιμετωπίζαμε την πορνεία με τη σχετική κατανόηση που επέβαλαν οι πολιτικές μας αντιλήψεις και αντιστεκόμασταν σθεναρά στη συναλλαγή με το χώρο αυτό. Εγώ μένοντας στον οδό Δαγκλή, όπου και το γνωστό ξενοδοχείο Άθως, απέναντι από ένα τέτοιο καταγώγιο πλειστάκις εγώ και άλλοι φίλοι δεχτήκαμε προσκλήσεις να γνωρίσουμε τον κόσμο αυτό. Αφήναμε το χώρο ελεύθερο σε γνήσια τέκνα της εργατικής τάξης, την οποία ωστόσο είχαμε σαν στόχο να την αφυπνίσουμε με τους αγώνες μας.
Αν θυμάμαι καλά, ο διοικητής διαχειρίστηκε την κρίση κατσαδιάζοντάς και απειλώντας τες, ότι αν δημιουργήσουν ξανά προβλήματα στο μικρόκοσμό τους θα ήταν αυστηρότερος. Έκανε ένα performance εξουσίας.

Άρχισα να συνειδητοποιώ το παράδοξο της σκηνής στην οποία έπαιρνα μέρος. Ο σουρεαλισμός συμπληρωνόταν με την τηλεόραση στον προθάλαμο του διοικητή να δείχνει ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του Λένιν. Ο νυχτερινός φρουρός του τμήματος κρατώντας χαλαρά ένα πολυβόλο κοίταζε βαριεστημένα. Άγνωστο τι σκεφτότανε.
Ήλθε η σειρά μας. Πρέπει να πώ ότι ούτε τρομαγμένοι είμαστε, ούτε όμως αναιδείς. Παρομοίως και εκείνος ήταν μάλλον διερευνητικός. Άλλωστε η Δημοκρατία ήταν ακόμα νωπή και δεν ήξερε και αυτός τι μπορεί να του προέκυπτε. Ήταν ήδη γνωστό ότι στους χώρους τους δικούς μας διέπρεπαν και παιδιά υπουργών της τότε κυβερνήσεως αλλά και επωνύμων της πόλης.

Ο αξιωματικός πήγε να ανεβάσει τους τόνους, αλλά με ήρεμο τρόπο τον ερώτησα ποιο ήταν το αδίκημα. Φυσικά και ξέραμε. Αλλά η ευγενής αφέλεια σε μικρές δόσεις δεν βλάπτει. Τουναντίον αναγκάζει την άλλη πλευρά να δείξει πιο ξεκάθαρα τι σκέφτεται. Κλασσική αρχή των διαπραγματεύσεων.

Εκείνος είπε για την απαγόρευση της αφισοκόλλησης. Του απαντήσαμε ότι δεν γνωρίζαμε ότι για να κολλήσουμε μια αντιχουντική αφίσα, έπρεπε να πάρουμε άδεια. Εστιαστήκαμε στο «αντιχουντική», ερωτώντας αφελώς και πάλι «Ποιο είναι το πρόβλημα με το περιεχόμενο της αφίσας;»

Ήταν φανερό ότι τον σπρώχναμε στα χωράφια της διαβούλευσης. Διέκρινα αμηχανία. Η ερώτηση ήταν κρίσιμη, το δε αδίκημα δεν δικαιολογούσε αγριάδα από την πλευρά του. Πόσο μάλλον που συμμετείχαμε στην ιδιότυπη ανάκρισή μας με Σωκρατική διάθεση και ευγένεια.

Σε μία τελευταία απέλπιδα αλλά αρκετά καλή προσπάθεια να αρθρώσει επιχείρημα ανταπαντά με το ερώτημα «Γιατί δεν έχω δεί κανένα Κινέζο ή Ρώσο να κάνει διαδήλωση με ελληνική σημαία, παρά εδώ στην Ελλάδα εσείς χρησιμοποιείτε το σφυροδρέπανο;»

Αν ήμουνα κριτής σε αγώνες αντιλογίας (debate) θα του είχα δώσει 10 μονάδες.

Ο φίλος μου ο Δημήτρης Π. απάντησε με ήρεμη και ελαφρώς παιδική φωνή «Μα κύριε Διοικητά, το σφυροδρέπανο είναι διεθνές σύμβολο.» Αγρίεψε. Γρύλισε λίγο, κάτι πήγε να ψελλίσει, αλλά νομίζω ότι ο σεβασμός που επιδείξαμε στην εξουσία που δεν είχε όπως λίγα χρόνια πριν, τον οδήγησαν στην απόφαση να μας αφήσει, παραπέμποντάς μας όμως σε δίκη για παράνομη αφισοκόλληση.

Ούτε κράτηση ούτε τίποτα. Έτσι αρχίσαμε να χτίζουμε το αγωνιστικό μας προφίλ, τρομάρα μας.

Νομίζω ότι η ιστορία αυτή έχει όλα τα συστατικά, καλά και κακά, της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας.

Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι.

Όποιος επικροτεί αλληλοσφαγή λαού είναι εγκληματίας

Δεν υπάρχει χειρότερος πόλεμος από τον εμφύλιο και δεν υπάρχει πιο εγκληματική επιπολαιότητα από την υπεράσπιση πολιτών που σκοτώνουν ή σκοτώνονται από συμπολίτες τους. Επειδή αυτοί οι πολίτες είναι κατά κανόνα φτωχοί, αγρότες και μικροαστοί και θύματα εκείνων που τους σπρώχνουν να σκοτωθούν μεταξύ τους. 

Αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα διεξάγεται στους δρόμους ένας εμφύλιος. Από τη μία πλευρά είναι λαός που υποφέρει από τη φτώχεια και θεωρεί υπεύθυνο το καθεστώς και από την άλλη πλευρά είναι λαός που υποφέρει από τη φτώχεια εξ ίσου, αλλά πιστεύει στο καθεστώς. Στην πράξη, στο δρόμο, αιματοκυλιούνται φτωχοί με φτωχούς. Αυτή είναι η ουσία. 

Αυτή την ουσία οι δυνάμεις που μετέχουν στον εμφύλιο είτε έμμεσα είτε άμεσα, αλλά και εκείνες που δεν μετέχουν, την έχουν παραβλέψει και αποσιωπήσει εντελώς. Οι δυνάμεις που εχθρεύονται το καθεστώς για λόγους οικονομικούς και ιδεολογικούς το καταγγέλλουν ως τυραννικό και επιδιώκουν να το ανατρέψουν με κάθε τρόπο. Χρησιμοποιώντας αυτά που μέχρι στιγμής έχουν: Υπηρεσίες, οικονομικά μέτρα και προπαγάνδα. Και το λαό.

Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται το καθεστώς για λόγους ιδεολογικούς, οικονομικούς και πολιτικούς, χρησιμοποιούν επίσης αυτά που έχουν: Το κράτος το παρακράτος και την προπαγάνδα. Και το λαό. 

Οι δυνάμεις που αντιμάχονται χωρίς να ρισκάρουν τη ζωή τους στους δρόμους κάθονται σε καρέκλες εξουσίας. Είτε στη Βενεζουέλα είτε έξω απ αυτή. Είναι αυτές που φτιάχνουν τα σχέδια και δίνουν τις εντολές. Οι δυνάμεις που παίζουν τη ζωή τους και μετράνε νεκρούς και τραυματίες δεν κάθονται σε καρέκλες εξουσίας. Κάθονται σε φτωχικά σπίτια και σε καλύβες, είτε ανήκουν στους αντίπαλους του καθεστώτος είτε ανήκουν σε δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας. 

Ο λαός, αυτό το σύνολο των πολιτών μ αυτό το βαρύ όνομα, είναι πάντα το θύμα. Είναι εκείνος που καλείται να σκοτώσει και να σκοτωθεί από το γείτονά του και το συγγενή του, από τον ομόφυλο και ομόδοξο, από τον ταξικό του αδερφό, την ώρα που όλοι έχουν την ίδια ανάγκη και την ίδια απαίτηση: Ειρήνη, ελευθερία, ευημερία! 

Ο εμφύλιος, ο χειρότερος πόλεμος απ όλους, έχει για αντίπαλους στους δρόμους και στα χαρακώματα αυτούς που σωριάζονται καταματωμένοι και νεκροί στους δρόμους και στα χαρακώματα: τους αδύναμους από τους πολίτες. Κανέναν πλούσιο και κανέναν αξιωματούχο. Οι πλούσιοι και οι αξιωματούχοι πληρώνουν το τίμημα της ύπαρξής τους μονάχα σε επαναστάσεις που γίνονται εναντίον τους κι από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Ποτέ σε εμφύλιους. 

Η Ελλάδα είναι αποτέλεσμα μιας ιστορίας εμφύλιων. Με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Από όλες τις πλευρές της ιστορίας. Ο τελευταίος στοίχισε στη χώρα περίπου 155.000 νεκρούς. Πολύ περισσότερους από όσους η γερμανική κατοχή. Στοίχισε περίπου 685.000 πρόσφυγες, από τους οποίους 60.000 δεν επέστρεψαν πριν από το 1980. Στοίχισε περίπου 50.000 σπίτια, 240 βιομηχανίες, 1700 σχολεία, 50 νοσοκομεία, 1.500.000 ζώα. Το χειρότερο: Στοίχισε μια οπισθοδρόμηση οικονομική και πνευματική και έναν διχασμό. 

Ο διχασμός αυτός δεν αφορούσε ποτέ τους κατέχοντες. Ο πλούτος δεν έχει εμφύλιους και νεκρούς. Έχει μόνο αγώνα τακτικής με νικητές και ηττημένους. Σπανίως αίμα. Τα διαχρονικά θύματα του διχασμού ήταν και είναι οι πολίτες. Ο λαός. Τα μεσαία στρώματα και οι φτωχοί. Αυτοί γίνονται υποχείρια λαοπλάνων, προπαγανδιστών, φανατικών, συμφερόντων και εξουσιομανών. Και αυτοί πληρώνουν πάντα το ψυχικό, οικονομικό και το τίμημα της ζωής. 

Η Ελλάδα βρίσκεται, δυστυχώς, ακόμα στα νύχια ενός τέτοιου ανοϊκού εμφύλιου. Κυριαρχούν δυνάμεις που έχουν την αφροσύνη και την εγκληματική επιπολαιότητα όχι μόνο να μην ξορκίζουν, αλλά να προπαγανδίζουν τον εμφύλιο! Μεταξύ του λαού! Επειδή στη χώρα δεν υπάρχουν βασιλιάδες και χούντα, δεν υπάρχουν τάξεις πολυεκατομμυριούχων που κυβερνούν. Κάτι ψιλικατζήδες κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είναι «ο εχθρός του λαού». Και ξένα συμφέροντα. 

Παρ όλα αυτά, άφρονες Έλληνες πολιτικοί, από δω κι από κει, μιλάνε με όρους εμφύλιου, σηκώνουν λάβαρα του εμφύλιου, που ήταν ό,τι πιο απαίσιο έζησε η χώρα, υμνούν σφαγείς από δω κι από κει για ήρωες και ποτίζουν το λαό με το φαρμάκι του εμφύλιου και του διχασμού, την ώρα που ο ελληνικός λαός είναι σχεδόν στη συνολική του οικονομική και κοινωνική υπόσταση ομοταξικός! Μικροαστοί και φτωχοπρόδρομοι. 

Σ αυτό το ζοφερό τοπίο, όπου ο εμφύλιος ακόμα αποτελεί τιμή για τους μεν και για τους δε και κανείς δε μοιάζει να ντρέπεται και που το σκέφτεται, οι παρατάξεις χειροκροτάνε ή αποδοκιμάζουν έναν άλλο διχασμένο λαό, που αλληλοσκοτώνεται στους δρόμους μιας άλλης χώρας.

Οι διαδηλωτές κι απ τις δύο πλευρές στη Βενεζουέλα έχουν τις ίδιες μανάδες και μένουν στα διπλανά σπίτια, όσοι δεν είναι και συγγενείς μεταξύ τους. Την ώρα που το καθεστώς και οι αντιπολιτευόμενοι ισχυροί είναι στα σπίτια τους ασφαλισμένοι. Χρησιμοποιώντας και οι δύο τα ίδια αδύναμα θύματα για κρέας στα δικά τους παιχνίδια. 

Η αντιπολίτευση έχει βγάλει τους οπαδούς της στο δρόμο, επιχειρώντας να ρίξει τον Μαδούρο. Ο πρόεδρος έχει βγάλει τους δικούς του οπαδούς στο δρόμο για υπερασπιστεί την πολιτική του. Ο Μαδούρο πυροβολεί στο δρόμο το δικό του λαό κι όχι τους πολιτικούς του αντιπάλους   και τους πράκτορες της CIA, που κατηγορεί ως υποκινητές. Κανένας δημοκράτης δεν πυροβολεί το λαό. Όσο «παραστρατημένος» κι αν είναι ο λαός. Και κανένας δημοκράτης στον κόσμο δεν μπορεί να δικαιολογεί να πυροβολείται λαός. 

Τα θύματα θα τα εκμεταλλευτούν όλοι μέσα κι έξω από την πολύπαθη Βενεζουέλα. Αλλά, όσοι έχουν πολιτική και κοινωνική συνείδηση έχουν χρέος να ξέρουν ότι τα θύματα είναι του λαού. Δεν είναι ούτε της CIA, ούτε της αντιπολίτευσης, ούτε του Μαδούρο.

Η δολοφονία διαδηλωτών δεν είναι αριστερή πολιτική. Ούτε και η άρνηση καταδίκης της. Είναι δείγματα τυφλού φανατισμού και απολιτικού πρωτογονισμού. Είναι επικίνδυνη νοοτροπία που χωρίζει το λαό σε «δικό μας» και «των άλλων». Υποτιμώντας τον. Δυστυχώς, ο ελληνικός λαός βρίσκεται ακόμα στα νύχια αυτής της νοοτροπίας. 

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης