Πέμπτη 17 Μαΐου 2018

Μετανεωτερική Αριστερά – Ο ιός της ισλαμοφιλίας και του αντιφασιστικού φασισμού

Κάθε μέρα που περνά όλο και κάποιο πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγεται από τους φύλακες της Πολιτικής Ορθότητας που ακούει στο όνομα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ.
Έτσι, η τελευταία σοδειά είναι η δήλωση τοπικού βουλευτή Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήρισε σαν φασίστες τους κατοίκους του νησιού που διαμαρτύρονταν προβάλλοντας τα αιτήματα τους κατά την διάρκεια της Πρωθυπουργικής επίσκεψης.


Συνέχισε το επίσης Κυβερνητικό και κομματικό στέλεχος του Σύριζα, Γ. Κυρίτσης, που χάρισε συλλήβδην όλον τον Δυτικό Πολιτισμό στο Ναζισμό εξομοιώνοντας τον πρώτο με τους θαλάμους αερίων των Ναζί.

Δεν είναι η πρώτη φορά
που η κυβέρνηση αυτή εξομοιώνει τους αντιπάλους της ή τις όποιες διαμαρτυρίες του Λαού με τους φασίστες ή τις ειδήσεις που δεν την συμφέρουν με τα Fake News.

Η κυβέρνηση που κέρδισε τις εκλογές στηριζόμενη σε ένα θολό κίνημα μικροαστικής διαμαρτυρίας με τεράστια δοσολογία Lumpen χαρακτηριστικών υποσχόμενη σχεδόν τα πάντα και εμφανιζόμενη με ικανότητες ατρόμητου Εμιλιάνο Ζαπάτα που θα κατακεραύνωνε τις αγορές, η κυβέρνηση που κατηγορούσε τους αντιπάλους της ως δοσίλογους, εξωνημένους και προδότες προπηλακίζοντας κάθε αντίπαλο, η κυβέρνηση που χρησιμοποίησε όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση τα Social Media όχι σαν μέσο διαλόγου αλλά σαν εκτοξευτήρα συκοφαντιών και υβρεολόγιου, σήμερα διαμαρτύρεται γιατί μερικές(!) χιλιάδες Μυτιληνιών διαμαρτυρήθηκαν για την τραγική κατάσταση στα Hot Spots ή την αύξηση του ΦΠΑ…

Προφανώς δεν πείστηκαν από την υποσχεσιολόγια του Πρωθυπουργού τολμώντας να αμφισβητήσουν τα λεγόμενα του, αψηφώντας τις σειρήνες των τοπικών εγκάθετων της Κυβέρνησης και τις «αναπτυξιακές» φιέστες αμφιλεγόμενων Συνεδρίων που είναι αναγκαία μόνο όταν έχουν στρατηγικό και συνεκτικό λόγο με υλοποιήσιμα και μετρήσιμα αναπτυξιακά βήματα, κοστολογημένα και συγκεκριμενοποιημένα. Ειδάλλως είναι περιττά, κοστοβόρα και παράγουν «Αναπτυξιακό» αέρα κοπανιστό…

Όλα τα παραπάνω έλλειπαν από την αναπτυξιακή πανήγυρη της Κυβερνητικής κουστωδίας και των μεταφερόμενων Διμοιριών Μετακλητών Υπάλληλων που ήρθαν να προστεθούν στις κανονικές Διμοιρίες των ΜΑΤ που συνωστίστηκαν στην Λέσβο προφανώς για να προφυλάξουν τον Πρωθυπουργό από τις αυθόρμητες εκδηλώσεις χαράς και αγαλλίασης των ενθουσιασμένων κατοίκων του νησιού…

Όλα βέβαια τα ανωτέρω θα ήσαν κωμικοτραγικά αν δεν ήσαν δυστυχώς και πραγματικά.

Το εντυπωσιακότερο όμως είναι οι χαρακτηρισμοί που συνηθίζει να εκτοξεύει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε αντίπαλο του, και όχι για πρώτη φορά.

Προηγήθηκαν τα Νομοσχέδια για την αλλαγή φύλου όπου καθένας που είχε ενστάσεις ή δεν συμφωνούσε – παραθέτοντας πολλά και σοβαρότατα επιχειρήματα – χαρακτηριζόταν σαν ομοφοβικός ή απλά, νέτα σκέτα, σαν φασίστας.

Το ίδιο παρατηρήσαμε και με το τελευταίο δείγμα της «δικαιωματικής σοδειάς» του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Δεν έμεινε χαρακτηρισμός που να μην ειπώθηκε, δεν έμεινε υβρεολόγιο που να μην εκτοξεύτηκε από τους Κυβερνητικούς «Δικαιωματιστές» εναντίον όσων τόλμησαν να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους. Προφανώς για την Κυβέρνηση, αφού λύσαμε όλα τα προβλήματα και αφού – υποτίθεται…– αποδείχτηκε επιστημονικά το βάσιμο των ισχυρισμών τους πρέπει να προχωρήσουμε και στην νομοθέτηση της υιοθεσίας…

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει οικογένεια λαϊκής υφής με δυο γονείς δηλαδή Πατέρας και Μητέρα …
Αυτή, αντίθετα αποτελεί «Πατριαρχική» και «Καταπιεστική» συλλογικότητα που πρέπει να αποδομηθεί πάση θυσία υπακούοντας έτσι στα κελεύσματα της Παρακμιακής Δυτικής Ελίτ δηλαδή στην Αστική Τάξη της Παρακμής που αφού τα δοκίμασε όλα, διαλύει τα πάντα που βρίσκονται γύρω της με μανία παρανοϊκού δολοφόνου και καταστροφέα.

Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδειξε ανάλογη ευαισθησία και πόνο ψυχής για τα παιδιά των χωρισμένων γονιών –
περίπου ένα εκατομμύριο – και των προβλημάτων τους όπως η επικοινωνία με τον πατέρα και γενικότερα η κατοχύρωση του ρόλου του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών, διαδικασία που ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θεωρεί περιττή και κοπιώδη…

Εκεί μέσω της θεσμοθέτησης μιας Γυναικείας Δικαιοσύνης το παιδί των χωρισμένων γονιών αποκόπτεται από τον πατέρα με διάφορους τρόπους προς δόξα ενός μητροκεντρικού και αντι–πατρικού προτύπου «μονογονεικής οικογένειας», μέσω της οποίας εξαλείφεται σχεδόν τελείως το ανδρικό και πατρικό πρότυπο… Έρευνες άλλωστε δείχνουν ότι η εξάλειψη αυτή του αντρικού και πατρικού προτύπου οδηγεί στην ελαχιστοποίηση της θετικής επίδρασής του στα παιδιά και των δύο φύλων.

Ακολούθησε ο Γ. Κυρίτσης, γνωστός Οργανικός Διανοούμενος Μεγάλου Βεληνεκούς, πασίγνωστος στο Πανελλήνιο και σε όλη την περιοχή της Νοτίου Βαλκανικής, για τις εμβριθείς αναλύσεις του. Ο κύριος αυτός ουσιαστικά ταύτισε τον Ναζισμό με τον Δυτικό Πολιτισμό και τους θαλάμους αερίων με όλη την Δύση, απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον Ισλαμισμό – αγαπημένο παιδί των Δικαιωματιστών και των υστερικών Φεμινιστριών – απανταχού γης.


Αν πάμε μάλιστα πιο πίσω, ποια Αναγέννηση, Ρωμαϊκή και Ελληνική Αρχαιότητα ή Πολιτισμοί της Αιγύπτου και Μεσοποτάμιας;

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη έλεγαν οι Λατίνοι, με τον ίδιο τρόπο όλος ο Παγκόσμιος Πολιτισμός και ειδικότερα ο Δυτικός οδηγεί – σύμφωνα με τα Άπαντα του κ. Κυρίτση – στα Ναζιστικά Στρατόπεδα…

Προφανώς ο Μαρξ εμπνεύστηκε από τις γραφές του Βούδα, ο Φρόιντ από το Κοράνι και ο Ένγκελς από τον Γενάρχη του Μπιν Λάντεν.

Όσο δε για τα κατορθώματα των Τζιχαντιστών και λίγο παλαιότερα των Ταλιμπάν –
δημόσιοι αποκεφαλισμοί με φρικτό τρόπο βιντεοσκοπημένοι μάλιστα, γενοκτονίες ολόκληρων πληθυσμών κλπ.– αυτά για τον κ. Κυρίτση αποτελούν ψιλά γράμματα, παράπλευρες απώλειες ίσως μάλιστα και δικαιολογημένες αντιδράσεις απέναντι στη βία της Δύσης.

Απέναντι στον κλασσικό Φασισμό του Μεσοπολέμου έχουμε έναν «Δημοκρατικό, Αντιφασιστικό Φασισμό», πολύ χειρότερο, απείρως δολιότερο και ασύγκριτα διπλωματικότερο.

Όταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ πριν ένα περίπου αιώνα – καταμεσής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου– επανέφερε το παλιό διλημματικό σύνθημα του Ένγκελς (κατά άλλους, του Κάουτσκυ) «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένας εκπρόσωπος υποτιθέμενου αριστερού – εντός εισαγωγικών, εννοείται– κόμματος θα μπορούσε ποτέ να ισχυριστεί παρόμοια πράγματα…

Τα πράγματα όμως είναι απλούστερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν Νεοφιλελεύθερο Κόμμα Δημοσίων Υπάλληλων και Λούμπεν Κοινωνικών Στοιχείων υποψηφίων προς διορισμό, έχει αποκοπεί οριστικά και δια παντός εδώ και πολλά χρόνια από όλα τα ιστορικά κεκτημένα του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού Εργατικού Κινήματος.

Γιατί:

α). Δεν αποτελεί, ούτε ποτέ αποτελούσε τμήμα λαϊκών και εργατικών τάξεων παρά ένα αξιοθρήνητο συνονθύλευμα Δημοσίων Υπαλλήλων, Μικροαστών Ψευτοδιανοούμενων και Λούμπεν περιφερόμενων στοιχείων «γενικών καθηκόντων»…

Ήταν πάντα ένα «Κοινωνικό Φάντασμα» χωρίς κοινωνικές και ταξικές ρίζες, μια περιφερόμενη φούσκα που έριχνε πυροτεχνήματα εκπροσωπώντας ένα ποσοστό από 1,5% έως 4%.

Από εκεί ξεκινά και η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ αλλά και η απίστευτη αλαζονεία και αρχοντοχωριατισμός τους όταν βολεύονται στο Δημόσιο με παχυλότατους μισθούς.

Όταν είσαι πεινασμένος μια ζωή κάνεις μακροβούτι στα βαθειά όπως αυτοί που ακόμη δεν πιστεύουν στην τύχη τους…

β). Θεωρητικά, ιδεολογικά και επιστημονικά, έχουν άγρια μεσάνυχτα και ασχετοσύνη αλλά διακρίνονται από μια ιδιαίτερη ικανότητα να παρουσιάζουν τον αναλφαβητισμό τους για επιχείρημα, την πνευματική νωθρότητα σαν εξυπνάδα και – τελευταία ειδικότερα…– το ψέμα μιας φτηνής προπαγάνδας σαν απτή πραγματικότητα ποντάροντας στον πόνο και την απελπισία του κόσμου.

Όταν μάλιστα
κάνει κάποιος κριτική στην καθημερινή αθλιότητα και εξαχρείωση των πράξεων και των λεγόμενών τους, τα επιχειρήματα που σου ρίχνουν είναι «συντριπτικά» όπως «Τι δηλαδή; Θέλεις νάρθει ο Κούλης;» ή « Γιατί; Οι προηγούμενοι ήσαν καλύτεροις».

γ). Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλώς επικίνδυνα άσχετοι και θανάσιμα φιλόδοξοι ή επιδεικτικά νεόπλουτοι όπως όλοι οι πεινασμένοι αλλά αποτελούν κάτι χειρότερο, είναι οι δολοφόνοι της Αριστεράς.

Δεν απομυθοποίησαν ή αποδόμησαν
απλώς την Αριστερά σαν έννοια και πράξη αλλά κυριολεκτικά την εκτέλεσαν, την κατεδάφισαν παίρνοντας στον λαιμό τους και όλες τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς που απομακρύνθηκαν έγκαιρα από την μπόχα και δυσωδία που εξέπεμπαν.

Αφού δε αποδόμησαν όλες τις έννοιες και πράξεις του Ιστορικού Εργατικού Κινήματος και της Ολιστικής/Διαλεκτικής του θεωρίας, έσπρωξαν με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των «Μειονοτικών Δικαιωματιστών» τεράστιες μάζες λαϊκών στρωμάτων στη συντήρηση στρώνοντας το έδαφος για τον Απόλυτο Par Excellence Νεοφιλελευθερισμό και ο οποίος εφαρμόζεται χωρίς αντίσταση, ειδικά στην Ελλάδα.

Μέτρα που δεν θα τολμούσε ούτε να σκεφτεί ο Σαμαράς, ο Τσίπρας τα περνά χωρίς μαζική αντίσταση, μοιράζει την φτώχεια των φτωχών στους φτωχότερους βαφτίζοντάς την Κοινωνικό Κράτος, αφήνει άθικτη την Ελίτ με την οποία συναλλάσσεται άνετα μαζί της και η οποία Ελίτ καλοπερνώντας με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει πολιτικό και μηντιακό στήριγμά του και τέλος ετοιμάζει μια ατέλειωτη «Φιεστολογία» τον Αύγουστο βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, την μόνιμη επιτήρηση σε «Έξοδο από τα Μνημόνια» και το γενικότερο χαντάκωμα και στασιμότητα της Οικονομίας σε «Βελτίωση των Δεικτών της Οικονομίας».

Ίσως είναι η μεγαλύτερη απάτη – με άλφα κεφάλαιο…– των τελευταίων δεκαετιών όπου το μαζικό Σύνδρομο Στοκχόλμης βαφτίζεται Υπομονή του Λαού, η γενική ηθική απαρέσκεια και ψυχική εξαθλίωση μετονομάζεται ήρεμο πολιτικό κλίμα και η Ηθικοψυχολογική Πανώλης – η Πανούκλα…– του πρώην Λούμπεν και νυν Νεόπλουτου φρεσκοδιορισμένου ΣΥΡΙΖΑΙΟΥ ονοματίζεται Κανονικότητα…

Σαν την γεροντοκόρη που γνώρισε το σεξ μετά τα πενήντα και δεν ξεκολλά από το κρεβάτι,
έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζοντας ανέσεις, παχυλούς μισθούς, προσωπικές φρουρές και πανάκριβα γραφεία δεν λέει να ξεκολλήσει – και ούτε πρόκειται τόσο εύκολα …– να ξεκολλήσει από την εξουσία και τα προνόμια της που δεν τα φανταζόταν πριν μερικά χρόνια ούτε στο καλύτερο όνειρο του…

Αυτός ο περιφερόμενος παλιάτσος που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή ο Homo Syrizaiikus όπως ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας λουσμένος με όλη την ρυπαρότητα της γελοιότητάς του και τονισμένος από την αύρα της μηδαμινότητας που προσπαθεί μανιωδώς να καλύψει με τις καθημερινές διπολικές σοφιστείες του, αυτός ο Homo Nullus δηλαδή το Απόλυτο Μηδενικό της Ύπαρξης που κατατρώει σαν νεοπλασία τις σάρκες της Ελληνικής Κοινωνίας σκορπώντας στον αέρα την δυσωδία της σεσηπότας απόλυτης παρακμής, αυτός λοιπόν ο ανεκδιήγητος ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηττηθεί στις εκλογές.

Οι ευθύνες των Κάτω δηλαδή του Λαού είναι τεράστιες. Ας τις αναλάβει.

Δευτέρα 16 Απριλίου 2018

ΑΝΑΛΥΣΗ - Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΟΥΝΙΤΩΝ-ΣΙΙΤΩΝ: Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Με αφορμή προσφατα δημοσιεύματα στον τύπο και αναλύσεις στα ΜΜΕ για την πρόσφατη περιορισμένης κλίμακας στρατιωτική επίθεση των Δυτικών κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, εκθέτω τη δική μου οπτική πάνω στο ζήτημα. Επειδή η αλήθεια στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαν ψήγματα χρυσού κρυμμένα κάτω από τόνους ψεμάτων, για να μπορεί κανείς να διακρίνει πίσω από το προπέτασμα καπνού το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία, και κυρίως ΓΙΑΤΙ συμβαίνει, θα πρέπει να παρατηρεί με τη μέγιστη προσοχή τι λέει, τι υπαινίσσεται και τι πράττει το Ισραήλ, διότι αυτό είναι που κινεί όλα τα νήματα στη Μέση Ανατολή, ακόμα και όταν δείχνει να μην εμπλέκεται άμεσα στις εξελίξεις. 
Φαινομενικά αυτό που συμβαίνει στη Συρία από το 2011 μέχρι σήμερα αποτελεί μέρος του ευρύτερου μουσουλμανικού εμφυλίου πολέμου μεταξύ σουνιτών και σιιτών που διεξάγεται επί χρόνια σε διάφορα μέτωπα. Στον πόλεμο αυτό ο οποίος έχει στόχο την επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή έναν αιώνα μετά την κατάρρευση εκείνων που είχαν προκύψει από τη γαλλοβρετανική Συμφωνία Σάικς-Πικό το 1916, ο ένας άξονας είναι ο σουνιτικός που διαμορφώνεται από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και φυσικά την «τρομοκρατική» οργάνωση ISIS. Ο άλλος άξονας είναι ο σιιτικός που αποτελείται από το Ιράν και τους δορυφόρους του, δηλαδή τη σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ, το αλαουιτικό καθεστώς Άσαντ στη Συρία, τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τους σιίτες αντάρτες Χούτι στην Υεμένη. Χωρίς την ενεργό στήριξη του Ιράν με χρήματα, όπλα και εθελοντές, ο Άσαντ θα είχε καταρρεύσει μέσα στα πρώτα δύο χρόνια της επανάστασης. 

Με τους σιίτες συντάσσεται και η Ρωσία του Πούτιν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα στρατηγικά της συμφέροντα ταυτίζονται απολύτως με εκείνα του Ιράν. Ο Πούτιν δεν ενεπλάκη στον συριακό εμφύλιο επειδή συμπαθεί κάποια από τις δύο πλευρές (η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία έχει γενικά πρόβλημα με τους εξτρεμιστές σουνίτες του Καυκάσου). Γενικά, κάθε μέρος που εμπλέκεται στον μουσουλμανικό εμφύλιο πολεμάει για τους δικούς του ξεχωριστούς λόγους. Το ISIS πολεμάει με το όνειρο εγκαθίδρυσης ενός νέου χαλιφάτου. Η Αλ Κάιντα πολεμάει για να διώξει τους Σταυροφόρους από τη γη του Ισλάμ. Οι Τούρκοι που είναι μεν σουνίτες συμμαχούν με Ιρανούς και Ρώσους για να μην προκύψει κουρδικό κράτος στη γειτονιά τους. Ο Άσαντ πολεμάει για την επιβίωση τη δική του και του καθεστώτος του. Ο Πούτιν πολεμάει για τη σπουδαία ναυτική βάση της Ταρτούς, τη μοναδική που έχει απομείνει στη Μεσόγειο για να εξυπηρετεί τα ρωσικά πολεμικά πλοία. Το Ιράν μάχεται για να διατηρήσει την αλυσίδα των «θυγατρικών» του που το συνδέει με τη Χεζμπολάχ. Και η Χεζμπολάχ αγωνίζεται για να μην αποκοπεί από τον υπόλοιπο σιιτικό κόσμο.

Μέχρι εδώ οι αντίπαλες πλευρές του μουσουλμανικού εμφυλίου δείχνουν αρκετά ξεκάθαρες αφού χωρίζονται από δογματικές θρησκευτικές διαφορές. Το μπέρδεμα ξεκινάει από το γεγονός ότι εδώ και αρκετά χρόνια το Ισραήλ θεωρεί (για διάφορους λόγους) το Ιράν ως την υπ' αριθμόν 1 «υπαρξιακή απειλή» εναντίον του. Και όταν το Ισραήλ νιώθει πως απειλείται, ούτε αστειεύεται, ούτε διστάζει μπροστά σε τίποτα. Είναι αναμφίβολα ο ισχυρότερος παίκτης της Μέσης Ανατολής παρ’ όλο που μέχρι τώρα δεν έχει εμπλακεί σε σοβαρές πολεμικές επιχειρήσεις στον μουσουλμανικό εμφύλιο. Για τους Ισραηλινούς το Ιράν είναι μία φοβερά επικίνδυνη εχθρική ανερχόμενη δύναμη με 70 εκατομμύρια πληθυσμό, με πλούσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, με ευφυείς ανθρώπους και υψηλής ποιότητας επιστημονικό δυναμικό (οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες), και αποφασισμένη να μην υποστεί ποτέ ξανά μία επίθεση εναντίον της όπως ο πόλεμος Ιράκ-Ιράν το 1980-88. Οι Ιρανοί που έχασαν ένα εκατομμύριο άτομα σε εκείνον τον πόλεμο, αντελήφθησαν πως η εθνική τους ασφάλεια θα πρέπει να οικοδομηθεί με διαδοχικά στρατηγικά αναχώματα μακριά από τα σύνορά τους. Αυτός είναι ο λόγος που έχουν χτίσει μεθοδικά και αποτελεσματικά την αλυσίδα των «υποκαταστημάτων» τους από τη δυτική τους μεθόριο μέχρι τη Μεσόγειο (όπου βρίσκεται η Χεζμπολάχ του Λιβάνου). Το σπάσιμο αυτής της αλυσίδας που αποτελεί το μακρύ χέρι του Ιράν, είναι θέμα ζωής και θανάτου για το Ισραήλ. 
 
Όπως συμβαίνει πολύ συχνά τις τελευταίες δεκαετίες, το Ισραήλ προτιμάει να κάνει τις «βρώμικες» δουλειές του μέσω αντιπροσώπων και να μην εμπλέκεται άμεσα το ίδιο, παρά μόνο όταν προκύπτει επείγουσα ανάγκη. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγει τόσο τις απώλειες και την οικονομική φθορά, όσο και το να δείχνει υπερβολικά φιλοπόλεμο στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Στον μουσουλμανικό εμφύλιο το Ισραήλ έχει επιλέξει πλευρά σύμφωνα με το ρητό «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Συνεπώς στηρίζει αφανώς αλλά ενεργά τον σουνιτικό άξονα. Έτσι εξηγείται το άκρως παράδοξο γεγονός ότι ενώ το ISIS απειλούσε τη Δύση και έστελνε βομβιστές αυτοκτονίας στη Γαλλία, στη Βρετανία, στη Δανία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία και στη Γερμανία, δεν έκανε ΠΟΤΕ κάτι ανάλογο σε βάρος του Ισραήλ. Οι κατά τα άλλα αιμοβόροι και αδίστακτοι τζιχαντιστές ούτε καν απειλούν το Ισραήλ αν και είναι κυριολεκτικά έξω από την πόρτα τους και έχει πολύ βεβαρημένο ιστορικό με την καταπίεση των Παλαιστινίων και τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους που διεξήγαγε κατά των σουνιτών!
 
Από τον Οκτώβριο του 2015 που η Ρωσία επενέβη στον συριακό πόλεμο ο Άσαντ πήρε το πάνω χέρι και στρίμωξε άσχημα τους σουνίτες αντάρτες. Επιπλέον, η παρουσία ισχυρών ρωσικών δυνάμεων στη Συρία, εφοδιασμένων με υπερσύγχρονα όπλα όπως οι πύραυλοι S-400, έχει εκνευρίσει φοβερά τους Ισραηλινούς διότι παρά τη φαινομενικά αρμονική συνύπαρξη με τους Ρώσους, αντιλαμβάνονται ότι έχουν χάσει προσωρινά την απόλυτη ελευθερία κινήσεων στο στρατιωτικό πεδίο. Είναι φυσικό να θέλουν με κάθε τρόπο την αναχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία το ταχύτερο δυνατό. Η επιθυμητή έκβαση του συριακού εμφυλίου για το Ισραήλ θα ήταν η πτώση του καθεστώτος Άσαντ, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό, η επ’ άπειρον παράταση του πολέμου επίσης το εξυπηρετεί ώστε να αιμορραγεί ακατάπαυστα το Ιράν. Ωστόσο αυτό που δεν θέλει με τίποτα το Ισραήλ είναι να επικρατήσει ο Άσαντ με τη βοήθεια Ιρανών και Ρώσων, διότι αυτοί είναι που ουσιαστικά πολεμούν για λογαριασμό του. Ο χειρότερος εφιάλτης για το Ισραήλ είναι να δει ένα ωραίο πρωί ιρανικές δυνάμεις «εθελοντών» ανεπτυγμένες στα σύνορά του με τη Συρία στα υψώματα του Γκολάν, και αυτό το ενδεχόμενο είναι έτοιμο να το αποτρέψει πάση θυσία. 
 
Τα τελευταία επτά χρόνια οι Ισραηλινοί παρακολουθούν άγρυπνα την εξέλιξη του συριακού πολέμου, και τουλάχιστον 25 φορές έως τώρα έχουν πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές μέσα στη Συρία πλήττοντας ΠΑΝΤΑ στόχους των κυβερνητικών δυνάμεων – με το πρόσχημα ότι με τις αεροπορικές προσβολές εμποδίζουν τη μεταφορά προηγμένων όπλων από το Ιράν στην οργάνωση Χεζμπολάχ. Εφόσον όμως οι «αντιπρόσωποι» του Ισραήλ, δηλαδή το ISIS, η συριακή αντιπολίτευση και οι Κούρδοι, έχουν αποτύχει μέχρι τώρα να κάνουν τη δουλειά στη Συρία για λογαριασμό του, υποχρεώνοντάς το μάλιστα αρκετές φορές να επέμβει μόνο του στρατιωτικά κατά των Ιρανών, έπρεπε να ρίξει στο παιγνίδι τα «βαριά χαρτιά» του, τις πυρηνικές υπερδυνάμεις της Δύσης. Για τους Ισραηλινούς είναι σχεδόν αυτονόητο από το 1990 και μετά ότι οι Αμερικανοί είναι αυτοί που θα πρέπει κατ' αρχήν να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» στο Ιράκ, στη Συρία και στο Ιράν, και το Ισραήλ απλώς να παρατηρεί από μακριά παριστάνοντας το αμέτοχο. Το πρόβλημα για τους Ισραηλινούς είναι πως ακόμα και το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ δυσκολεύεται να σύρει τον Τραμπ προς την επιθυμητή κατεύθυνση, δηλαδή να συντρίψει στρατιωτικά το Ιράν και τους συμμάχους του. Πριν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ διακήρυττε το δόγμα «Πρώτα η Αμερική!», υποσχόταν πως δεν θα έμπλεκε πλέον τη χώρα σε πολέμους που δεν την αφορούσαν και ότι θα κοίταζε αυστηρά και μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Έπρεπε λοιπόν να υπάρξει ένα συμβάν που να ταράξει τη διεθνή κοινή γνώμη και να δικαιολογήσει τη στροφή 180 μοιρών του Τραμπ σε ό,τι αφορά το συριακό πρόβλημα. Το αν το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε ή όχι χημικά όπλα κατά αμάχων δεν έχει καμία σημασία για τους Ισραηλινούς. Μπορούν κάλλιστα να σκηνοθετούν τέτοια περιστατικά όποτε το κρίνουν απαραίτητο για να κόβουν τα φτερά του Άσαντ και των Ιρανών. 

Η απορία που είναι λογικό να έχει κάθε εχέφρων άνθρωπος για τα αμερικανικά πυραυλικά πλήγματα στη Συρία είναι: ποιο συμφέρον είχαν οι Αμερικανοί να χτυπήσουν το καθεστώς Άσαντ; Η απορία αυτή είναι δικαιολογημένη διότι η απάντηση είναι πως οι Αμερικανοί δεν έχουν απολύτως κανένα συμφέρον για να πράξουν κάτι τέτοιο. Η Συρία ούτε έχει απειλήσει ποτέ τις ΗΠΑ, ούτε αποτελεί κατά καμία έννοια κίνδυνο για τους Αμερικανούς. Τον Αύγουστο του 2013 η διεθνής κοινή γνώμη είχε συγκλονιστεί από τη ρίψη νευροτοξικού αερίου σαρίν εναντίον αμάχων στο προάστιο Γούτα της Δαμασκού, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.400 ατόμων. Εφόσον τότε ο Ομπάμα δεν χτύπησε το εγκληματικό καθεστώς του Άσαντ λόγω αντίθεσης του Κογκρέσου, γιατί έσπευσε να το χτυπήσει ο Τραμπ τον Απρίλιο του 2017 εξαιτίας 80 θυμάτων από τα χημικά όπλα και το περασμένο Σάββατο για άλλα 70 θύματα; Τώρα έπιασε ο πόνος τους Δυτικούς για το δράμα του συριακού λαού; Στη Συρία έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 400.000 άνθρωποι και έχουν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς σχεδόν 11 εκατομμύρια, ο μισός πληθυσμός της χώρας! Οι ίδιοι οι Αμερικανοί σκότωσαν κατά λάθος στη Μοσούλη του Ιράκ πριν λίγους μήνες 200 αμάχους. Άρα το σίγουρο είναι πως δεν έγινε η επίθεση κατά της Συρίας για τα «όμορφα μωρά» που σκοτώθηκαν από το αέριο σαρίν. Εφόσον λοιπόν οι ΗΠΑ δεν έχουν ουσιαστικά κανένα δικό τους στρατηγικό συμφέρον να διακυβεύεται στη Συρία και εφόσον ο Τραμπ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι προτεραιότητά του είναι ο πόλεμος κατά του ISIS και ότι δεν τον απασχολεί το αν ο Άσαντ θα παραμείνει στην εξουσία ή όχι, τότε γιατί η Αμερική σύρεται σε έναν πόλεμο 8.000 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της; Είναι ηλίου φαεινότερο  πως ό,τι πράττουν οι Αμερικανοί στη Συρία γίνεται προς όφελος και καθ’ υπόδειξη του σπουδαιότερου συμμάχου που διαθέτουν σε ολόκληρο τον πλανήτη – του Ισραήλ.

Είναι ολοφάνερο ότι η πρόσφατη πυραυλική επίθεση στη Συρία δεν ικανοποίησε το Ισραήλ ούτε ως προς την έκταση ούτε ως προς τη σφοδρότητά της. Φάνηκε έντονα ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν προκειμένου να αποφευχθεί ένα δυσάρεστο ατύχημα μεταξύ τους. Η όλη δράση των Αμερικανών ήταν σαν να έκαναν αγγαρεία. Οι Ρώσοι ήξεραν πότε και πού θα καταφέρονταν τα πλήγματα, ενημέρωσαν τους Σύρους και το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν τελικά μερικά άδεια κτήρια. Ωστόσο το Ισραήλ δεν ανέχεται τέτοιου είδους κοροϊδίες. Αυτό που θέλει από τους Αμερικανούς είναι να «τελειώσουν» το καθεστώς Άσαντ και τίποτα λιγότερο. Το επόμενο διάστημα εκτιμώ ότι θα δούμε να κλιμακώνει σε μεγάλο βαθμό την πίεσή του πάνω στην αμερικανική κυβέρνηση. Για όσο καιρό ο Τραμπ δεν συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις του λόμπι, θα συνεχίσει να υφίσταται ανελέητο επικοινωνιακό πόλεμο στο εσωτερικό του μέτωπο με βροχή από δήθεν «αποκαλύψεις», «σκάνδαλα», εκβιασμούς, ελεεινά κουτσομπολιά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους προκειμένου να υποκύψει. Τα πυραυλικά πλήγματα στη Συρία ήταν μόνο η αρχή και θεωρώ κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα υπάρξει συνέχεια. Μέχρι πού θα φτάσει η κλιμάκωση δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε ακόμα, αλλά είναι πολύ πιθανό οι Αμερικανοί (κάτω από την αφόρητη πολιτική πίεση του εβραϊκού λόμπι) να αναγκαστούν τελικά να πάνε την υπόθεση μέχρι τέλους – μέχρι την ανατροπή του Άσαντ.

Οι έξοχοι στρατηγικοί εγκέφαλοι του Ισραήλ ωστόσο δεν θα ήταν λογικό να εξαρτώνται απόλυτα από τα καπρίτσια του Τραμπ. Επειδή προέβλεψαν από αρκετά νωρίς το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ ένας απρόβλεπτος και αντιδραστικός άνθρωπος που θα τους φέρνει δυσκολίες, φρόντισαν να διαθέτουν και εναλλακτικούς άσους στο μανίκι τους. Το πιο αριστοτεχνικό παρασκηνιακό παιγνίδι τους το έπαιξαν στη Γαλλία όπου κατάφεραν να πείσουν τον γαλλικό λαό να εκλέξει έναν δικό τους άνθρωπο, έναν έως τότε άγνωστο και άσημο υπάλληλο των Ρότσιλντ, ως πρόεδρο της Γαλλίας! Σε όσους δεν τρέφουν αυταπάτες και δεν πιστεύουν τα γελοία παραμύθια που πουλάνε τα αργυρώνητα ΜΜΕ, ήταν σαφές από την αρχή ότι ο Μακρόν εκλέχθηκε με έναν και μόνον σκοπό - να εξυπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ στη Συρία και τον Λίβανο, επειδή οι χώρες αυτές αποτελούν παλιές γαλλικές αποικίες και δήθεν έπιασε τους Γάλλους μεγάλος καημός για το αν δολοφονούνται οι πρώην υπήκοοί τους. Οι υποψιασμένοι που αρέσκονται να ψάχνουν τα πράγματα βαθύτερα, θα θυμούνται ότι μόλις δύο μήνες μετά την εκλογή Μακρόν παραιτήθηκε ο Αρχηγός των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, ο 60χρονος στρατηγός Πιέρ ντε Βιγιέρ. Η επίσημη αιτιολογία τότε ήταν ότι ο στρατηγός παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας με τον Μακρόν για τις αμυντικές δαπάνες της Γαλλίας, αλλά τη θεωρώ τελείως αβάσιμη. Κατά πάσα πιθανότητα ο έμπειρος επαγγελματίας στρατιωτικός αντελήφθη αμέσως ότι ο νέος πρόεδρος σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη γαλλική πολεμική μηχανή για να «καθαρίσει» στη Συρία για λογαριασμό του Ισραήλ και δεν ήθελε να έχει κανέναν ρόλο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο που υποβιβάζει μια πυρηνική υπερδύναμη στο επίπεδο του υπηρετικού προσωπικού ξένων συμφερόντων. 

Για τη συμμετοχή της Βρετανίας στην πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας τα πράγματα είναι πιο απλά. Στο πρόσωπο της Τερέζα Μέι το Ισραήλ βρήκε τον «πρόθυμο ηλίθιο» που έτρεξε να κάνει τη δουλειά χωρίς καν να του το ζητήσει κανείς. Η συσχέτιση της υποτιθέμενης επίθεσης με χημικά όπλα στη Συρία με την απόπειρα δολοφονίας του Ρώσου πράκτορα Σκρίπαλ σε βρετανικό έδαφος, μόνο στο μυαλό μιας πολιτικού που βρίσκεται σε απόγνωση για το μέλλον της κυβέρνησής της θα μπορούσε να γεννηθεί. Ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί υπουργοί και βουλευτές δεν κατάλαβαν γιατί συμμετείχε η χώρα τους σε ένα στρατιωτικό χτύπημα στη Μέση Ανατολή.
 
Είναι προφανές ότι ο Πούτιν δεν είναι αφελής και γνωρίζει καλά ποιος είναι το απόλυτο αφεντικό στη Μέση Ανατολή. Γι' αυτό και έπειτα από την πυραυλική επίθεση των Αμερικανών πέρυσι στη Συρία, ο Πούτιν προτίμησε να μιλήσει απευθείας με τον Νετανιάχου αντί να χάσει τον χρόνο του με τον Τραμπ. Άλλωστε η Ρωσία, οι ΗΠΑ και οποιαδήποτε άλλη ξένη δύναμη, είναι απλώς περαστικοί από τη Μέση Ανατολή, ενώ αντιθέτως το Ισραήλ δεν σκοπεύει να φύγει ποτέ από εκεί. Επιπλέον οι Ισραηλινοί έχουν τόσο μεγάλη συσσωρευμένη εμπειρία στην περιοχή έχοντας πολεμήσει επί δεκαετίες τους Άραβες, ώστε γνωρίζουν άριστα πρόσωπα, δυνατότητες και νοοτροπίες, και οι μυστικές υπηρεσίες τους έχουν διεισδύσει παντού και είναι άριστα πληροφορημένες. Άρα είναι λογικό να έχει το Ισραήλ τον πρώτο λόγο στα τεκταινόμενα της Μέσης Ανατολής, και όχι η Ρωσία. Όπως λένε και στην όπερα «η παράσταση δεν τελειώνει αν δεν τραγουδήσει η χοντρή», και στην περίπτωση της Συρίας η «χοντρή» είναι το Ισραήλ. Θεωρώ σίγουρο πως ό,τι κι αν γίνει, όσα χρόνια πολέμου κι αν απαιτηθούν ακόμα, αυτό είναι που θα έχει τον τελευταίο λόγο. Καμία διευθέτηση της Συρίας δεν μπορεί να σταθεί, αν είναι αντίθετη στα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ - πράγμα που σημαίνει ότι ο Άσαντ είναι ξοφλημένος. Μπορεί μέχρι τώρα να μην έχουν βγει στο Ισραήλ οι κινήσεις που έχει κάνει, αλλά δεν θα σταματήσει να ενεργεί και να βρίσκει εναλλακτικούς τρόπους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και να φέρει την κατάσταση στα μέτρα του.

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

Έντιμο συμβιβασμό κάνουν οι ηττημένοι. Τα σοβαρά κράτη διαπραγματεύονται

Του Δημήτρη Τσαϊλά*
capital.gr
 
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, για να αποτραπεί μια οδυνηρή ήττα απαιτείται συνδυασμός χαρισματικής ηγεσίας, κατάλληλης τακτικής, πατριωτισμός, αλλά κυρίως αυτό που είναι γνωστό ως ηθικό ή θέληση, που είναι τα βασικά συστατικά, με τα οποία θα αντιμετωπίσει ο λαός τον αντίπαλο, όσο ισχυρός και δόλιος είναι.

Το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας στην αντιπαλότητα με την ονοματολογία του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας, είναι η θέληση για συνέχιση του αγώνα για την αποφυγή οικειοποίησης της ιστορίας μας από αλλοεθνείς κατοίκους στην περιοχή της Μακεδονίας. Είναι το κέντρο όλης της δύναμης από την οποία εξαρτώνται τα πάντα. Έχουμε μάθει πολύ καλά στην εξέλιξη της εικοσιπενταετούς διαμάχης ότι το μικρό εξαρτάται πάντα από το μεγάλο, το δευτερεύον από το σημαντικό και το συμπτωματικό από το ουσιώδες. Άραγε μας έγινε μάθημα; Είναι χαρακτηριστικό διότι, είναι η ικανότητα από την οποία αντλούνται δυνάμεις ώστε να υπάρχει ελευθερία δράσης ή θέλησης για τη συνέχιση του αγώνα.

Ενώ ο ορισμός του κέντρου βάρους είναι αρκετά σαφής, η υπεράσπισή του είναι δύσκολη υπόθεση. Διότι σε μια εθνική υπόθεση, το κέντρο βάρους διαμορφώνεται καταλυτικά από το πρόσωπο του ηγέτη και από τη κοινή γνώμη. Και επειδή σήμερα, έχουμε δυσκολία στην ανεύρεση του καταλλήλου ηγέτη, για αυτό το λόγο, όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να δείξουν εθνική συναίνεση.

Από την πλευρά των «αντιπάλων», η πίεση θα ασκηθεί επαναλαμβανόμενα με επιμονή προς την ίδια κατεύθυνση. Είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις τους, αποκαλύφθηκαν πλέον ότι κτυπούν το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας με μεθόδους προπαγάνδας για να επηρεάσουν την κοινωνική συνοχή, που αφού την κατακερματίσουν επενδύουν στον φόβο του ελληνικού λαού, που σκοπό έχουν να τον μετατρέψουν σε άβουλα πλάσματα ώστε να τον ελέγχουν.

Όπως το κυνηγητό των μαγισσών έτσι και η ονοματολογία του τεχνητού, κατά τα άλλα κρατιδίου, στα βόρεια σύνορά μας παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συμπεριφορά των δήθεν μύθων που είναι μελαγχολικά δείγματα της υστερίας που σε μια εποχή έκλυσης των ηθών και του πατριωτισμού μπορεί να αποκλείσει από τη πολιτική ζωή και το πνεύμα και το ήθος αλλά κυρίως τα γεωπολιτικά ερείσματα. Δηλαδή μια συμπεριφορά που προσπαθεί να ασκήσει συναισθηματική απήχηση στον πληθυσμό των χωρών, επειδή δεν αντιλαμβάνονται τα γεωπολιτικά επιχειρήματα.

Το ερώτημα είναι, αν χρειάζεται στην εθνική μας πολιτική ασφαλείας την παρουσία αυτού του κράτους, ως κράτος μαξιλάρι (Buffer state). Το σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ και οι Δυτικοί επιθυμούν διακαώς την είσοδο του κρατιδίου στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ με οποιοδήποτε όνομα, με σκοπό να αναχαιτιστεί η Ρωσική επιρροή. Το επίσης σίγουρο είναι ότι αυτή η Κεντροβαλκανική Δημοκρατία με πρωτεύουσα τα Σκόπια, δεν έχει καμιά ιστορική σχέση με τη Μακεδονία. Ο λόγος τους δεν είναι μυστηριώδης. Η μπούρδα του «Μακεδονισμού» είναι το μόνο συναίσθημα με πάνδημο απήχηση. Εξ άλλου είναι φανερό ότι μόνο ένας μύθος δεν χρειάζεται συζήτηση. Και αυτός ο μύθος συντηρείται στη Σλαβική Δημοκρατία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ρόλος των πολιτικών μας ταγών, σε αυτό το κορυφαίο σημείο της «επίθεσης», είναι να μετατρέψουν τους ανθρώπους της κοινωνίας που ηγούνται σε ενιαία ομάδα με σκοπό να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τις εχθρικές επιθέσεις όσο σκληρές και αν είναι, να υπομείνει τις αναγκαστικές δοκιμασίες και να αποτρέψει την απογοήτευση. Αυτή είναι μεταφορικά και η κεντρική ουσία της κοινωνικής συνοχής.

Διαφορετικοί άνθρωποι με ανόμοια κοινωνικοοικονομικά υπόβαθρα με ποικίλο μορφωτικό επίπεδο, αναμένεται να συστήσουν όχι μια συλλογή ατόμων, αλλά μια ομάδα μέσα στην οποία ο καθένας αγωνίζεται για την επιβίωση του συνόλου της κοινωνίας. Το σύνολο της κοινωνίας που λαμβάνει μέρος σε αυτή τη διαμάχη διαμορφώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου, αφού κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί σε ένα έθνος το δικαίωμα να αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις του για το συμφέρον του.

Ας αναλογιστούμε πρώτα, σε ποιο βαθμό η εν λόγω συζήτηση περί της ύπαρξης του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας που μας αναστατώνει, είναι εμποτισμένη με θέματα εξουσίας, με πολιτική, με δικαιοσύνη, με ηθική, και με ευθύνη. Στη συνέχεια με νηφαλιότητα μπορούμε να εξετάσουμε τις πτυχές σύμφωνα με τις παραδοσιακές ανησυχίες με τη διεθνή ασφάλεια.

Ελπίζω να μπορέσουμε να «θεωρητικοποιήσουμε την ασφάλεια» και να δημιουργηθεί μια συζήτηση ανάμεσα σε ρεαλισμό και κριτική ορθολογιστικής προσεγγίσεως σε τέτοια σημαντικά θέματα.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύρχος ε.α. ΠΝ.

Γιατί ο Τσίπρας πιθανόν δεν θα προχωρήσει σε συμβιβασμό με τα Σκόπια

Υποθέτω ότι, σύμφωνα με τον Τσίπρα, όπως η θάλασσα και το έδαφος δεν έχουν σύνορα, έτσι και το Μακεδονία δεν μας ανήκει. Ανήκει σε όλους όσοι (μπορούν να) το διεκδικούν. Υποψιάζομαι όμως ότι ένας αδίστακτος πολιτικάντης όπως ο Τσίπρας που έχει ιδιαίτερα αυξημένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και ιδιαίτερα άτονο το αίσθημα του ανήκειν σε πατρίδα (εκτός και αν οι κομμουνιστικές ιδεοληψίες είναι πατρίδα) θα καταφύγει σε ένα πολύ πιο κυνικό πολιτικό τέχνασμα για δύο λόγους: Πρώτον, τον Ιούλιο θα γίνει στις Βρυξέλλες σύνοδος των χωρών μελών του ΝΑΤΟ (που γίνεται συνήθως κάθε 1-2 χρόνια) στην οποία τα Σκόπια φιλοδοξούν να πάρουν επιτέλους το πράσινο φως για ένταξη στη Συμμαχία. Μέχρι τώρα τους εμπόδιζε το βέτο που είχε (απειλήσει να) ασκήσει η Ελλάδα το 2008, επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι η ασφαλέστερη εγγύηση των Σκοπιανών για την εδαφική τους ακεραιότητα αφού το κρατίδιο αυτό κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να διαλυθεί και να διαμοιραστεί ανάμεσα στην Αλβανία και τη Βουλγαρία. Προφανώς και οι Αμερικανοί επιθυμούν την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ διότι τους συμφέρει ο κατακερματισμός των Βαλκανίων για να μπορούν να ελέγχουν ευκολότερα την περιοχή μας.
Δεύτερον, υπάρχει εδώ και λίγους μήνες μία νέα κυβέρνηση στα Σκόπια υπό τον Ζάεφ η οποία προσποιείται ότι ακολουθεί πιο συγκαταβατική πολιτική απέναντί μας από ότι η προηγούμενη άκαμπτα εθνικιστική του Νίκολας Γκρουέφσκι. Στην πραγματικότητα βέβαια οι παραχωρήσεις της κυβέρνησης Ζάεφ είναι άνευ ουσίας, μία απλή κοροϊδία για να μπορούν τα ελληνικά ΜΜΕ και πολιτικά κόμματα να λένε ότι δήθεν "οι Σκοπιανοί κάνουν μερικά βήματα πίσω". Στο ουσιαστικό ζήτημα, αυτό του ονόματος "Μακεδονία", οι Σκοπιανοί δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ούτε χιλιοστό και ο λόγος είναι απλός. Χωρίς το όνομα "Μακεδονία" το κρατίδιο αυτό είναι ένα τίποτα διεθνώς, ένα αδιάφορο κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου, ένα σκουπίδι της Ιστορίας. Εφόσον ήδη τους έχουν αναγνωρίσει ως "Μακεδονία" 134 χώρες, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα και η Βρετανία, είναι εντελώς απίθανο να εγκαταλείψουν οικειοθελώς αυτό το όνομα και να πουν σε όλα αυτά τα κράτη "ξέρετε, είχαμε κάνει λάθος 26 χρόνια, και το σωστό είναι να μας αναγνωρίσετε πάλι με άλλο όνομα".

Ο Τσίπρας όπως και όλοι οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί γνωρίζουν πολύ καλά (και αν αμφιβάλλουν μπορούν να πειστούν από μερικές μυστικές δημοσκοπήσεις) ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι σφόδρα αντίθετη στην παραχώρηση του ονόματος "Μακεδονία" στα Σκόπια έστω και στα πλαίσια σύνθετης ονομασίας με επιθετικό ή γεωγραφικό προσδιορισμό.  

Και είναι φυσικό αυτό, διότι δεν μιλάμε για κάτι σαν το Μνημόνιο που θα έχει επιπτώσεις για 99 χρόνια και κάποια στιγμή θα γίνει πικρή ανάμνηση, αλλά για ένα εθνικό ανοσιούργημα που θα ταλανίζει τον ελληνισμό μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Οι διάφορες διαρροές που έχουν ήδη ξεκινήσει για πιθανές ονομασίες απλώς σφυγμομετρούν την κοινή γνώμη για να δουν τις αντιδράσεις της, οι οποίες είναι ήδη έντονες και διαπερνούν οριζόντια όλο το πολιτικό φάσμα. 
Συνεπώς εκτιμώ πως ούτε σε δημοψήφισμα θα τολμήσει να πάει ο Τσίπρας για το ζήτημα αυτό (του φτάνουν τα υπόλοιπα προβλήματα αντιδημοφιλίας που έχει), ούτε θα επιχειρήσει να δώσει οριστική λύση και να αναλάβει το τρομακτικό πολιτικό κόστος. Δεν είναι τόσο βλάκας ώστε να πάει να βγάλει αυτός το φίδι από την τρύπα όταν δεν το έκαναν τόσες προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεν ξέρω αν ο Τσίπρας και το επιτελείο του ποντάρουν στο ότι ο ελληνικός λαός έχει εξουθενωθεί από τα μνημόνια και δεν πρόκειται να αντιδράσει. Αν ρισκάρουν να πάνε κόντρα στο λαϊκό αίσθημα υπάρχει το ενδεχόμενο να σημειωθεί πατριωτική έκρηξη από εκεί που δεν το περιμένει κανείς, αλλά ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό, είναι βέβαιο ότι η τιμωρητική βόμβα που θα σκάσει πίσω από το εκλογικό παραβάν δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στο πολιτικό σκηνικό. Εκτιμώ όμως ότι είναι πρακτικά αδύνατον για οποιαδήποτε κυβέρνηση να λάβει μία απόφαση η οποία έρχεται σε τόσο έντονη δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση.

Ο Τσίπρας φυσικά ξέρει πως αν φέρει στη Βουλή κάποια συμφωνία σύνθετης ονομασίας για τα Σκόπια, ακόμη κι αν αυτή είναι σύμφωνη με τη γραμμή της κυβέρνησης Καραμανλή του 2008, η Νέα Δημοκρατία θα μπορεί εύκολα να βρει κάποια δικαιολογία για να την καταψηφίσει, και να του φορτώσει εσαεί το στίγμα της εθνικής μειοδοσίας το οποίο θα τον τελειώσει μια για πάντα πολιτικά. Στο εξής δεν θα είναι μόνο ο "πολιτικός απατεώνας, ο "ψεύτης" και ο "κωλοτούμπας", αλλά ακόμη χειρότερα θα είναι αυτός που πούλησε το όνομα της Μακεδονίας στους αδίστακτους πλαστογράφους της Ιστορίας, στα παρακμιακά απολειφάδια του πανσλαβισμού. Τώρα που έχει γευτεί τη γλύκα της εξουσίας ο Τσίπρας φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει στο πολιτικό προσκήνιο για πολλά χρόνια, και πιστεύω ότι είναι αρκετά πονηρός ώστε να μην πέσει σε μια τέτοια παγίδα.

Το πιθανότερο κατά τη γνώμη μου είναι να άρει ο Τσίπρας στα μουλωχτά το ελληνικό βέτο στη σύνοδο του ΝΑΤΟ ώστε αφενός να ενταχθούν τα Σκόπια στη Συμμαχία ως FYROM χωρίς άλλη καθυστέρηση (για να ικανοποιηθούν οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί), και αφετέρου να μην κατηγορηθεί ο ίδιος για ενδοτισμό. Μετά θα βγει και θα πει ότι "πράξαμε το καλύτερο δυνατό υπό τις δεδομένες συνθήκες αφού αποτρέψαμε τη διάλυση των Σκοπίων και την αστάθεια στα Βαλκάνια η οποία δεν συνέφερε σε καμία περίπτωση την Ελλάδα, αλλά χωρίς να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας στην εκχώρηση του ονόματος Μακεδονία". Έτσι το ζήτημα τυπικά θα συνεχίσει να εκκρεμεί, και ο Τσίπρας δεν θα καταγραφεί στην Ιστορία ως ένας σύγχρονος Εφιάλτης.

Στις οξείες επιθέσεις της αντιπολίτευσης για την άρση του βέτο ο Τσίπρας και οι βουλευτές του θα μπορούν να απαντούν κυνικά ότι "εξασφαλίσαμε το μείζον που ήταν η σταθερότητα των Βαλκανίων, και δεν δώσαμε τίποτα περισσότερο στα Σκόπια από ό,τι είχαν δώσει ήδη από το 1995 με την Ενδιάμεση Λύση οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας". Επιπλέον θα επιχειρήσουν πιθανότατα,και πάλι να πετάξουν το μπαλάκι των ευθυνών στη Νέα Δημοκρατία με το επιχείρημα: "Φωνάζετε για την άρση του βέτο, αλλά τι πετύχατε εσείς με το βέτο του 2008; Είχατε σχεδόν 7 ολόκληρα χρόνια μετά το βέτο για να λύσετε το πρόβλημα της ονομασίας και δεν κάνατε τίποτα. Το μόνο που καταφέρατε με το βέτο ήταν να υπονομεύσετε τη σταθερότητα στα Βαλκάνια, την οποία μόνο το ΝΑΤΟ μπορεί να εγγυηθεί". Είναι απείρως ευκολότερο για τον Τσίπρα να διαχειριστεί πολιτικά την άρση του βέτο χωρίς κανένα αντάλλαγμα, παρά την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας. 

Αν συμβεί τελικά αυτό το σενάριο που υποψιάζομαι θα πρόκειται βέβαια για άλλη μία μεγαλειώδη πολιτική απάτη της Αριστεράς, αφού τα Σκόπια θα καταλήξουν να χρησιμοποιούν στο ΝΑΤΟ τη συνταγματική τους ονομασία, θα λειτουργούν ως υποκατάστημα της Τουρκίας εναντίον μας, θα συνεχίσουν ακάθεκτα τις αλυτρωτικές τους βλέψεις, θα επαναφέρουν σταδιακά στη θέση τους ακόμα και τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που αφαιρούν υποκριτικά τώρα, θα ενθαρρύνουν τους Αλβανούς να ανακινήσουν κι αυτοί ζήτημα Τσαμουριάς, και αφού δεν θα έχουν πλέον καμία πρεμούρα να λύσουν το πρόβλημα που έχουν μαζί μας θα το αφήσουν να σέρνεται στο διηνεκές - με εμάς πάλι να είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης.

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να συναινέσει στην εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια διότι αυτό θα μας εξευτελίσει διεθνώς και θα μείνει ως ανεξίτηλα χαραγμένη μειοδοσία στα ιστορικά χρονικά για αιώνες. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία πόσες χώρες αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως Μακεδονία. Η επικύρωση της Ελλάδας είναι αυτή που έχει ασύγκριτα μεγαλύτερη νομική και κυρίως ιστορική βαρύτητα. Η Ελλάδα απλώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει πίσω σ' αυτό το ζήτημα - κανένας σπιθαμιαίος Τσίπρας ή Κοτζιάς δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να ξεπουλήσει μία Ιστορία 25 αιώνων. Υπάρχουν περιστάσεις όπου ένα έθνος επιβάλλεται να στέκεται όρθιο και αμετακίνητο υπερασπιζόμενο τα δίκαιά του, ακόμα κι αν έχει όλο τον πλανήτη απέναντι του. Θυμόμαστε όλοι τι έγινε προ ημερών στον ΟΗΕ όταν 128 χώρες καταψήφισαν την απόφαση του Τραμπ για μετακίνηση της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ ενώ την υπερψήφισαν μόνο 9 - αλλά παρ' όλα αυτά ο Ισραηλινός πρωθυπουργός βγήκε περιχαρής αμέσως μετά να κάνει θριαμβευτική δήλωση και να ευχαριστήσει τους 8 συμπαραστάτες της χώρας του. Έτσι συμπεριφέρονται τα κράτη που έχουν αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση και πυγμή, και πρέπει να αντλούμε κι εμείς τα αναγκαία διδάγματα. Οι Σκοπιανοί πρέπει να αντιληφθούν πως αν θέλουν πραγματικά να καλλιεργήσουν καλές σχέσεις με την Ελλάδα, αυτό δεν μπορεί να γίνει πάνω σε μία αισχρή παραχάραξη της Ιστορίας και σε ασύστολα ψεύδη τα οποία κατά καιρούς διακωμωδούν ακόμα και οι ίδιοι. Αν επιμένουν τόσο πολύ να πάρουν κάποιο αρχαίο όνομα ας ονομάσουν τη χώρα τους Παιονία ή Δαρδανία, οι οποίες ταυτίζονται γεωγραφικά με την περιοχή που κατέχουν σήμερα.

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2018

Ο αλχημιστής...Μετατρέπουν την ντροπή και την άγνοια σε αξίωμα

Κι αυτό μας το είπε με περηφάνια ο ίδιος ο Σκοπιανός στη χτεσινή του στημένη συνέντευξη σε ελληνικό κανάλι! Η προκλητική του τοποθέτηση όμως, έμεινε ασχολίαστη και από τον δημοσιογράφο που του μιλούσε, και από όλα τα δελτία ειδήσεων, αλλά και από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης χτες. Καμιά έκπληξη! Η σημερινή ελληνική λούμπεν ελίτ της προπαγάνδας και της πληροφόρησης έχει πλήρη άγνοια για τα σοβαρά ζητήματα της χώρας. Εκτός αν της τα σφυρίξει κανένα τυχαίο δελτίο τύπου…

Τι νέο και αποκαλυπτικό είπε ο Σκοπιανός πρωθυπουργός στην κατ' επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης  συνέντευξή του; Ότι «ο πρωθυπουργός κ Τσίπρας του ζήτησε να υποχωρήσει από τη θέση «ότι η χώρα του κατέχει το μονοπώλιο της ιστορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Δηλαδή, του είπε ο κ Τσίπρας ότι έχει ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ δικαίωμα στην ιστορία του Μεγαλέξανδρου! Κι αυτός, αποφάσισε μεγαλόθυμα να κάνει ένα βήμα πίσω!

Αυτή η κομβική φράση που μαρτυράει και πού ακριβώς το πάει σε συμφωνία για το όνομα η κυβέρνηση έμεινε αναπάντητη και ασχολίαστη από τον δημοσιογράφο που έπαιρνε τη συνέντευξη, αλλά έμεινε και έξω από όλα τα δελτία ειδήσεων που αναμετέδιδαν χτες τη συνέντευξη! Επίτηδες; Όχι, με βεβαιότητα.
Γιατί ο γράφων ξέρει πολύ καλά την αμάθεια και την αμορφωσιά που υπάρχει στη ελληνική δημοσιογραφία γύρω από τα θέματα της χώρας, όπως είναι το Μακεδονικό, το Βορειοηπειρωτικό, το Κυπριακό, το Ανατολικό με την Τουρκία και το Κουτσοβλαχικό με τη Ρουμανία.

Αλλά, έμεινε και έξω από την παρατήρηση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Που επιδεικνύουν την ίδια αμάθεια και αδιαφορία σε θέματα που έχουν ματώσει και θα ματώνουν την ελληνική ιστορία. Με κάθε βεβαιότητα. Αιτία; Η επιπολαιότητα, η απουσία σοβαρότητας, η αδιαφορία και η άγνοια.

Τι μας είπε ακριβώς ο Σκοπιανός πρωθυπουργός; Ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός του αναγνώρισε ότι οι κάτοικοι της χώρας του είναι κι αυτοί Μακεδόνες απόγονοι του Αλέξανδρου (!) και επομένως η χώρα του έχει δικαιώματα στην ιστορία της Μακεδονίας. Του αναγνώρισε δηλαδή ο κ Τσίπρας τη μοιρασιά της ελληνικής ιστορίας!

Ο κ Τσίπρας είναι αποδεδειγμένα αμόρφωτος. Δεν έχει ιδέα από ιστορία. Και δεν έχει και κανένα ενδιαφέρον στην ελληνική ιστορία, από ιδεολογική τοποθέτηση. Για τον κ Τσίπρα και τους ομοϊδεάτες του στον ΣΥΡΙΖΑ όποιος ασχολείται με την ελληνική ιστορία και την αξία της, (με εξαίρεση την περίοδο του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ) είναι εθνικιστής και φασίστας.

Συνακόλουθα, ο κ Τσίπρας, όπως και ο κ Κοτζιάς, δεν έχουν ιδέα από την αξία και το ρόλο που παίζει η ιστορία στις σχέσεις μιας χώρας με τον έξω κόσμο, αλλά και στην υπαρξιακή τοποθέτηση των κατοίκων μιας χώρας. Δεν έχουν ιδέα, ότι αν υπάρχει η χώρα σήμερα δεν το χρωστάει τόσο στην επανάσταση του ‘21 όσο στο ότι οι δυνάμεις της εποχής υπερασπίζονταν τους επαναστάτες και τη χώρα σαν συνέχεια μιας ένδοξης ιστορίας. Ενός πολιτισμού.

Δεν έχουν ιδέα, ότι αν επέζησε η Ελλάδα της Μικρασιατικής καταστροφής το χρωστάει σ’ αυτό τι ίδιο βλέμμα που έβλεπαν οι ξένοι τον Βενιζέλο. Κι αν είναι σήμερα μέσα στην ΕΕ το χρωστάει στο ίδιο βλέμμα που «πούλησε» ο Καραμανλής στον Ζισκαρ ντ Εσταίν.

Ο κ Τσίπρας και το αμόρφωτο τσούρμο του δεν ξέρουν ότι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, που την έβγαλε από την αφάνεια τη δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν ο συνεχής αυτός πολιτισμός που συγκέντρωσε την προσοχή των καλλιτεχνών και των επώνυμων opinion leaders της εποχής.

Ο κ Τσίπρας και η λούμπεν μικροαστική τάξη που τον συντροφεύει δεν ξέρουν ότι, αποδεχόμενοι τη θέση των Σκοπιανών ότι είναι απόγονοι του Μεγαλέξαντρου και κληρονόμοι του μακεδονικού πολιτισμού (όπως αποκάλυψε ο κ Ζάεφ στη συνέντευξή του) αποδέχονται επίσημα τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Αποδέχονται ότι οι σκοπιανοί δεν είναι ένα βουλγαροσλαβικό φύλο που κατέβηκε στη χώρα 900 χρόνια μετά τον Αλέξανδρο, όπως είναι η πραγματικότητα που ομολογούσε δημόσια ο ιστορικός  ηγέτης τους Κίρο Γκλιγκόροφ. Και αποδέχονται επίσημα πια τη δημιουργία ενός μακεδονικού ψευτοέθνους, με μια ψευτοïστορία που για να υπάρξει στηρίζεται σε ιστορικά ψέματα και σε έναν άκρατο εθνικισμό!

Ο κ Τσίπρας και το αμόρφωτο τσούρμο του δεν έχουν καμιά συναίσθηση ότι επιβραβεύουν έναν ακραίο εθνικισμό και τον τροφοδοτούν για να υπάρχει πιο δυνατός και στο μέλλον. Γιατί, οι αμόρφωτοι, δεν έχουν ιδέα πώς λειτουργεί η πολιτική και η διπλωματία στην πράξη. Δεν έχουν ιδέα από την αξία της ιστορίας στην πράξη της διεθνούς σκακιέρας.

Δεν ξέρουν οι αμόρφωτοι, ότι οι σκοπιανοί χρησιμοποιούν στα σχολεία, στην ιστορική διαστρέβλωση που διδάσκονται εδώ και 70 χρόνια, τον Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες (ήδη από το 500 πχ) σαν εχθρούς των Ελλήνων και τιμωρούς τους και σαν παραδείγματα για τα δικά τους συναισθήματα απέναντι στους Έλληνες. Γιατί η ιστορία, που υποβαθμίζουν οι αμόρφωτοι του κ Τσίπρα, γεννάει συναισθήματα και λαϊκές συνειδήσεις. Γεννάει δυνάμεις. Γεννάει μέλλον.

Όταν ο κ Τσίπρας ζητάει από τον κ Ζάεφ να μας κάνει τη χάρη να μοιραστούμε τον Αλέξανδρο, δεν ξέρει ο αμόρφωτος, ότι ο Ζάεφ δεν έχει μάθει τον στρατηλάτη σαν Έλληνα, αλλά σαν εχθρό των Ελλήνων. Σάμπως ο κ Τσίπρας τον έχει μάθει σαν Έλληνα; Σάμπως ξέρει την αξία της ιστορίας στη σύγχρονη διπλωματία και πολιτική; Ή, ακόμα χειρότερα, σάμπως τον ενδιαφέρει; Ο κ Τσίπρας πήρε εντολή από τον Τραμπ να τελειώνει με το Μακεδονικό μέχρι τον Ιούνιο γιατί οι ΗΠΑ θέλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και εκτελεί εντολές για να έχει τις ΗΠΑ σύμμαχο ώστε να μην κουνηθεί από την εξουσία. Απλά πράγματα.

Και, στον διακαναλικό προπαγανδιστικό μηχανισμό που έχει στήσει, με τους καναλάρχες να τον λιβανίζουν προκειμένου να επωφεληθούν από τους νόμους του γκλουβέρνου, έχει μοιράσει τη «δουλειά». Ποιός είναι οι πιο «ανύποπτος» για κυβερνητισμό σταθμός μετά τον ΣΚΑΙ; Ο ΑΛΦΑ. Στον ΣΚΑΙ, άλλωστε έδωσε συνέντευξη ο Έρντοαν. Μια συνέντευξη του Ζάεφ εκεί και κανείς δεν μπορεί να πει ότι μίλησε σε κυβερνητικά Μέσα! Τη χτεσινή συνέντευξη, μάλιστα την πήρε άνθρωπος που δεν ξέρει την τύφλα του για το Μακεδονικό ζήτημα! Έτσι δουλεύει το σύστημα εδώ και 3,5 δεκαετίες, που ξεχείλωσε η διαπλοκή.

Ο κ Τσίπρας μας είπε, λοιπόν, με το στόμα του κ Ζάεφ, ότι το όνομα θα είναι Μακεδονία με κάποιο προσδιορισμό, που θα χαθεί στη διεθνή και ντόπια καθημερινότητα. Επομένως ότι γείτων χώρα έχει σχέση με τη γεωγραφική Μακεδονία, με την οποία δεν έχει καμιά σχέση σε καμιά περίοδο της ιστορίας! Ότι η σημαία παραμένει με τον ήλιο της Βεργίνας, δικαιωματικά πλέον! Ότι στα σχολεία οι σλαβοβούλγαροι δεν θα μαθαίνουν την αλήθεια της καταγωγής τους, αλλά, με την άδεια των Ελλήνων, ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, που ήταν εχθροί και τιμωροί των Ελλήνων,! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται!

Ο ξένος παράγοντας πρέπει να αισθάνεται τρισευτυχισμένος με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ καμιά άλλη στη χώρα δεν θα ήταν τόσο πρόθυμη να ξεπουλήσει τον οικονομικό πλούτο, τις επιχειρήσεις, το μεροκάματο, το Μακεδονικό, το Βορειοηπειρωτικό και το Κυπριακό με το Αιγαίο με μεγαλύτερη προθυμία. Γιατί ποτέ δεν εμφανίστηκε μέχρι τώρα στη χώρα κυβέρνηση που να έχει τόση λιγούρα και πόθο να κρατήσει την εξουσία «πάση θυσία». Θυσία των κατοίκων και των αξιών τους.
Με αφορμή τη χτεσινή κυβερνητική ξεφτίλα με τον Τούρκο αξιωματικό,  αναρωτιέται κανείς γιατί ξοδεύει τόσα πολύτιμα δισεκατομμύρια του λαού η Ελλάδα για να εξοπλίζεται διαρκώς, όταν ο μοναδικός μεγάλος κίνδυνος για τον οποίο εξοπλίζεται την κατατρομοκρατεί με δυο δηλώσεις;; Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια, τα σπαθιά του Τραμπ κ Τσίπρα όταν τα κάνετε επάνω σας και εξευτελίζετε το δικανικό σύστημα της χώρας από το φόβο ενός δικτάτορα, του Έρντοαν;

Ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν εξευτέλισε τον ελληνικό λαό, στο όνομα του οποίου δρα, πολεμώντας ενάντια στη Δικαιοσύνη για να υπηρετήσει από φόβο έναν δικτάτορα σαν τον Έρντοαν. Και μόνο οι μετεμφυλιακοί νόμοι και η χούντα επικαλούνταν δικαστικά το δημόσιο συμφέρον για να καταπατήσουν νόμους ανθρώπινων δικαιωμάτων! Πρέπει να είσαι πολύ φασίστας ή πολύ δειλός για να κάνεις τέτοιες ατιμίες.

Φαίνεται ότι στην κυβέρνηση περισσεύουν και τα δύο χαρακτηριστικά.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης
capital.gr

Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018

Τι Μποφίλιου τι Μπαζιάνα

Του Γιάννη Σιδέρη
«Αν η μελέτη του κομμουνισμού βρισκόταν μόνο στην αφομοίωση εκείνων που λένε τα κομμουνιστικά έργα, τα βιβλία και τα φυλλάδια, τότε πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να βγάλουμε κομμουνιστές παπαγάλους ή καυχησιάρηδες…».

Β. Ι. Λένιν - για το ρόλο και τα καθήκοντα της κομμουνιστικής νεολαίας στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Ο πρωθυπουργός είναι κατά της ιδιωτικής Παιδείας αλλά στέλνει τα παιδιά του στην ελίτ των ιδιωτικών σχολείων, την σχολή Χιλ. Οποιος τολμούσε να εντοπίσει δημοσίως την αναντιστοιχία διακηρύξεων και πράξεων (που στην ουσία είναι κοροϊδία προς τους ψηφοφόρους), αντιμετώπιζε την συκοφαντία από τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι στοχοποιεί τα παιδιά του. Τι σχέση είχαν τα παιδιά με την κατάδειξη της αναντιστοιχίας του μπαμπά με τις διακηρύξεις του, μόνο οι εντεταλμένοι συκοφάντες το γνώριζαν. Η ίδια κατηγορία επικρέμεται ενδεχομένως και προς τους κριτές της κας Μπαζιάνα, για την επίμαχη συνέντευξή της.

Ως τώρα η αντιμετώπιση της πρωθυπουργικής συντρόφου, ήταν άκρως διακριτική από τα «βοθροκάναλα» και τον «ξεπουλημένο τύπο». Όμως η κα Μπαζιάνα, ανέβηκε αυτοβούλως στην σκηνή, διεκδικώντας πολιτικό ρόλο. Επέλεξε να είναι αυτόκλητη συνήγορος υπεράσπισης μιας κυβέρνησης που έχει κατοχυρώσει τη δική της άδεια σελίδα στο λήμμα «Αξιοπιστία του πολιτικού λόγου».

Είναι τόσο οφθαλμοφανής η σύγκρουση των ισχυρισμών της με την πραγματικότητα της τρίχρονης κυβερνητικής πορείας, ώστε εικάζει κανείς ότι η κα Μπαζιάνα, ομού μετά του κ. πρωθυπουργού, έχουν εντοιχιστεί σε ένα περίκλειστο περιβάλλον, μακράν της ζέουσας πραγματικότητας των καθημερινών ανθρώπων που υφίστανται την πολιτική τους.

Ολη η συνέντευξη ήταν μία πολυκαιρισμένη φιλολογία, ένα γρονθοκόπημα της κοινής λογικής, μια στεψοδικία, εννοιών και ευθυνών.
Αν και γνωστά, αξίζει να εντοπιστούν. Χαρακτηρίζει τους δανειστές ως «μια τιμωρητική φασιστική μπότα που προσπαθούσε να σου λιώσει το κεφάλι επειδή τόλμησες να εκστομίσεις «δεν αντέχουμε άλλο» (σ.σ. Και μετά μας πείραξε η Μποφίλιου που χαρακτήρισε την Ε.Ε. δικτατορία, και η οποία έχει το άλλοθι της καλλιτεχνικής ευαισθησίας και το δικαίωμα της υποκειμενικής ματιάς, ως μη πολιτικό πρόσωπο). Μα στις φασιστικές μπότες, αν είναι τέτοιες, αντιστέκεσαι μέχρι τέλους. Δεν υποχωρείς, δεν παρακαλάς, δεν κλαψουρίζεις.

Λέει για το δημοψήφισμα: Στο εσωτερικό «τον τόνο έδινε η τρομοκρατία των ΜΜΕ, η πίεση το συστήματος για να υποκύψεις». Μα εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε ότι τα ΜΜΕ είχαν δίκιο. Το κατάλαβε και ο σύντροφος της βγάζοντας έρπη, πως αν τηρούσε όσα έλεγε, η κόλαση στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, θα τον έστελνε στο Γουδή.

Το ωραίο είναι ότι το παραδέχεται και η ίδια τονίζοντας «είμαι απολύτως σίγουρη, ότι η επιλογή της άτακτης σύγκρουσης θα έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους». Μα όταν αυτά σας έλεγαν τα «ξεπουλημένα» ΜΜΕ, οι αναλυτές και οι αρθρογράφοι, οι οπαδοί σας (επειδή έτσι τους είχατε μάθει), τους χαρακτήριζαν προδότες, γερμανοτσολιάδες και πουτανάκια των δανειστών.

Την τραγελαφική περίοδο Γιάνη, την καλύπτει με ένα πέπλο αγανακτισμένης αξιοπρέπειας λέγοντας «επέλεγες να μη δεχτείς ακόμα μια οικονομική βοήθεια με τους παλιούς όρους, δεν έσκυβες το κεφάλι». Μα μετά δέχτηκες χειρότερους όρους, υπέγραψες τρίτο μνημόνιο, παρέδωσες τη δημοσία περιουσία για 99 χρόνια, δέχτηκες θηριώδη πλεονάσματα για 60 χρόνια, πετσόκοψες και άλλο τις συντάξεις και το αφορολόγητο, φτωχοποίησες περαιτέρω το λαό.

Στο όριο του σουρεαλισμού είναι και το περίφημο «ο Τσίπρας δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα». Μα αυτό το παραδέχτηκε και ο ίδιος στη Guardian τον Ιούλιο του 17, λέγοντας ότι πολλοί τους λένε ψεύτες αλλά δεν τους λένε κλέφτες. Θα ήταν κατανοήσιμο να δικαιολογεί την στροφή… 360 μοιρών (που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός), επικαλούμενη τη χρηματιστική βουλιμία των αγορών, την σκληρότητα των δανειστών, την ανελαστικότητα των κανονισμών (που την επέδειξαν και στα άλλα μνημονιακά κράτη, αλλά αυτά δεν κλαψούρισαν, ανασκουμπώθηκαν και άρχισαν την άνοδο). Είναι ακατανόητο όμως να ισχυρίζεται ότι δεν εξαπάτησε. Προφανώς αυτοί που ψήφισαν «όχι» στο Δημοψήφισμα… δεν εξαπατήθηκαν! (η στήλη το έχει χαρακτηρίσει ως «αστείο δημοψήφισμα», αλλά δεν έπαυε αυτό να ήταν φωνή λαού, που έπρεπε να γίνει σεβαστή, με όποιο τίμημα).

Είναι επίσης σουρεαλιστική η συναισθηματική φόρτιση που εκπέμπει, εκμυστηρευόμενη ότι κάθε επέτειο του δημοψηφίσματος κλαίει. Δεν κλαίει οικτίροντας εαυτόν τε και συντρόφους για τη μεγάλη χίμαιρα στην οποία ως ανώριμοι συνθηματολόγοι νεολαίοι, ενεπλάκησαν και στροβίλισαν τη χώρα, δεν τύπτεται ούτε σεμνύεται γιατί το κόμμα της διεθνοποίησε τη λέξη «kolotouba», εγγράφοντας μια μελανή υποσημείωση στην ιστοριολογία της διεθνούς αριστεράς. Κλαίει επειδή δεν τους άφησαν να κάνουν το παιχνίδι τους έτσι όπως το είχαν φαντασιωθεί. Ένα παιχνίδι μικρομέγαλων οιηματιών νεαρών, ένα παιχνίδι έξω από ευρωπαϊκούς κανονισμούς, και κυρίως έξω από την προαιώνια παραδοχή: Κανείς δεν σου χαρίζει λεφτά για να κάνεις το κομμάτι σου. Αντίσταση τσάμπα δεν υπάρχει. Τόσοι αριστεροί το έμαθαν στο πετσί τους, πληρώνοντας με τη ζωή τους. Οποιος αντιστέκεται, πρέπει να έχει και το θάρρος να υποστεί τα επίχειρα.

Οσο για την διαπίστωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, όχι την εξουσία, δείχνει ότι η πολιτική κουλτούρα της κας Μπαζιάνα, βρίσκεται καθηλωμένη στις λενινιστικές αρχές του πρώτου μισού του προηγούμενο αιώνα, όταν τα αριστερά κόμματα - διακήρυταν ότι - έπρεπε να πάρουν την εξουσία για να εγκαθιδρύσουν το δικό τους καθεστώς.

Στον 21ο αιώνα στην Ευρώπη, το κράτος είναι - πρέπει να είναι - απρόσωπος διοικητικός γραφειοκρατικός μηχανισμός που διεκπεραιώνει τεχνικά τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Κανένα καθεστώς δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί. Τέτοιες πομφόλυγες περί εξουσίας έλεγε και το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80, και αποδείχτηκαν εκ του πονηρού. Απλώς το απενοχοποίησαν ώστε να οικειοποιηθεί πελατειακά το πελατειακό κράτος της Δεξιάς.

Εν ονόματι της Μακεδονίας-2: Η εγγονή του Τίτο μας διδάσκει ιστορία...

Η εγγονή του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο γράφει ότι τα Σκόπια δεν έχουν σχέση με την Μακεδονία

Πηγή: Καθημερινή

Παρότι ο παππούς μου, Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, έδωσε το όνομα «Μακεδονία» σε μία από τις έξι δημοκρατίες που συνιστούσαν τη Γιουγκοσλαβία, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κίνηση δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτικές διεκδικήσεις προς τις γειτονικές χώρες, με τις οποίες η Γιουγκοσλαβία ανέπτυξε φιλικές σχέσεις και γόνιμη συνεργασία. 
Επί πολλά χρόνια, οι αρχές των Σκοπίων παρουσιάζαν χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», επεκτείνοντας «τα γεωγραφικά και εθνοτικά σύνορα της» στη Βουλγαρία, την Αλβανία και την Ελλάδα. Είναι αυτό το μοντέλο της περιφερειακής συνεργασίας που οι φίλοι μας στα Σκόπια διακηρύττουν, ότι θα ακολουθήσουν; 
H Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα έχουν επενδύσει σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο και έχουν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες όσον αφορά την ειρήνευση και τη διατήρηση της ειρήνης στην πρώην Γιουγκοσλαβία και την ανθρωπιστική βοήθεια στα Βαλκάνια. Αυτό δεν ήταν μάταιο. Είναι προφανές ότι οι διεθνής κοινότητα επιδιώκει ένα κλίμα σταθερότητας, συνεργασίας και συγκατάθεσης, σε μία περιοχή, όπου το μέλλον είναι συνδεδεμένο με την ανάπτυξη. 
Όπως είναι ευρέως γνωστό, σύμφωνα με την Απόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η χώρα έγινε δεκτή ως μέλος των Ηνωμένων Εθνών, λαμβάνοντας προσωρινά την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», εν αναμονή της επίλυσης των διαφορών σχετικά με το όνομα της. 
Επιπλέον, το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην Απόφαση 845/1993, παρακίνησε «τις δύο πλευρές (την Ελλάδα και την ΠΓΔΜ) να συνεχίσουν τις προσπάθειες τους κάτω από την αιγίδα του γενικού γραμματέα, ώστε να φτάσουν σε μία ταχεία επίλυση των εκκρεμών ζητημάτων». Η διαπραγματεύσεις για αυτή την επίλυση είναι ακόμα σε εξέλιξη, με τη διευκόλυνση του ειδικού αντιπροσώπου του ΟΗΕ για το θέμα, Μάθιου Νίμιτς.  
Η αποδοχή της εισόδου στον ΟΗΕ κάτω από την προσωρινή διεθνή ονομασία «ΠΓΔΜ» και η αποδοχή της διαδικασίας «για συνέχιση των προσπαθειών υπό την αιγίδα του γενικού γραμματέα προς μία ταχεία επίλυση» των διαφορών στο ζήτημα της ονομασίας, και παράλληλα η συνέχιση της χρήσης του «συνταγματικού» ονόματος «Μακεδονία» - το οποίο δεν έχει γίνει δεκτό από τον ΟΗΕ! - συνιστά όχι μόνο εξαπάτηση και προσβολή προς τον διεθνή οργανισμό, αλλά και απόδειξη ότι θεωρούν τους εαυτούς τους «έξυπνους» και όλους τους άλλους «ηλίθιους».  
Θα ήθελα να θέσω στο τραπέζι ένα απλό ερώτημα: Αν παρουσιάσεις σε κάποιον έναν χάρτη, ο οποίος παραβιάζει την εδαφική του ακεραιότητα, τι θα περίμενες να κάνει; Να δεχτεί τις προτάσεις σου; Θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό; 
Aπό τη στιγμή που οι χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας» και η σχετική αλυτρωτική πολιτική βασίζονται και απορρέουν από το ζήτημα της ονομασίας, δηλαδή τον όρο «Μακεδονία», είναι ξεκάθαρο πως αυτό ο όρος δεν μπορεί να δουλέψει. 
Σε μία συνέντευξη πριν από δύο χρόνια, υπογράμμισα πως «η πολιτική του Τίτο για μένα ήταν ξεκάθαρη: Ποτέ του δεν θα φλέρταρε με την ιδέα να επιμείνει στον όνομα ''Μακεδονία''. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι πολιτικοί των Σκοπίων υπήρξαν τόσο πεισματάρηδες στον ΟΗΕ ή οπουδήποτε αλλού, αντί να βρουν ένα λογικό διακριτό σημείο μεταξύ αυτής της γεωγραφικής περιοχής της Ελλάδας και του νέου κράτους τους. Η πολιτική τους δεν ήταν συνετή, γιατί δεν έκαναν καμία προσπάθεια να βρουν λύση μαζί με την Ελλάδα. Όχι, ο παππούς μου ποτε δεν θα επέμενε σε κάτι τέτοιο. 
Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θεώρηση σχετικά με τις ιστορικές ρίζες ή τους ιστορικούς ισχυρισμούς, σε αυτή την περίπτωση, κατανοούμε ότι βρισκόμαστε σε διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ από το 1993. Με όλο τον σεβασμό και την εγκάρδια φιλία μας προς τους φίλους μας στα Σκόπια, όταν βρισκόμαστε σε ένα πλαίσιο διαπραγματεύσεων, δεν μπορούμε να πούμε «εμμένουμε στο όνομα Μακεδονία και δεν συζητάμε τίποτα άλλο». Το να καταστήσουμε σαφές τι δεν μπορούμε να δεχτούμε σε μία διαπραγμάτευση, προσφέρει ενδείξεις για τους γενικότερους στόχους μας. Αποκλείει ένα συγκεκριμένο πεδίο συζήτησης, όμως αφήνει όλα τα υπόλοιπα ανοιχτά. Παρ' όλα αυτά, το να ξεκαθαρίζουμε αποκλειστικά το τι θέλουμε, να εμμένουμε σε αυτό, και να μην κινούμαστε ούτε ένα χιλιοστό στα δεξιά ή τα αριστερά, η συμπεριφορά αυτή δεν είναι η αρχή αλλά το τέλος των διαπραγματεύσεων. 
Ο όρος «Μακεδονία» χρησιμοποιούταν πάντα για μία ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, το 51% της οποίας ανήκει στην Ελλάδα, το 38% στην ΠΓΔΜ και το 9% στη Βουλγαρία. Επομένως, θα ήταν παράλογο, από την πλευρά των Σκοπίων, να επιμένουν στη χρήση του όρου «Μακεδονία» σε αποκλειστική βάση. Θα ήθελα λοιπόν η ηγεσία στα Σκόπια να δώσει τον καλύτερο της εαυτό και να βρει λύση.  
Στους αρχαίους χρόνους, οι κάτοικοι της περιοχής της Μακεδονίας δόξαζαν τους ίδιους θεούς με τους Έλληνες, μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα προνόμιο που ήταν κατοχυρωμένο μόνο για τους Έλληνες. Όλοι οι φιλόσοφοι και οι συγγραφείς από την περιοχή της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, έγραφαν στα ελληνικά. Ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδόνας, ή όπως αλλιώς επιθυμούμε να τον αποκαλούμε, δεν διέδωσε την «μακεδονική» γλώσσα αλλά τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα. 
Αν κάποιος έχει κάποια διαφορετική οπτική για την ιστορία, αυτό είναι ακαδημαϊκό ζήτημα, όχι πολιτικό. Αφήστε το στους ακαδημαϊκούς. 
Τόσο τις περασμένες δεκαετίες, όσο και πρόσφατα, έχουμε ακούσει επανειλημμένα για την «Μεγάλη Μακεδονία», τη «Μεγάλη Σερβία», τη «Μεγάλη Κροατία», τη «Μεγάλη Αλβανία», καθώς και άλλες εθνικιστικές κραυγές. Πραγματικά, πρόκειται για πολλά «Μεγάλα» κράτη σε έναν τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο!
Το όνειρο μου είναι να δω όλες τις δημοκρατίες που συνιστούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία να προοδεύουν και να αναπτύσσονται, κάτι το οποίο αναμφισβήτητα θα ενισχυθεί από την ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Πιστεύω, πως ο Μάθιου Νίμιτς ήταν απολύτως σωστός όταν ισχυρίστηκε ότι «ήρθε η ώρα να βρεθεί η λύση για την ονομασία».

*Η Σβετλάνα Μπροζ, εγγονή του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, γεννήθηκε στο Βελιγράδι και είναι συγγραφέας του βιβλίου «Good People in an Evil Time». Είναι ιδρύτρια και διευθύντρια από το 2001 της ΜΚΟ GARIWO (Gardens of the Righteous Worldwide).
Παρότι ο παππούς μου, Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, έδωσε το όνομα «Μακεδονία» σε μία από τις έξι δημοκρατίες που συνιστούσαν τη Γιουγκοσλαβία, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κίνηση δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτικές διεκδικήσεις προς τις γειτονικές χώρες, με τις οποίες η Γιουγκοσλαβία ανέπτυξε φιλικές σχέσεις και γόνιμη συνεργασία. Επί πολλά χρόνια, οι αρχές των Σκοπίων παρουσιάζαν χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», επεκτείνοντας «τα γεωγραφικά και εθνοτικά σύνορα της» στη Βουλγαρία, την Αλβανία και την Ελλάδα. Είναι αυτό το μοντέλο της περιφερειακής συνεργασίας που οι φίλοι μας στα Σκόπια διακηρύττουν, ότι θα ακολουθήσουν;

Πηγή: Η εγγονή του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο γράφει ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν λειτουργεί http://mignatiou.com/2018/01/i-engoni-tou-giozip-broz-tito-grafi-oti-o-oros-makedonia-den-litourgi/
Παρότι ο παππούς μου, Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, έδωσε το όνομα «Μακεδονία» σε μία από τις έξι δημοκρατίες που συνιστούσαν τη Γιουγκοσλαβία, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κίνηση δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτικές διεκδικήσεις προς τις γειτονικές χώρες, με τις οποίες η Γιουγκοσλαβία ανέπτυξε φιλικές σχέσεις και γόνιμη συνεργασία. Επί πολλά χρόνια, οι αρχές των Σκοπίων παρουσιάζαν χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», επεκτείνοντας «τα γεωγραφικά και εθνοτικά σύνορα της» στη Βουλγαρία, την Αλβανία και την Ελλάδα. Είναι αυτό το μοντέλο της περιφερειακής συνεργασίας που οι φίλοι μας στα Σκόπια διακηρύττουν, ότι θα ακολουθήσουν; H Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα έχουν επενδύσει σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο και έχουν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες όσον αφορά την ειρήνευση και τη διατήρηση της ειρήνης στην πρώην Γιουγκοσλαβία και την ανθρωπιστική βοήθεια στα Βαλκάνια. Αυτό δεν ήταν μάταιο. Είναι προφανές ότι οι διεθνής κοινότητα επιδιώκει ένα κλίμα σταθερότητας, συνεργασίας και συγκατάθεσης, σε μία περιοχή, όπου το μέλλον είναι συνδεδεμένο με την ανάπτυξη. Όπως είναι ευρέως γνωστό, σύμφωνα με την Απόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η χώρα έγινε δεκτή ως μέλος των Ηνωμένων Εθνών, λαμβάνοντας προσωρινά την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», εν αναμονή της επίλυσης των διαφορών σχετικά με το όνομα της. Επιπλέον, το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην Απόφαση 845/1993, παρακίνησε «τις δύο πλευρές (την Ελλάδα και την ΠΓΔΜ) να συνεχίσουν τις προσπάθειες τους κάτω από την αιγίδα του γενικού γραμματέα, ώστε να φτάσουν σε μία ταχεία επίλυση των εκκρεμών ζητημάτων». Η διαπραγματεύσεις για αυτή την επίλυση είναι ακόμα σε εξέλιξη, με τη διευκόλυνση του ειδικού αντιπροσώπου του ΟΗΕ για το θέμα, Μάθιου Νίμιτς. Η αποδοχή της εισόδου στον ΟΗΕ κάτω από την προσωρινή διεθνή ονομασία «ΠΓΔΜ» και η αποδοχή της διαδικασίας «για συνέχιση των προσπαθειών υπό την αιγίδα του γενικού γραμματέα προς μία ταχεία επίλυση» των διαφορών στο ζήτημα της ονομασίας, και παράλληλα η συνέχιση της χρήσης του «συνταγματικού» ονόματος «Μακεδονία» – το οποίο δεν έχει γίνει δεκτό από τον ΟΗΕ! – συνιστά όχι μόνο εξαπάτηση και προσβολή προς τον διεθνή οργανισμό, αλλά και απόδειξη ότι θεωρούν τους εαυτούς τους «έξυπνους» και όλους τους άλλους «ηλίθιους». Θα ήθελα να θέσω στο τραπέζι ένα απλό ερώτημα: Αν παρουσιάσεις σε κάποιον έναν χάρτη, ο οποίος παραβιάζει την εδαφική του ακεραιότητα, τι θα περίμενες να κάνει; Να δεχτεί τις προτάσεις σου; Θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό; Aπό τη στιγμή που οι χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας» και η σχετική αλυτρωτική πολιτική βασίζονται και απορρέουν από το ζήτημα της ονομασίας, δηλαδή τον όρο «Μακεδονία», είναι ξεκάθαρο πως αυτό ο όρος δεν μπορεί να δουλέψει. Σε μία συνέντευξη πριν από δύο χρόνια, υπογράμμισα πως «η πολιτική του Τίτο για μένα ήταν ξεκάθαρη: Ποτέ του δεν θα φλέρταρε με την ιδέα να επιμείνει στον όνομα ”Μακεδονία”. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι πολιτικοί των Σκοπίων υπήρξαν τόσο πεισματάρηδες στον ΟΗΕ ή οπουδήποτε αλλού, αντί να βρουν ένα λογικό διακριτό σημείο μεταξύ αυτής της γεωγραφικής περιοχής της Ελλάδας και του νέου κράτους τους. Η πολιτική τους δεν ήταν συνετή, γιατί δεν έκαναν καμία προσπάθεια να βρουν λύση μαζί με την Ελλάδα. Όχι, ο παππούς μου ποτε δεν θα επέμενε σε κάτι τέτοιο. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θεώρηση σχετικά με τις ιστορικές ρίζες ή τους ιστορικούς ισχυρισμούς, σε αυτή την περίπτωση, κατανοούμε ότι βρισκόμαστε σε διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ από το 1993. Με όλο τον σεβασμό και την εγκάρδια φιλία μας προς τους φίλους μας στα Σκόπια, όταν βρισκόμαστε σε ένα πλαίσιο διαπραγματεύσεων, δεν μπορούμε να πούμε «εμμένουμε στο όνομα Μακεδονία και δεν συζητάμε τίποτα άλλο». Το να καταστήσουμε σαφές τι δεν μπορούμε να δεχτούμε σε μία διαπραγμάτευση, προσφέρει ενδείξεις για τους γενικότερους στόχους μας. Αποκλείει ένα συγκεκριμένο πεδίο συζήτησης, όμως αφήνει όλα τα υπόλοιπα ανοιχτά. Παρ’ όλα αυτά, το να ξεκαθαρίζουμε αποκλειστικά το τι θέλουμε, να εμμένουμε σε αυτό, και να μην κινούμαστε ούτε ένα χιλιοστό στα δεξιά ή τα αριστερά, η συμπεριφορά αυτή δεν είναι η αρχή αλλά το τέλος των διαπραγματεύσεων. Ο όρος «Μακεδονία» χρησιμοποιούταν πάντα για μία ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, το 51% της οποίας ανήκει στην Ελλάδα, το 38% στην ΠΓΔΜ και το 9% στη Βουλγαρία. Επομένως, θα ήταν παράλογο, από την πλευρά των Σκοπίων, να επιμένουν στη χρήση του όρου «Μακεδονία» σε αποκλειστική βάση. Θα ήθελα λοιπόν η ηγεσία στα Σκόπια να δώσει τον καλύτερο της εαυτό και να βρει λύση. Στους αρχαίους χρόνους, οι κάτοικοι της περιοχής της Μακεδονίας δόξαζαν τους ίδιους θεούς με τους Έλληνες, μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα προνόμιο που ήταν κατοχυρωμένο μόνο για τους Έλληνες. Όλοι οι φιλόσοφοι και οι συγγραφείς από την περιοχή της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, έγραφαν στα ελληνικά. Ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδόνας, ή όπως αλλιώς επιθυμούμε να τον αποκαλούμε, δεν διέδωσε την «μακεδονική» γλώσσα αλλά τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα. Αν κάποιος έχει κάποια διαφορετική οπτική για την ιστορία, αυτό είναι ακαδημαϊκό ζήτημα, όχι πολιτικό. Αφήστε το στους ακαδημαϊκούς. Τόσο τις περασμένες δεκαετίες, όσο και πρόσφατα, έχουμε ακούσει επανειλημμένα για την «Μεγάλη Μακεδονία», τη «Μεγάλη Σερβία», τη «Μεγάλη Κροατία», τη «Μεγάλη Αλβανία», καθώς και άλλες εθνικιστικές κραυγές. Πραγματικά, πρόκειται για πολλά «Μεγάλα» κράτη σε έναν τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο! Το όνειρο μου είναι να δω όλες τις δημοκρατίες που συνιστούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία να προοδεύουν και να αναπτύσσονται, κάτι το οποίο αναμφισβήτητα θα ενισχυθεί από την ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Πιστεύω, πως ο Μάθιου Νίμιτς ήταν απολύτως σωστός όταν ισχυρίστηκε ότι «ήρθε η ώρα να βρεθεί η λύση για την ονομασία». Η Σβετλάνα Μπροζ, εγγονή του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, γεννήθηκε στο Βελιγράδι και είναι συγγραφέας του βιβλίου «Good People in an Evil Time». Είναι ιδρύτρια και διευθύντρια από το 2001 της ΜΚΟ GARIWO (Gardens of the Righteous Worldwide). ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πηγή: Η εγγονή του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο γράφει ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν λειτουργεί http://mignatiou.com/2018/01/i-engoni-tou-giozip-broz-tito-grafi-oti-o-oros-makedonia-den-litourgi/