Δεν υπάρχει… «Τετέλεσται»!

Του Θανάση Κ.
lastpoint.gr

Πούλησαν το όνομα της Μακεδονίας!
Δεν κατάφεραν να πείσουν τον Ελληνικό λαό, πως αυτό ήταν τάχα «σωστό», ή «εθνικά ωφέλιμο» ή «ρεαλιστικό», ή ότι γι’ αυτό τάχα «φταίνε οι προηγούμενοι»…
Ο κόσμος απλώς δεν τους ακούει, τους γύρισε την πλάτη, τους αηδίασε, τους αποδοκιμάζει όπου τους βρει.
Το φρόνημά του δεν το άλλαξαν!
Το μόνο που τους απέμεινε είναι να σπάσουν το ηθικό του!
Να πάψει να προσδοκά ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Να μη διανοηθεί πως αυτή η ήττα, μπορεί να ανατραπεί στην πορεία. Να πάψει να πιστεύει ότι υπάρχει «σωτηρία», έστω και δύσκολη…
Να πάψει να ελπίζει. Γιατί μόνο έτσι θα πάψει να αντιστέκεται.
Το φρόνημα ενός λαού αλλάζει, είτε αν τον «πείσουν», είτε αν τον οδηγήσουν στην πλήρη απελπισία.
Το πρώτο απέτυχε. Τώρα επιχειρούν το δεύτερο.
Κι εδώ τους «βοηθάνε» – άθελα τους – και κάμποσοι από την από ’δω πλευρά.
Έλεγε ένας φίλος χθες: έχετε δίκιο ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς είναι «προδότες», αλλά τώρα το κακό έγινε! «Τετέλεσται» η Μακεδονία…
Καλύτερο «σύμμαχο» δεν θα μπορούσαν να βρουν Τσίπρας και Κοτζιάς!
Μια παρατήρηση μόνο: Όταν αγωνίζεσαι για κάτι ΔΕΝ υπάρχει η λέξη «Τετέλεσται»!
–Προχθές σας έδωσα διπλωματικά παραδείγματα που δείχνουν το αντίθετο…
–Χθες σας έδωσα νομικά και πολιτικά επιχειρήματα που δείχνουν ότι παλεύεται η ανατροπή και κατάργηση αυτής της Συμφωνίας.
Σήμερα θα πάω πιο μακροσκοπικά:
Θα επικαλεστώ ιστορικά παραδείγματα ηττών – συντριπτικών ηττών, μάλιστα – που «περιέργως» οδηγήθηκαν στο ακριβώς αντίθετο!
Ιστορικά γεγονότα που υπήρξαν καταστρεπτικές ήττες, αλλά αυτοί που τις υπέστησαν δεν το έβαλαν κάτω. Το πάλεψαν και τις ανέτρεψαν. Πλήρως…
Γιατί όπως αποδεικνύεται ο μεγάλος μας αντίπαλος δεν βρίσκεται «απέναντι», τελικά βρίσκεται μέσα μας.
Ο μεγάλος μας αντίπαλος δεν είναι ο θίασος των «εθνομηδενιστών». Είναι η εγγενής και παθογενής ηττοπάθεια των «πατριωτών». Αυτό τον εχθρό πρέπει να νικήσουμε πρώτα: την ίδια την ηττοπάθειά μας!
Περιστατικό πρώτο: Το 391 π.Χ. η Ρώμη εξορίζει το σημαντικότερο στρατηγό της τον Μάρκο Φούριο Κάμιλλο. Λίγο αργότερα όμως, ηττάται και καταλαμβάνεται από τις ορδές του Γαλάτη Βρέννου. Οι Ρωμαίοι – όσοι γλίτωσαν από την σφαγή – εγκαταλείπουν αλλόφρονες την πόλη τους.
Μόνο κάποιοι παλαιοί ύπατοι με τη φρουρά τους, μένουν οχυρωμένοι στο λόφο του Καπιτωλίου, όπου φυλάνε τα αρχεία της πόλης και το θησαυρό της, ενω οι Γαλάτες γύρω τους πολιορκούν στενά.
Οι ίδιοι δεν ξέρουν τι περιμένουν. Απλώς αγωνίζονται όσο αναπνέουν.
Αλλά κι αυτοί που έφυγαν δεν κλαίνε τη μοίρα τους, δεν το βάζουν κάτω. Μέσα στην απελπισία τους πάνε και βρίσκουν το ένδοξο στρατηγό τους το Κάμιλλο που οι ίδιοι είχαν διώξει λίγο πριν. Και του ζητάνε να τους βοηθήσει.
Εκείνος τους οργανώνει, μετατρέπει τον απελπισμένο όχλο σε καλά πειθαρχημένο στρατό, μπαίνει επικεφαλής τους και επιστρέφουν στη Ρώμη. Όπου αιφνιδιάζουν τους Γαλάτες κατακτητές, τους αποδεκατίζουν και απελευθερώνουν την πόλη τους.
Η Ρώμη καταλύθηκε ολοσχερώς και μέσα σε λίγους μήνες ξαναγεννήθηκε ισχυρότερη. Αυτό το πείσμα των Ρωμαίων τους έκανε την ισχυρότερη – και κυρίως τη μακροβιότερη – δύναμη της αρχαιότητας.
Αν οι αρχαίοι Έλληνες δίδαξαν στην ανθρωπότητα Φιλοσοφία, Τραγωδία, Αισθητική, Δημοκρατία και Φιλελεύθερο πνεύμα, οι Ρωμαίοι δίδαξαν πείσμα. Και κυρίως πείσμα και επιμονή, όταν τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά…
Παράδειγμα δεύτερο: Πάλι από τη Ρώμη, το 218 π,Χ. Ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αννίβας έχει εισβάλλει στην Ιταλία από βορρά, με ορμητήριο την Ισπανία.
Οι Ρωμαίοι, πλέον μια παντοδύναμη πόλη, κυρίαρχη στην Κεντρική Ιταλία, στέλνουν στρατό να αντιμετωπίσουν τον εισβολέα Αννίβα, το Δεκέμβριο του 218 π.Χ. Ηττώνται στον ποταμό Τρέβια.
Ύστερα οι Ρωμαίοι στέλνουν νέο στρατό, πολύ μεγαλύτερο, και αντιμετωπίζουν τον Αννίβα στη λίμνη Τρασιμένη, τον Ιούνιο του 217.
Ηττώνται ξανά και ο στρατηγός τους Γάϊος Φλαμίνιος σκοτώνεται…
Σε αυτές τις δύο μάχες οι Ρωμαίοι υπερέχουν αριθμητικά, αλλά ηττώνται! Οι απώλειές τους, είναι 5πλάσιες ως 10πλάσιες από τις απώλειες των Καρχηδονίων. Αληθινή συντριβή…
Και ο Αννίβας βρισκόταν πια κοντά στη Ρώμη!
Οι Ρωμαίοι δεν το βάζουν κάτω, όμως. Δημιουργούν νέο στρατό, από τις επίλεκτες δυνάμεις τους, και τον στέλνουν να αντιμετωπίσει τον Αννίβα στις Κάννες, ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 216…
Τώρα η αριθμητική υπεροχή των Ρωμαίων είναι σχεδόν ένα προς δύο. Κι όμως οι Ρωμαίοι, ηττώνται ξανά. Για την ακρίβεια, κατασφάζονται: Από τις 86 χιλιάδες ρωμαϊκού στρατού (μια τεράστια δύναμη για τα δεδομένα της εποχής), σκοτώνονται στη διάρκεια της μάχης 56-77 χιλιάδες, ενώ οι Καρχηδόνιοι πιάνουν αιχμαλώτους άλλους 4,5 χιλιάδες. Ελάχιστοι καταφέρνουν να γλιτώσουν. Ανεπανάληπτη στρατιωτική καταστροφή.
Οι δύο ρωμαίοι στρατηγοί σκοτώθηκαν κι αυτοί στις Κάννες.
Ο Ρωμαϊκός στρατός αποψιλώθηκε εντελώς.
Οι συμμαχικές πόλεις της Ρώμης, άρχισαν να εγκαταλείπουν τη συμμαχία…
Η Ρώμη βρέθηκε σε κατάσταση απελπισίας. Καμία ελπίδα δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Κανένα απόθεμα δύναμης δεν υπήρχε στην άλλοτε παντοδύναμη πόλη, να αντισταθεί στον ανίκητο εισβολέα. Ελάχιστοι σύμμαχοι της είχαν απομείνει. Και κανείς δεν γνώριζε πώς μπορούσε να αντιμετωπιστεί ο Αννίβας – αυτή η φοβερή «συμφορά» που τους είχε βρει.
Τα πάντα τα έσκιαζε ο φόβος. Παντού επικρατούσε η απόγνωση.
Κι όμως, οι Ρωμαίοι δεν το έβαλαν κάτω. Ούτε τότε.
Μετά από τέσσερις απανωτές ήττες, εκ των οποίων η δύο συντριπτικές και η μία – η τελευταία – «ολική καταστροφή», εκείνοι συνέχισαν να αντιστέκονται.
Αυτή τη φορά όμως, χρησιμοποίησαν ό,τι αργότερα έγινε γνωστό ως «στρατηγική»: Σύνθετη διάταξη δυνάμεων και κλιμάκωση σχεδιασμένων πρωτοβουλιών, όχι κατευθείαν επιδίωξη τελικής σύγκρουσης:
–Χρησιμοποίησαν τον ένα στρατηγό τους το Φάβιο Μάξιμο, να «παρενοχλεί» τον Αννίβα, χωρίς να συγκρούεται μαζί του.
–Έστειλαν τον άλλο στρατηγό τους, το Μάρκελλο, να καταλάβει τη Σικελία, να εξασφαλίσει νέους πόρους για τη χειμαζόμενη Ρώμη και να εμποδίσει τους Έλληνες του Ιταλικού νότου να ενωθούν με τους Καρχηδονίους.
–Και τέλος έστειλαν ένα τρίτο στρατηγό τους, το Γάϊο Σκιπίωνα, να χτυπήσει τη βάση εξόρμησης του Αννίβα στην Ισπανία.
Ο Αννίβας τους είχε συντρίψει σε αλλεπάλληλες μάχες στην χώρα τους κι αυτοί τον χτυπούσαν παντού αλλού, όπου μπορούσαν, όπως μπορούσαν, για να τον αποδυναμώσουν. Και τα κατάφεραν!
Τελικά οι Ρωμαίοι με ορμητήριο τη Σικελία που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει, εισέβαλαν κατευθείαν στην Καρχηδόνα και ο Αννίβας ανακλήθηκε για να υπερασπιστεί την πρωτεύουσά του…
Έφυγε από την Ιταλία ανίκητος. Αλλά εκεί, στη Βόρειο Αφρική, ο Ρωμαίος στρατηγός Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων, γιός αυτού που είχε ηττηθεί στην πρώτη μάχη εναντίον του Αννίβα στο Τικίνιο και ανιψιός εκείνου που είχε αντεπιτεθεί για λογαριασμό της Ρώμης στην Ιβηρική, κατάφερε τελικά να νικήσει τον Αννίβα στη μάχη της Ζάμα. Το 202 π.Χ.
Επί δεκαέξι χρόνια οι Ρωμαίοι ηττώνταν και συντρίβονταν και ταπεινώνονταν και αποδεκατίστηκαν, μια και δύο και τρείς φορές, και φοβούνταν όλο και περισσότερο, αλλά δεν το έβαλαν κάτω!
Κι έτσι, όχι μόνο επιβίωσαν. Αλλά έθεσαν τα θεμέλια να γίνουν παγκόσμια υπερδύναμη για αιώνες! Λίγες δεκαετίες μόλις, μετά τα χρόνια εκείνα, που είχαν δει «το Χάρο με τα μάτια» τους κι είχαν φτάσει στο χείλος της εξαφάνισης!
Διδάσκοντας τους λαούς όχι μόνο τη δύναμη του πείσματος, αλλά και την σημασία της στρατηγικής.
Και το πιο σημαντικό:
Κανείς τους δεν είπε, σε κάποια απελπιστική στιγμή: «Τετέλεσται»!
Κανείς!
Άλλα ιστορικά παραδείγματα, πιο σύγχρονα και πιο κοντά μας:
Οι Κρητικές επαναστάσεις κατά των Οθωμανών, τον 19ο αιώνα.
–Μια σημαντική εξέγερση των Κρητών γίνεται το 1841, λίγο μετά την συντριβή των Οθωμανών από τις δυνάμεις του πρώην συμμάχου τους, Μωχάμετ Άλυ (πατέρα του Ιμπραήμ) το 1839. Είδαν οι Κρητικοί την «ευκαιρία» της δεινής Οθωμανικής ήττας, αλλά οι Τούρκοι κατέπνιξαν την επανάστασή τους στο αίμα. Όμως, οι Κρήτες δεν το έβαλαν κάτω…
–Μια δεύτερη σημαντική εξέγερση γίνεται στην Κρήτη το 1866 και κράτησε τρία χρόνια. Τότε έγινε και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου. Τελικά η εξέγερση θα συντριβεί στρατιωτικά, αλλά ο Σουλτάνος θα υποχρεωθεί να τους δώσει κάποιες ελευθερίες και κάποια δικαιώματα που όμως, δεν τηρήθηκαν ποτέ.
Οι Κρητικοί, ωστόσο, ξανά: δεν θα το βάλουν κάτω…
–Μια τελευταία εξέγερση γίνεται το 1897. Αυτή προκαλεί τελικώς και τον «ατυχή» ελληνοτουρκικό Πόλεμο, με τραγική κατάληξη για την Ελλάδα. Αλλά ένα χρόνο αργότερα η Κρήτη κερδίζει την Ανεξαρτησία της. Και από τα σπλάχνα αυτής της τελευταίας εξέγερσης αναδεικνύεται μια μεγάλη προσωπικότητα – που λίγο αργότερα θα γίνει ο μεγάλος αναμορφωτής της Ελλάδας – ο Ελεύθεριος Βενιζέλος.
Κάθε φορά οι Κρητικοί γίνονταν ολοκαύτωμα. Κι ύστερα έθαβαν τους νεκρούς τους, έγλειφαν τις πληγές τους και ετοιμάζονταν για το επόμενο ολοκαύτωμα. Ακόμα και πριν ελευθερωθούν οι ίδιοι έστελναν εθελοντές να πολεμήσουν για τη Μακεδονία…
Μέχρι που κέρδισαν αυτό που ήθελαν! Και μαζί τους κέρδισε η Ελλάδα ολόκληρη. Ποτέ δεν είπαν τις ώρες της μαύρης απελπισίας τους: «Τετέλεσται»! Ποτέ!
–Κι ακόμα: στις αρχές του 20 αιώνα, η Ελλάδα ήταν ένα θλιβερό κρατίδιο, χρεοκοπημένο (από το 1893 – το περιβόητο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη), ταπεινωμένο στρατιωτικά από τον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, υπό ασφυκτικό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (πολύ χειρότερο από εκείνο της Τρόϊκας) από το 1898, πλήρως απομονωμένο στα Βαλκάνια, και με βαθιά αίσθηση της εσωτερικής παρακμής του.
Τότε ο Ίων Δραγούμης γράφει ότι η Ελλάδα είναι «ένα αισχρό έθνος μπακάληδων».
Και τότε ο Κωστής Παλαμάς χαράζει το συγκλονιστικό στίχο:
Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και ορθοί καταφρονάν, τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
Των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Είναι απόσπασμα από το ποίημα του Παλαμά «Γύριζε».
Το έδειξα προχθές σε ένα 20χρονο και την παρέα από συνομηλίκους του.
—Σαν να είναι γραμμένο σήμερα, μου είπαν τα παιδιά…
Έτσι ήταν, έτσι ένιωθε η Ελλάδα πριν 110 χρόνια!
Κι όμως, λίγο αργότερα έκανε ένα από τα μεγαλύτερα «πετάγματα» της Ιστορίας της. Και υπερδιπλασιάστηκε!
Διχάστηκε και μάτωσε, έχασε και πολύτιμες και μακραίωνες Πατρίδες, αλλά στο τέλος υπερδιπλασιάστηκε!
Αλλά κανείς δεν είπε, ούτε τότε: «Τετέλεσται»!
–Και αργότερα μέσα στη σκοτεινή δεκαετία του ’30 όταν η Παγκόσμια Οικονομική κρίση σάρωνε όλο τον κόσμο και τα σύννεφα του Πολέμου που ερχόταν πύκνωναν πάνω από την Ευρώπη, η κατεστραμμένη Ελλάδα ανασυγκροτούνταν και πετύχαινε για μια δεκαετία περίπου το δεύτερο μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης στον Κόσμο (μετά την Ιαπωνία)!
Και μετά νίκησε τη φασιστική Ιταλία, πέρασε μιαν εφιαλτική Κατοχή, έζησε ένα αδελφοκτόνο εμφύλιο – ένας στους οκτώ Έλληνες σκοτώθηκαν τότε, από τους πολέμους τον εμφύλιο και τις κακουχίες – κι ύστερα βγήκε ετοιμόρροπη, καταστραμμένη, ρακένδυτη…
Κανείς δεν πίστευε ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να σηκωθεί στα πόδια της.
Κι όμως, όχι μόνο ανασηκώθηκε και ξαναγεννήθηκε, αλλά για τα είκοσι μεταπολεμικά χρόνια, η Ελλάδα είχε και πάλι το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό ανάπτυξης στον κόσμο (πίσω από την Ιαπωνία ξανά)!
Πώς τα κατάφερε;
Μα πολύ απλά: και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Κανείς δεν βρέθηκε να πει ποτε: «Τετέλεσται»!
Συμπέρασμα: Μετά απ’ όλα αυτά, όσοι πιστεύουν ότι… «Τετέλεσται» για την Ελλάδα, μετά από ένα άθλιο και επαίσχυντο… «προσύμφωνο», να πάνε να χωθούν στο καβούκι τους!
Δεν έχουν την παραμικρή συναίσθηση ούτε πως επιζούν οι λαοί, ούτε πως γράφουν Ιστορία, ούτε τι είμαστε εμείς, ούτε τι κουβαλάμε, ούτε τι περάσαμε, ούτε που πάμε, ούτι μπορούμε να επιτύχουμε…
Οι υπόλοιποι, που έχουμε την ίδια φύτρα με τους παλιούς, ή έστω μαθαίνουμε από την Ιστορία να μας φωτίζει το πεπρωμένο μας. ξέρουμε τι θα κάνουμε Και κυρίως ξέρουμε τι δεν θα κάνουμε.
Θα απαγορεύσουμε την λέξη: Τετέλεσται από το λεξιλόγιό μας.
Τέτοια λέξη δεν υπάρχει για μας…
Υπάρχει μόνο στη Βίβλο.
Τη λέει ο Χριστός, πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου, λίγο πριν ξεψυχήσει.
Αλλά και τότε, τι ακολούθησε; Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Είναι η Δημοκρατία ηλίθιοι

της Κατερίνας Γαλανού

Μόνον οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού αδυνατούν να αποδεχθούν ότι στη Δημοκρατία οι κανόνες είναι απλοί. Οι πολίτες στις εκλογές ψηφίζουν και είτε επιδοκιμάζουν είτε αποδοκιμάζουν πρόσωπα και πολιτικές. Εκλέγουν κυβερνήσεις. Διαλέγουν αντιπολίτευση.

Οι πολίτες που ενδιαμέσως των εκλογών αποφασίζουν να...διορθώσουν είτε την ψήφο τους είτε την ψήφο των άλλων δέρνοντας και προπηλακίζοντας στους δρόμους, διαστρέφουν τη Δημοκρατία σε οχλοκρατία. Και στην οχλοκρατία ο κάθε όχλος διαλέγει τον δικό του εχθρό. Και οι μάχες των όχλων γεννούν θύματα, πολλά θύματα. Δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα ο Γιάννης Μπουτάρης: « οι επόμενες εκλογές είναι τον Οκτώβριο του 2019 αν δεν συμφωνείτε μαζί μας, μαυρίστε μας. Εμείς προτείνουμε, εσείς κρίνετε, και αν δεν μας θέλετε, δεν χρειάζονται ούτε χειροδικίες, ούτε λιντσαρίσματα».

Η επιστροφή πάντως στην κανονικότητα την οποία ευαγγελίζονται τα κόμματα της ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης και την επικαλείται εσχάτως και ο Αλέξης Τσίπρας (αν και δίνει άλλη διάσταση) προϋποθέτει επίγνωση τι στο καλό συνέβη σε αυτή τη χώρα όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια. Δυστυχώς δεν είναι είναι ούτε η κρίση, ούτε η περικοπή των εισοδημάτων, ούτε η πραγματική ανέχεια, στην οποία ομολογουμένως διολίσθησαν τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, που οδήγησαν στην εξαχρείωση τα πολιτικά και κοινωνικά ήθη.

Ο «λαός», όπως αρέσκονται να τον αποκαλούν οι λαϊκιστές όλων των ιδεολογιών, δεν αποθρασύνθηκε επειδή φτώχυνε. Αποθρασύνθηκε διότι οι λαϊκιστές που βρίσκονται παντού (κόμματα, ΜΜΕ, φορείς κ.λπ.) του είπαν ότι δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσα έγιναν και γίνονται. Τον κατηύθυναν να φτιάξει τη βολική αυταπάτη του: ότι πίσω από την πλάτη του το «παλιό πολιτικό σύστημα» έφαγε τα λεφτά και του φόρτωσε τα χρέη. Κανείς δεν τόλμησε να τρίψει στα μούτρα μας ότι τα δισεκατομμύρια του δημόσιου χρέους το 2010 (όταν μπήκαμε στα μνημόνια) ήταν όσες οι ιδιωτικές καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες, πριν αρχίσουν να τα διώχνουν οι «πατριώτες» στις ξένες τράπεζες και να τα κρύβουν στα στρώματα. Ότι το ύψος της αξίας των ακινήτων που απέκτησαν οι Έλληνες στα χρόνια της ευμάρειας ήταν απείρως μεγαλύτερο από τα δανεικά μας και τα χρέη μας. Τι έδειχνε αυτό; Ότι το κράτος δανειζόταν δισεκατομμύρια με την «εγγύηση» της Ε.Ε. και ηγεσία και «λαός» τα μετέτρεπε σε καταθέσεις, ακίνητα και κυρίως καλή ζωή!

Η σύνταξη των 4.000 ευρώ του σταθμάρχη του ΟΣΕ σε σταθμό τρένου που δεν λειτουργούσε, μετατρεπόταν σε κατάθεση, δάνειο στεγαστικό, κατανάλωση. Ο υδραυλικός «τσέπωνε» για μια φλάντζα στη βρύση 80 ευρώ χωρίς απόδειξη και τα επένδυε σε εξοχικό. Ο υπάλληλος στο χ ασφαλιστικό ταμείο με το εφάπαξ δεκάδων χιλιάδων ευρώ και την παχυλή σύνταξη αποκτούσε διαμέρισμα στο Λονδίνο. Ο καθηγητής σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο έβγαζε χιλιάδες ευρώ με ιδιαίτερα στα φανερά, η νοσοκόμα έπαιρνε τα χαρτιά υγείας από το νοσοκομείο στο σπίτι. Ο χασάπης, ο τελωνειακός, ο δημοσιογράφος, ο γιατρός, ο μηχανικός, ο σερβιτόρος, ο αγρότης, όλοι κάπως επωφελήθηκαν. Όποιος, δε, είχε τη δύναμη της «υπογραφής» απογειωνόταν. Οι λίγοι έτρωγαν τα περισσότερα και οι πολλοί έτρωγαν τα πολλά.

Λιγοστοί δεν είχαν μερίδιο στο «τσιμπούσι» που στήθηκε με τα δανεικά που μας εξασφάλιζε η συμμετοχή στην ΟΝΕ. Γι' αυτό καμιά διαδήλωση κατά της διαφθοράς δεν έγινε στο Σύνταγμα. Γι' αυτό κανένας «Ρουβίκωνας» δεν μπούκαρε σε εφορίες, γραφεία υπουργών, νοσοκομεία για να διαμαρτυρηθεί, να απειλήσει, να τιμωρήσει. Ο «λαός» εξαγριώθηκε μόνο όταν κόπηκε το «τάξιμο και το δόσιμο». Οι λίγοι συναισθάνθηκαν την ευθύνη τους και λούφαξαν(με). Οι πολλοί πέταξαν και πετάνε την ευθύνη τους σε όποιον βρίσκουν μπροστά τους, και έγιναν «τιμωροί». Με προσχήματα και προφάσεις. Πότε ως υπερπατριώτες φασίστες και πότε ως αντισυστημικοί φασίστες. Η μόνη αληθινή προσφορά της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης στην Ελλάδα σήμερα είναι να σταματήσει το υποκριτικό «χαϊδολόγημα». Η χώρα χρειάζεται πολίτες και όχι «λαό» που μετατρέπεται από τις Σειρήνες του λαϊκισμού σε όχλο έτοιμο να καταπιεί «κάθε δράκο» και «κάθε παραμύθι». Και να τον ξεράσει ως χολή.

Ο φασίστας γεννιέται στο σπίτι και στο σχολείο

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.gr

Η βία κατά του Μπουτάρη δεν έχει τέλος. Γιατί και ο πόλεμος ανακοινώσεων πάνω από την κλωτσοπατινάδα, βία είναι. Και οι δικολογίες από δω κι από κει, επίσης. Γιατί η βία δεν έχει ιδεολογία. Κρύβεται πίσω από ιδεολογίες. Χρησιμοποιεί την ιδεολογία για να εκφραστεί. Η βία είναι η έκφραση της αμορφωσιάς. Της απολιτισιάς. Που κυριαρχεί στη χώρα.

Η βία είναι η μαμή της ιστορίας, λέει η διαλεκτική. Μόνο που είναι η μαμή ΑΥΤΗΣ της ιστορίας. ΑΥΤΟΥ του ανθρώπινου μοντέλου. Όχι του ανθρώπινου μοντέλου που έχει για πρότυπο την εξέλιξή του από πιθηκοειδές σε διανοητικό άνθρωπο. Αλλά τη διαιώνιση του πιθηκάνθρωπου. Τη δικιολόγηση της ύπαρξής του και της διαιώνισής του μόνο και μόνο επειδή μέχρι σήμερα η βία είναι η μαμή της Ιστορίας!

Όποιος αναζητάει το χέρι που όπλισε τη βία κατά του Μπουτάρη δεν έχει παρά να κοιτάξει στην οικογένεια και στα σχολεία. Στην οικογένεια που παράγονται τα πρότυπα και που εκφράζονται και ψηφίζονται οι ιδεολογικοί δρόμοι. Από πατεράδες και μανάδες. Και στα σχολεία, που παράγεται η κρατική νομιμοποίηση της βίας. Είτε είναι τα σχολεία που διδάσκουν Κοτζαμάνηδες, είτε που διδάσκουν Θεοφιλογιαννάκους, είτε Καλαμπόκες, είτε είναι τα σχολεία που διδάσκουν τους φονιάδες της ΟΠΛΑ και τους απογόνους της, μέχρι την ηρωοποίηση των πιο ακραίων μορφών «πάλης». Δήθεν ταξικής, δήθεν εθνικής, δήθεν λαϊκής, δήθεν πατριωτικής.

Όλες αυτές οι βίες δεν είναι παρά το προσωπείο μιας αμορφωσιάς. Αναπαράγονται από ανθρώπους που προσδοκούν την εκτόνωση και τη νίκη. Από ανθρώπους που αισθάνονται ηττημένοι. Και που δεν έχουν την επάρκεια να ξέρουν ότι μια τέτοια νίκη δεν έρχεται ποτέ. Γιατί η βία γεννάει βία. Η νίκη δημιουργεί ηττημένους που ζητάνε εκδίκηση. Ρεβανς. Το αίμα ζητάει αίμα.

Το ανθρώπινο είδος, και όχι μόνο το ελληνικό, βρίσκεται ακόμα σ αυτό το στάδιο. Σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ειρήνη και η ευημερία, όπου υπάρχει, είναι χτισμένη από το αίμα και τον πλούτο άλλων ανθρώπων. Που χτυπάνε ή θα χτυπήσουν μια μέρα ηχηρά την πόρτα. Και, όπως έχει δείξει αλάνθαστα η Ιστορία, ο αγριότερος και πιο πεινασμένος θα νικήσει. Κι ο πιο χορτάτος θα ηττηθεί.

Η επίθεση στον Μπουτάρη είναι η επίθεση της ΕΚΟΦ, η επίθεση στον Πανούση και στον Συρίγο. Είναι η επίθεση στον Μπακογιάννη και στον Καλτέζα και στον Γρηγορόπουλο και στον Φύσσα. Είναι η επίθεση του Μπέου και του Σαββίδη. Είναι η καφρίλα στα γήπεδα και στους οπαδούς. Είναι η επίθεση της αμάθειας. Του μίσους. Του θρίαμβου των συναισθημάτων επί της λογικής. Το πιο σημαντικό και αντιφατικό: Είναι ο θρίαμβος της πρωτόγονης σκέψης επί της διαλεκτικής! Είναι η επίθεση ενός ανθρωποειδούς. Όχι ενός Ανθρώπου.

Το έχω ξαναγράψει, ο άνθρωπος είναι ακόμα μακριά από την ανθρώπινη ικανότητά του. Είναι ακόμα έρμαιο των πρωτόγονων συναισθημάτων του. Στην πλειονότητά του. Ακόμα ξοδεύει κόπο και πλούτο παίζοντας πολέμους και φαντασιωνόμενος εχθρούς και φίλους, αντί να μοιράζεται τον πλούτο της Γής. Ακόμα χειρότερα, κακομεταχειρίζεται και καταστρέφει ένα κομμάτι από τον πλούτο της Γης. Ζει μια μετα Κρομανιόν εποχή.

Όσο λιγότερη η Παιδεία τόσο πιο πρωτόγονη η κοινωνία. Και τόσο πιο συχνή και έντονη η βία. Όσο λιγότερη Παιδεία τόσο πιο άδικοι οι νόμοι. Και όσο πιο άδικη η εφαρμογή των νόμων τόσο πιο βίαιη η αντίδραση από τους αδικούμενους. Η Ελλάδα είναι σ αυτή την κατάσταση. Η πολιτική της ελιτ παράγει αδικία και εύνοια ανισομερή. Είναι διεφθαρμένη. Παράγει βίαιη αντίδραση από τους αδικούμενους.

Ταυτόχρονα, η Παιδεία που παράγει στα σχολεία είναι αναπαραγωγή βίας. Παλιά ήταν αντικομμουνιστική και εθνικιστική. Μετά έγινε αντιδεξιά και πατριωτική. Μετά έγινε ανεκτική σε όλα αρκεί να πλουτίζουμε! Τώρα έχει γίνει αντιδυτική, αντιδεξιά, αντεθνικιστική, αντισυστημική. Και επειδή το αντί είναι αντίθεση και δεν είναι θέση, μοιραία η θέση είναι η βία απέναντι στον αντί! Κι αυτό εκφράζεται παντού. Στο σπίτι, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο και, κυρίως, στο διαδίκτυο. Βία στο διαδίκτυο με τη σέσουλα. Σαν νοοτροπία. Αυτοσκοπός! Πέσιμο για το πέσιμο!

Όλη αυτή την καφρίλα, που είναι κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία, ακόμα κι αν δεν εκφράζει την πλειονότητα του πληθυσμού (ας είχε το θάρρος η πλειονότητα να υπερασπιστεί τον «πολιτισμό» της) γεννιέται και πυροδοτείται από την πολιτική της καθοδήγηση. Από τους κυβερνήτες της. Που όταν είναι στην αντιπολίτευση ουρλιάζουν ενάντια στη βία της εξουσίας και όταν γίνουν κυβέρνηση αναπαράγουν το ίδιο πρότυπο με τους προηγούμενους.

Η διαφορά με όλους τους προηγούμενους της μεταπολίτευσης είναι ότι καμιά εξουσία δεν μετέτρεψε τη βία σε κυρίαρχο σύνθημά της προκειμένου να κερδίσει την εξουσία, να τη διατηρήσει, και για μερικούς άφρονες να κάνει και επανάσταση! Δημιουργώντας διχασμό στο λαό για να αποχτήσει «στρατό». Αυτή, στην αναπαραγωγή της βίας είναι η χειρότερη κυβέρνηση.

Επειδή με την αντιδιαλεκτική της σκέψη θεωρεί την αμορφωσιά στοιχείο του απλού λαού, τον οποίο λατρεύει. Και λατρεύει έτσι και την αμορφωσιά του! Αφού είναι λαϊκό στοιχείο! Και επαίρεται γι αυτήν! Η μόρφωση είναι προσόν των πλουσίων! Είναι αποτέλεσμα πλούτου.

Οι αμόρφωτοι αυτοί τύποι δεν ξέρουν ότι από τους μορφωμένους γεννήθηκε κάθε απελευθέρωση στην ανθρώπινη ιστορία. Και πως η μεγαλύτερη δύναμη του λαού είναι η μόρφωση. Και του καθενός ατομικά. Όχι η μόρφωση με το πτυχίο στο χέρι, που δεν ξέρεις τι να το κάνεις και βρίζεις τον καπιταλισμό και την τρόικα. Η μόρφωση να μάθεις να σκέφτεσαι και να κρίνεις. Όχι να συλλέγεις απλώς και μόνο πληροφορίες, όπως ταϊζουν τα ελληνόπουλα οι ινστρούχτορες εδώ και 4 δεκαετίες. Για τη δική τους ευκολία. Αλλά η μόρφωση να κρίνεις τις πληροφορίες. Η μόρφωση χαρακτήρα. Η διαμόρφωση. Ο πλούτος της ποικιλίας και της αρμονικής συνύπαρξης. Η μόρφωση να βλέπεις από πολλές μεριές ένα πράγμα. Να κατανοείς. Να καταλαβαίνεις. Να ερμηνεύεις. Αντ αυτών, το μοντέλο που θέλει να παράγει η χώρα είναι ένα και το ίδιο. Είτε δεξιό είτε αριστερό: Να κονομάς! Άμα κονομάς είσαι ευτυχής. Πιο ευτυχής, ο ψυχίατρος του παιδιού σου.

Η βία κατά του Μπουτάρη και κατά οποιουδήποτε στη χώρα της ανομίας και της πολιτικής αλητείας σαν κυρίαρχης σκέψης και νοοτροπίας είναι αποτέλεσμα έλλειψης Παιδείας. Από την οποία πάσχουν κι όλοι αυτοί που θυμήθηκαν τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, την ώρα που υπερασπίζονται την καφρίλα των μπάχαλων. Επειδή αυτοί δεν καταδικάζουν τη βία. Ούτε την αντιμάχονται. Καταδικάζουν τη βία που δεν είναι συγγενής τους. Για να εξοπλίζουν το χέρι των συγγενών τους. Σε έναν πόλεμο επικράτησης. Όπου η ιδεολογία είναι το τυράκι. Και οι οπαδοί τα ποντίκια.

Δεν πήραν το μήνυμα στην κυβέρνηση από το εξώδικο των Παμμακεδονικών οργανώσεων

Τα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό με το σκοπιανό ζήτημα γεννούν ευλόγως το ερώτημα: από πού κι ως πού η κυβέρνηση βγάζει το συμπέρασμα ότι έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι της καπνίσει σε όποιο θέμα εκείνη θέλει χωρίς προηγουμένως να έχει ζητήσει την αντίστοιχη εξουσιοδότηση από τον ελληνικό λαό; Αφ' ενός έχει ήδη απολέσει την όποια πλειοψηφία στην κοινωνική βάση και αφ' ετέρου δεν την εξέλεξε ο ελληνικός λαός με το συγκεκριμένο αίτημα, δηλαδή να λύσει το σκοπιανό. Δεν το είχε αναφέρει ποτέ σε καμιά προεκλογική ομιλία του ο Τσίπρας, και ούτε καν υπήρχε στο προεκλογικό του πρόγραμμα. Η πανθομολογούμενη αλήθεια είναι ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ ΨΗΦΟ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ. Ζήτησε ψήφο για να «σκίσει τα μνημόνια» και αντ' αυτού έσκισε τους Έλληνες με την υπερφορολόγηση για να βγάλει υπερ-πλεονάσματα και να τα μοιράζει ως ελεημοσύνη στους αφελείς ψηφοφόρους του στα πλαίσια του «ταξικού πολέμου» που βλακωδώς έχει κηρύξει για να περισώσει τα όποια προσχήματα αριστεροσύνης του έχουν απομείνει.

Οπότε καλά θα κάνει η κυβέρνηση να αφήσει τις αρλούμπες και τις φθηνές απατεωνιές κατά μέρος και να γνωρίζει ότι αυτό που κάνουν ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΟΥΝ, πρώτον διότι δεν έχουν τέτοια λαϊκή εντολή και δεύτερον διότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η απεμπόληση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατόν δηλαδή αύριο το πρωί να βγει μια ελληνική κυβέρνηση και να πει, για παράδειγμα, ότι για να εκτονωθεί η κρίση με την Τουρκία δεχόμαστε να συζητήσουμε την εκχώρηση νησιών ή χωρικών υδάτων μας. Κάτι τέτοιο είναι απλώς αδιανόητο να συμβεί υπό ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ συνθήκες. Καμία δικαιολογία δεν μπορεί να στηρίξει μία τέτοια πολιτική απόφαση, και ανάλογη είναι και η περίπτωση του σκοπιανού ζητήματος. Φαίνεται όμως ότι οι κυβερνώντες δεν πήραν το μήνυμα από το εξώδικο των Παμμακεδονικών οργανώσεων. Οφείλουν να γνωρίζουν πως αυτό που κάνουν εκτός από «παράβαση καθήκοντος» είναι και εσχάτη προδοσία αφού εκχωρούν απαράγραπτα εθνικά δικαιώματα όπως το όνομα της Μακεδονίας και μάλιστα χωρίς η Ελλάδα να έχει ηττηθεί σε κανέναν πόλεμο, ούτε να της επιβάλλεται κάτι τέτοιο από δυνάμεις που την πειθαναγκάζουν. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της εθνικής προδοσίας, τότε τι είναι;

Απο τη στιγμή που όλες οι ονομασίες που έχουν πέσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης περιέχουν τον όρο «Μακεδονία», και η Ελλάδα παραμένει στις συζητήσεις, είναι σαν να αποδέχεται εξαρχής την επονείδιστη ήττα της. Το πολύ απλό πράγμα που οι κυβερνώντες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν είναι πως είναι ουσιαστικά ΑΔΥΝΑΤΟΝ για τους Έλληνες πολίτες να αποδεχτούν ονομασία των Σκοπίων που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία. Και μόνο στο άκουσμα της λέξης αυτής για λογαριασμό των Σκοπιανών θα πληγώνεται ανεπανόρθωτα η ψυχή και η εθνική υπερηφάνεια του Έλληνα στον αιώνα των αιώνων. Αν επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο, η δική μας γενιά θα είναι εθνικά υπόλογη τόσο έναντι των προγόνων μας όσο και έναντι των μελλοντικών γενεών που θα έρθουν. Η εποχή μας και οι πολιτικοί της θα γραφτούν με μελανά γράμματα στην ελληνική Ιστορία και θα αποτελούν τραγικό παράδειγμα εθνικής μειοδοσίας και παρακμής.

Είναι καιρός να σταματήσει κάθε συζήτηση με βάση τη σύνθετη ονομασία. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το εύρος χρήσης (erga omnes) και η αναθεώρηση του Συντάγματος των Σκοπίων. Η σύνθετη ονομασία είναι από μόνη της μία τελείως εσφαλμένη βάση συζήτησης. Αν χαρίσουμε στους Σκοπιανούς το ιστορικό όνομα, χαρίζουμε ουσιαστικά ολόκληρη την πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας. Κάποιοι αφελείς ή δήθεν ρεαλιστές ισχυρίζονται ότι εφόσον οι Σκοπιανοί διαβιούν σε ένα τμήμα της αρχαίας γεωγραφικής Μακεδονίας, έχουν κάθε δικαίωμα να ονομαστούν κι αυτοί Μακεδόνες και ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει το μονοπώλιο του συγκεκριμένου όρου. Πρόκειται για τεράστιο (σκόπιμο εν πολλοίς) λάθος. Η ίδια η Ακαδημία Αθηνών σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει ότι ο «ο τόπος εγκατάστασης ενός λαού δεν είναι προσδιοριστικός της ταυτότητάς του». Και έχει απόλυτο δίκιο διότι κι άλλοι λαοί εγκαταστάθηκαν με το πέρασμα των αιώνων σε διάφορες περιοχές αλλά διατήρησαν το όνομά τους και δεν επεδίωξαν να πάρουν το όνομα των παλαιότερων κατοίκων που ζούσαν εκεί. Οι Βούλγαροι δεν αξίωσαν να ονομαστούν Μυσοί αλλά έμειναν Βούλγαροι. Οι Σέρβοι δεν ονομάστηκαν Δάρδανοι αλλά έμειναν Σέρβοι. Οι Αλβανοί δεν ζήτησαν να ονομαστούν Ιλλυριοί αλλά διατήρησαν το όνομά τους. Οι Τούρκοι δεν ονομάστηκαν Ίωνες αλλά κράτησαν την ταυτότητά τους. Επομένως είναι τελείως έωλο το επιχείρημα πως οι Σκοπιανοί δικαιούνται να ονομαστούν Μακεδόνες επειδή ένα ελάχιστο τμήμα του εδάφους τους περιλαμβανόταν στην αρχαία Μακεδονία. 

Ούτε είναι αλήθεια πως οι Σκοπιανοί δέχονται τώρα να αρνηθούν την καταγωγή τους από τους αρχαίους Μακεδόνες και να αποδεχτούν ότι είναι απλώς Σλάβοι που έτυχε να εγκατασταθούν σε αυτή την περιοχή από τον 6ο αιώνα μ.Χ. Ο ίδιος ο Τσίπρας αναγνώρισε ότι οι Σκοπιανοί είναι κι αυτοί Μακεδόνες απόγονοι του Αλέξανδρου (!) και επομένως η χώρα τους έχει δικαιώματα στην Ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας, αφού είπε στον Ζάεφ ενώπιον πολλών δημοσιογράφων: «Θα πρέπει να δεχτείτε ότι δεν είστε μόνο εσείς απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Μεγαλύτερη βλακεία δεν έχει υπάρξει στα ελληνικά διπλωματικά χρονικά. Ο Τσίπρας είναι αποδεδειγμένα αμόρφωτος και έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν έχει ιδέα από Ιστορία. Και δεν έχει και κανένα ενδιαφέρον, από ιδεολογική τοποθέτηση. Για τον Τσίπρα και τους ομοϊδεάτες του στον ΣΥΡΙΖΑ όποιος ασχολείται με την ελληνική Ιστορία (με εξαίρεση την περίοδο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) είναι εθνικιστής και φασίστας. Είναι προφανέστατο ότι είτε δεν γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύει ο Μέγας Αλέξανδρος είτε το εχθρεύονται και το θεωρούν εθνικιστικό. Αν μπορούσαν θα είχαν βάλει φουρνέλο στην Αμφίπολη, στη Βεργίνα, στην Πέλλα και στο Δίον διότι τους ενοχλούν αφόρητα ως πειστήρια του μακραίωνου ιστορικού  παρελθόντος και της αδιαμφισβήτητης ελληνικότητας της Μακεδονίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι δεν έχουμε δει ΠΟΤΕ μέχρι τώρα τον Τσίπρα να επισκέπτεται κάποιον από τους παραπάνω αρχαιολογικούς χώρους - και ούτε πρόκειται να τον δούμε ποτέ στο μέλλον.

Η αλήθεια είναι ότι οι Σκοπιανοί δεν διεκδικούν ένα οποιοδήποτε όνομα, αλλά κυριολεκτικά ένα ολόκληρο φορτίο δόξας που δεν τους ανήκει κατά κανέναν τρόπο. Στην αναζήτηση μιας εθνικής ταυτότητας δεν αρκέστηκαν σε κάτι που έχει ιστορία 50 ή 100 ή 200 χρόνων, αλλά πήγαν με το έτσι θέλω 24 αιώνες πίσω. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η λεγόμενη «Μακεδονία του Ίλιντεν» ούτε η όποια δική τους σλαβική Ιστορία που ούτως ή άλλως είναι παντελώς αδιάφορη ακόμη και στους γείτονές τους πόσο μάλλον στον υπόλοιπο πλανήτη. Το μεγάλο διακύβευμα για αυτούς είναι να μετατραπούν από «ιστορικό σκουπίδι» των Βαλκανίων σε μία χώρα με παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, και αυτό μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ αν φαλκιδεύσουν και κλέψουν την Ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας της εποχής του Μεγάλου Αλέξανδρου, των Διαδόχων και των Επιγόνων του - γι' αυτό έχουν γεμίσει το κρατίδιό τους με αγάλματα του Φιλίππου, του Αλέξανδρου και των αρχαίων Μακεδόνων φαλαγγιτών. Όταν ο Αμερικανός, ο Κινέζος, ο Ρώσος, ο Βραζιλιάνος, ο Καναδός, ο Αυστραλός ή ο Κογκολέζος θα ακούει «Μακεδονία» δεν θα σκέφτεται ότι έχει να κάνει με ένα σλαβικό μόρφωμα που εμπνεύστηκε ο μακαρίτης ο Τίτο, αλλά με την αναβίωση της χώρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου - διότι φυσικά μόνο αυτόν γνωρίζει από όλους τους Μακεδόνες που έχουν ζήσει ποτέ. 

Κι αυτό διότι ο Μέγας Αλέξανδρος τον οποίο διεκδικούν οι Σκοπιανοί δεν είναι μία συνηθισμένη ιστορική προσωπικότητα για την οποία οι Έλληνες μπορούμε να πούμε «εντάξει μωρέ, δεν βαριέσαι, ας τον χαρίσουμε στους γείτονες διότι μας περισσεύει κι έχουμε κι άλλους προγόνους σαν αυτόν». Αυτό που πέτυχε στην εποχή του ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν απλώς ασύλληπτο. Ο άνθρωπος αυτός ήταν το τζακ ποτ όλων των στρατηλατών της Ιστορίας. Αήττητος στη μάχη κάλυψε αποστάσεις και υπερπήδησε εμπόδια που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική και δεν έχουν όμοιό τους. Είναι σαν να ξεκίνησε από την πλατεία Συντάγματος της Αθήνας και να πήγε στη Θεσσαλονίκη με τα πόδια, όταν όλοι οι άλλοι στρατηγοί, κατακτητές και βασιλιάδες πριν και μετά από αυτόν (του πατέρα του, Φιλίππου, συμπεριλαμβανομένου) δεν μπόρεσαν στις δικές τους εκστρατείες να φθάσουν ούτε μέχρι το Χαλάνδρι - και κυριολεκτώ σε αυτή τη σύγκριση αφού ούτε η κραταιά ρωμαϊκή αυτοκρατορία στο ζενίθ της ακμής της δεν τόλμησε να επεκταθεί πέρα από τη Μεσοποταμία. 

Η συναίσθηση της μακεδονικής δόξας ήταν τόσο μεγάλη και έντονη ώστε και αιώνες μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου οι διάδοχοί του ένιωθαν βαριά στους ώμους τους την υποχρέωση να φανούν αντάξιοί του. Ο Ρωμαίος ιστορικός Λίβιος περιγράφει ότι μετά τη μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ. (εκεί όπου ο ίδιος ο Ρωμαίος ύπατος Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος εξομολογήθηκε αργότερα ότι το θέαμα της μακεδονικής φάλαγγας ήταν το τρομακτικότερο που είχε δει ποτέ στη ζωή του), ο τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας (και της δυναστείας των Αντιγονιδών) Περσέας, αιχμαλωτίστηκε και σύρθηκε σιδεροδέσμιος μαζί με τα παιδιά του στη θριαμβευτική πομπή που έγινε στη Ρώμη. Κατόπιν οι Ρωμαίοι τον έθεσαν υπό περιορισμό σε μία έπαυλη σε κοντινή κωμόπολη, όπου και πέθανε από τη θλίψη του έπειτα από τέσσερα χρόνια επειδή αρνήθηκε να λαμβάνει πλέον τροφή. 

Κι εμείς σήμερα έχουμε τον Τσίπρα, τον Κοτζιά, τον Καμμένο και το κακό συναπάντημα των σπιθαμιαίων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να συζητούν με μεσάζοντα έναν δεδηλωμένο ανθέλληνα Αμερικανό για το πώς θα χαρίσουν το όνομα της Μακεδονίας (δηλαδή του τελευταίου ηρωικού υπερασπιστή της ελληνικής ανεξαρτησίας πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση) στους Σλάβους πλαστογράφους της Ιστορίας, απλώς και μόνο για να τους πει μπράβο ο Αμερικανός πρέσβης και η Γερμανίδα καγκελάριος και να τους βοηθήσουν να μείνουν μερικούς μήνες ακόμα στις καρέκλες τους. 

Μέσα στην αγωνία της πολιτικής της επιβίωσης, η κυβέρνηση υπό την πίεση και διεθνών παραγόντων πάει ολοταχώς να πέσει στην παγίδα που της στήνουν αλλότρια ξένα συμφέροντα με υποτιθέμενα ανταλλάγματα. Ο Τσίπρας φαίνεται να πιστεύει πως οι συναντήσεις με τη Μέρκελ και η υπόσχεση πιθανής λύσης του ζητήματος του χρέους θα αναστήσουν τον διασωληνωμένο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κίνδυνος να υπογραφεί μία προσωρινή συμφωνία για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ είναι πλέον ορατός. Οι κυβερνώντες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και ένα μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης που τους στηρίζουν στο κλείσιμο του σκοπιανού, δεν είναι χαζοί. Είναι σύμμαχοι των Σκοπιανών αλλά απλώς κάποιοι από αυτούς κρύβουν επιμελώς την πρόθεσή τους να ξεπουλήσουν το όνομα της Μακεδονίας για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους τους. Οι εχθροί της Ελλάδας βρήκαν βολικούς τους εθνομηδενιστές του ψεύτη, ανίκανου και αμόρφωτου Τσίπρα και κάνουν παιχνίδι. Όλη η ιστορία με το σκοπιανό είναι ένα καλά σκηνοθετημένο έργο με μοναδικό σκοπό την αποδοχή της παραχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας στους Σλάβους, χωρίς να υπάρξουν μεγάλες αντιδράσεις από τους Έλληνες, και στην προσπάθεια αυτή έχουν συστρατευτεί εκτός από πολιτικά κόμματα και μερικά από τα μεγαλύτερα ελληνικά ΜΜΕ (ΣΚΑΪ, «Καθημερινή» κ.ά.) τα οποία προβάλλουν συστηματικά τη φιλοσκοπιανή προπαγάνδα χωρίς καμία αιδώ. 

Δεν υπάρχουν πονηριές των Σκοπιανών, ούτε διαπραγματεύσεις όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε. Οι δικοί μας κυβερνώντες και οι Σκοπιανοί είναι στην ίδια ομάδα και όταν συναντιούνται μιλούν περί ανέμων και υδάτων για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου και να αποκοιμίσουν τον ελληνικό λαό πως τάχα η λύση είναι ακόμα μακριά και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Στην πραγματικότητα όμως όλα δείχνουν ότι υπάρχει προδιαγεγραμμένη προδοσία βάσει σεναρίου και συστηματικός αποπροσανατολισμός της ελληνικής κοινής γνώμης. Το μόνο που έχουν να κάνουν ουσιαστικά ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς είναι να βάλουν στον ύπνο τους Έλληνες, να αμβλύνουν τα εθνικά αντανακλαστικά, και να καταπνίξουν την πηγαία πατριωτική αντίδραση που εκδηλώθηκε με τα δύο μαζικά συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Όχι μόνο δεν σέβονται και δεν υπολογίζουν τον ελληνικό λαό αλλά τον μισούν και τον φοβούνται, γι' αυτό μετά το συλλαλητήριο της Αθήνας τον αποκάλεσαν «ετερόκλητο όχλο» και έσπευσαν να βγάλουν τη φούσκα της υπόθεσης Novartis για να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από το σκοπιανό. 

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να διακόψει άμεσα τον μάταιο διάλογο με τα Σκόπια. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι οι βόρειοι γείτονές μας θολώνουν διαρκώς τα νερά και στην πραγματικότητα δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να ικανοποιήσουν έστω και αυτά τα λίγα που ζητεί επισήμως η ελληνική πλευρά. Οι «φίλοι» μας οι Σκοπιανοί, οι συμπατριώτες του χαμογελαστού Ζάεφ ο οποίος μας δουλεύει ψιλό γαζί παριστάνοντας τον συγκαταβατικό και μετριοπαθή, έχουν 30 χρόνια τώρα σχολικά βιβλία γεμάτα μίσος για τους Έλληνες! Είναι οι φυσικοί και ιδεολογικοί απόγονοι των κομιτατζήδων απέναντι στους οποίους ο ελληνισμός έδωσε αιματηρή μάχη στις αρχές του 20ού αιώνα για να απελευθερώσει τα ιερά χώματα της Μακεδονίας. Αν η Ελλάδα κάνει το ολέθριο λάθος να συμφωνήσει σύνθετη ονομασία μαζί τους, τότε σε λίγα χρόνια το «Άνω», το «Νέα» ή οποιοδήποτε άλλο συνθετικό απλώς θα παραλείπεται και θα μείνει μόνο ο όρος «Μακεδονία». Και βέβαια τόσο η γλώσσα όσο και η εθνικότητα θα λέγονται μακεδονικές, και αυτό θα παγιωθεί σε όλες τις χώρες του κόσμου όπου ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν σε βάθος την αληθινή Ιστορία και η συντριπτική πλειονότητα τη μαθαίνει από το Χόλιγουντ και από τα τουριστικά φυλλάδια. 

Αν υπάρχει μία πλευρά που πρέπει να υποχωρήσει στο σκοπιανό αυτή είναι των Σκοπίων και όχι της Ελλάδας. Εμείς έχουμε την ιστορική αλήθεια με το μέρος μας. Η ίδια η μακεδονική γη μιλάει ελληνικά μέσα από το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων της. Είναι ανήκουστο εθνικό έγκλημα να χαρίσουμε έστω και μία σελίδα της Ιστορίας μας σε κοινούς παραχαράκτες οι οποίοι μας μισούν και είναι πρόθυμοι σύμμαχοι των Τούρκων, των Αλβανών και οποιουδήποτε άλλου επιβουλεύεται την εθνική μας κυριαρχεί και απειλεί την εδαφική μας ακεραιότητα. 

Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική και δεν έχουμε ούτε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα να παραχωρήσουμε αυτό το όνομα που αφορά την ιστορική αλήθεια και τον πολιτισμό. Οποιαδήποτε χρήση του όρου Μακεδονία ή παραγώγου του σε οποιαδήποτε γλώσσα συνιστά ξεκάθαρη προδοσία. Σε όσους λένε ότι τάχα δεν πρέπει να αφεθεί να χρονίζει η διαφορά μας με τα Σκόπια για να μην σπαταλάμε εθνικό διπλωματικό κεφάλαιο (άλλη τεράστια κοτσάνα αυτή, λες και 10 χρόνια τώρα που η ελληνική χρεοκοπία μονοπωλεί τις συνεδριάσεις του ΔΝΤ και του Eurogroup δεν έχουμε κατασπαταλήσει διπλωματικό κεφάλαιο) απαντάμε ότι ΕΤΣΙ κάνουν τα έθνη που σέβονται τον εαυτό τους και την Ιστορία τους - εμμένουν στις θέσεις που θεωρούν ως εθνικά τους δίκαια, ακόμη κι όταν όλος ο πλανήτης είναι απέναντί τους. Αν δεν υποχωρήσουν οι Σκοπιανοί, μη σώσει και λυθεί ποτέ το σκοπιανό. Εμείς δεν πρέπει να κάνουμε ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ και να μην επικυρώσουμε σε καμία περίπτωση την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας με τη δική μας υπογραφή. Ας εκκρεμεί το σκοπιανό για άλλα 30, 130 ή 530 χρόνια. Ας λυθεί τότε που θα λυθεί το πρόβλημα της Ταϊβάν ή του Θιβέτ ή του Γιβραλτάρ ή το παλαιστινιακό. Ποσώς μας ενδιαφέρει η πρεμούρα των Σκοπιανών. Αν αυτοί θεωρούν ότι η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι όντως μείζον ζήτημα εθνικής επιβίωσής τους, ας υποχωρήσουν και ας δεχτούν άλλη ονομασία χωρίς τον όρο «Μακεδονία» που ούτως ή άλλως δεν τους ανήκει. Αν δεν το θεωρούν τόσο σημαντικό, ας μας ξεφορτωθούν και να μην ξαναέρθουν να χτυπήσουν την πόρτα μας διότι φέρονται εχθρικά απέναντί μας. Ας καταλάβουν και αυτοί και οι πληρωμένοι συνοδοιπόροι τους ότι ιστορική προίκα από την Ελλάδα ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ, διότι απλούστατα δεν θα το επιτρέψει ΠΟΤΕ ο ελληνικός λαός.

Μετανεωτερική Αριστερά – Ο ιός της ισλαμοφιλίας και του αντιφασιστικού φασισμού

Κάθε μέρα που περνά όλο και κάποιο πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγεται από τους φύλακες της Πολιτικής Ορθότητας που ακούει στο όνομα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ.
Έτσι, η τελευταία σοδειά είναι η δήλωση τοπικού βουλευτή Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήρισε σαν φασίστες τους κατοίκους του νησιού που διαμαρτύρονταν προβάλλοντας τα αιτήματα τους κατά την διάρκεια της Πρωθυπουργικής επίσκεψης.

Συνέχισε το επίσης Κυβερνητικό και κομματικό στέλεχος του Σύριζα, Γ. Κυρίτσης, που χάρισε συλλήβδην όλον τον Δυτικό Πολιτισμό στο Ναζισμό εξομοιώνοντας τον πρώτο με τους θαλάμους αερίων των Ναζί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση αυτή εξομοιώνει τους αντιπάλους της ή τις όποιες διαμαρτυρίες του Λαού με τους φασίστες ή τις ειδήσεις που δεν την συμφέρουν με τα Fake News.

Η κυβέρνηση που κέρδισε τις εκλογές στηριζόμενη σε ένα θολό κίνημα μικροαστικής διαμαρτυρίας με τεράστια δοσολογία Lumpen χαρακτηριστικών υποσχόμενη σχεδόν τα πάντα και εμφανιζόμενη με ικανότητες ατρόμητου Εμιλιάνο Ζαπάτα που θα κατακεραύνωνε τις αγορές, η κυβέρνηση που κατηγορούσε τους αντιπάλους της ως δοσίλογους, εξωνημένους και προδότες προπηλακίζοντας κάθε αντίπαλο, η κυβέρνηση που χρησιμοποίησε όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση τα Social Media όχι σαν μέσο διαλόγου αλλά σαν εκτοξευτήρα συκοφαντιών και υβρεολόγιου, σήμερα διαμαρτύρεται γιατί μερικές(!) χιλιάδες Μυτιληνιών διαμαρτυρήθηκαν για την τραγική κατάσταση στα Hot Spots ή την αύξηση του ΦΠΑ…

Προφανώς δεν πείστηκαν από την υποσχεσιολόγια του Πρωθυπουργού τολμώντας να αμφισβητήσουν τα λεγόμενα του, αψηφώντας τις σειρήνες των τοπικών εγκάθετων της Κυβέρνησης και τις «αναπτυξιακές» φιέστες αμφιλεγόμενων Συνεδρίων που είναι αναγκαία μόνο όταν έχουν στρατηγικό και συνεκτικό λόγο με υλοποιήσιμα και μετρήσιμα αναπτυξιακά βήματα, κοστολογημένα και συγκεκριμενοποιημένα. Ειδάλλως είναι περιττά, κοστοβόρα και παράγουν «Αναπτυξιακό» αέρα κοπανιστό…

Όλα τα παραπάνω έλλειπαν από την αναπτυξιακή πανήγυρη της Κυβερνητικής κουστωδίας και των μεταφερόμενων Διμοιριών Μετακλητών Υπάλληλων που ήρθαν να προστεθούν στις κανονικές Διμοιρίες των ΜΑΤ που συνωστίστηκαν στην Λέσβο προφανώς για να προφυλάξουν τον Πρωθυπουργό από τις αυθόρμητες εκδηλώσεις χαράς και αγαλλίασης των ενθουσιασμένων κατοίκων του νησιού…

Όλα βέβαια τα ανωτέρω θα ήσαν κωμικοτραγικά αν δεν ήσαν δυστυχώς και πραγματικά.

Το εντυπωσιακότερο όμως είναι οι χαρακτηρισμοί που συνηθίζει να εκτοξεύει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε αντίπαλο του, και όχι για πρώτη φορά.

Προηγήθηκαν τα Νομοσχέδια για την αλλαγή φύλου όπου καθένας που είχε ενστάσεις ή δεν συμφωνούσε – παραθέτοντας πολλά και σοβαρότατα επιχειρήματα – χαρακτηριζόταν σαν ομοφοβικός ή απλά, νέτα σκέτα, σαν φασίστας.

Το ίδιο παρατηρήσαμε και με το τελευταίο δείγμα της «δικαιωματικής σοδειάς» του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Δεν έμεινε χαρακτηρισμός που να μην ειπώθηκε, δεν έμεινε υβρεολόγιο που να μην εκτοξεύτηκε από τους Κυβερνητικούς «Δικαιωματιστές» εναντίον όσων τόλμησαν να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους. Προφανώς για την Κυβέρνηση, αφού λύσαμε όλα τα προβλήματα και αφού – υποτίθεται…– αποδείχτηκε επιστημονικά το βάσιμο των ισχυρισμών τους πρέπει να προχωρήσουμε και στην νομοθέτηση της υιοθεσίας…

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει οικογένεια λαϊκής υφής με δυο γονείς δηλαδή Πατέρας και Μητέρα … Αυτή, αντίθετα αποτελεί «Πατριαρχική» και «Καταπιεστική» συλλογικότητα που πρέπει να αποδομηθεί πάση θυσία υπακούοντας έτσι στα κελεύσματα της Παρακμιακής Δυτικής Ελίτ δηλαδή στην Αστική Τάξη της Παρακμής που αφού τα δοκίμασε όλα, διαλύει τα πάντα που βρίσκονται γύρω της με μανία παρανοϊκού δολοφόνου και καταστροφέα.

Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδειξε ανάλογη ευαισθησία και πόνο ψυχής για τα παιδιά των χωρισμένων γονιών – περίπου ένα εκατομμύριο – και των προβλημάτων τους όπως η επικοινωνία με τον πατέρα και γενικότερα η κατοχύρωση του ρόλου του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών, διαδικασία που ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θεωρεί περιττή και κοπιώδη…

Εκεί μέσω της θεσμοθέτησης μιας Γυναικείας Δικαιοσύνης το παιδί των χωρισμένων γονιών αποκόπτεται από τον πατέρα με διάφορους τρόπους προς δόξα ενός μητροκεντρικού και αντι–πατρικού προτύπου «μονογονεικής οικογένειας», μέσω της οποίας εξαλείφεται σχεδόν τελείως το ανδρικό και πατρικό πρότυπο… Έρευνες άλλωστε δείχνουν ότι η εξάλειψη αυτή του αντρικού και πατρικού προτύπου οδηγεί στην ελαχιστοποίηση της θετικής επίδρασής του στα παιδιά και των δύο φύλων.

Ακολούθησε ο Γ. Κυρίτσης, γνωστός Οργανικός Διανοούμενος Μεγάλου Βεληνεκούς, πασίγνωστος στο Πανελλήνιο και σε όλη την περιοχή της Νοτίου Βαλκανικής, για τις εμβριθείς αναλύσεις του. Ο κύριος αυτός ουσιαστικά ταύτισε τον Ναζισμό με τον Δυτικό Πολιτισμό και τους θαλάμους αερίων με όλη την Δύση, απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον Ισλαμισμό – αγαπημένο παιδί των Δικαιωματιστών και των υστερικών Φεμινιστριών – απανταχού γης.

Αν πάμε μάλιστα πιο πίσω, ποια Αναγέννηση, Ρωμαϊκή και Ελληνική Αρχαιότητα ή Πολιτισμοί της Αιγύπτου και Μεσοποτάμιας;

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη έλεγαν οι Λατίνοι, με τον ίδιο τρόπο όλος ο Παγκόσμιος Πολιτισμός και ειδικότερα ο Δυτικός οδηγεί – σύμφωνα με τα Άπαντα του κ. Κυρίτση – στα Ναζιστικά Στρατόπεδα…

Προφανώς ο Μαρξ εμπνεύστηκε από τις γραφές του Βούδα, ο Φρόιντ από το Κοράνι και ο Ένγκελς από τον Γενάρχη του Μπιν Λάντεν.

Όσο δε για τα κατορθώματα των Τζιχαντιστών και λίγο παλαιότερα των Ταλιμπάν – δημόσιοι αποκεφαλισμοί με φρικτό τρόπο βιντεοσκοπημένοι μάλιστα, γενοκτονίες ολόκληρων πληθυσμών κλπ.– αυτά για τον κ. Κυρίτση αποτελούν ψιλά γράμματα, παράπλευρες απώλειες ίσως μάλιστα και δικαιολογημένες αντιδράσεις απέναντι στη βία της Δύσης.

Απέναντι στον κλασσικό Φασισμό του Μεσοπολέμου έχουμε έναν «Δημοκρατικό, Αντιφασιστικό Φασισμό», πολύ χειρότερο, απείρως δολιότερο και ασύγκριτα διπλωματικότερο.

Όταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ πριν ένα περίπου αιώνα – καταμεσής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου– επανέφερε το παλιό διλημματικό σύνθημα του Ένγκελς (κατά άλλους, του Κάουτσκυ) «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένας εκπρόσωπος υποτιθέμενου αριστερού – εντός εισαγωγικών, εννοείται– κόμματος θα μπορούσε ποτέ να ισχυριστεί παρόμοια πράγματα…

Τα πράγματα όμως είναι απλούστερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν Νεοφιλελεύθερο Κόμμα Δημοσίων Υπάλληλων και Λούμπεν Κοινωνικών Στοιχείων υποψηφίων προς διορισμό, έχει αποκοπεί οριστικά και δια παντός εδώ και πολλά χρόνια από όλα τα ιστορικά κεκτημένα του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού Εργατικού Κινήματος.

Γιατί:

α). Δεν αποτελεί, ούτε ποτέ αποτελούσε τμήμα λαϊκών και εργατικών τάξεων παρά ένα αξιοθρήνητο συνονθύλευμα Δημοσίων Υπαλλήλων, Μικροαστών Ψευτοδιανοούμενων και Λούμπεν περιφερόμενων στοιχείων «γενικών καθηκόντων»…

Ήταν πάντα ένα «Κοινωνικό Φάντασμα» χωρίς κοινωνικές και ταξικές ρίζες, μια περιφερόμενη φούσκα που έριχνε πυροτεχνήματα εκπροσωπώντας ένα ποσοστό από 1,5% έως 4%.

Από εκεί ξεκινά και η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ αλλά και η απίστευτη αλαζονεία και αρχοντοχωριατισμός τους όταν βολεύονται στο Δημόσιο με παχυλότατους μισθούς.

Όταν είσαι πεινασμένος μια ζωή κάνεις μακροβούτι στα βαθειά όπως αυτοί που ακόμη δεν πιστεύουν στην τύχη τους…

β). Θεωρητικά, ιδεολογικά και επιστημονικά, έχουν άγρια μεσάνυχτα και ασχετοσύνη αλλά διακρίνονται από μια ιδιαίτερη ικανότητα να παρουσιάζουν τον αναλφαβητισμό τους για επιχείρημα, την πνευματική νωθρότητα σαν εξυπνάδα και – τελευταία ειδικότερα…– το ψέμα μιας φτηνής προπαγάνδας σαν απτή πραγματικότητα ποντάροντας στον πόνο και την απελπισία του κόσμου.

Όταν μάλιστα κάνει κάποιος κριτική στην καθημερινή αθλιότητα και εξαχρείωση των πράξεων και των λεγόμενών τους, τα επιχειρήματα που σου ρίχνουν είναι «συντριπτικά» όπως «Τι δηλαδή; Θέλεις νάρθει ο Κούλης;» ή « Γιατί; Οι προηγούμενοι ήσαν καλύτεροις».

γ). Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλώς επικίνδυνα άσχετοι και θανάσιμα φιλόδοξοι ή επιδεικτικά νεόπλουτοι όπως όλοι οι πεινασμένοι αλλά αποτελούν κάτι χειρότερο, είναι οι δολοφόνοι της Αριστεράς.

Δεν απομυθοποίησαν ή αποδόμησαν απλώς την Αριστερά σαν έννοια και πράξη αλλά κυριολεκτικά την εκτέλεσαν, την κατεδάφισαν παίρνοντας στον λαιμό τους και όλες τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς που απομακρύνθηκαν έγκαιρα από την μπόχα και δυσωδία που εξέπεμπαν.

Αφού δε αποδόμησαν όλες τις έννοιες και πράξεις του Ιστορικού Εργατικού Κινήματος και της Ολιστικής/Διαλεκτικής του θεωρίας, έσπρωξαν με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των «Μειονοτικών Δικαιωματιστών» τεράστιες μάζες λαϊκών στρωμάτων στη συντήρηση στρώνοντας το έδαφος για τον Απόλυτο Par Excellence Νεοφιλελευθερισμό και ο οποίος εφαρμόζεται χωρίς αντίσταση, ειδικά στην Ελλάδα.

Μέτρα που δεν θα τολμούσε ούτε να σκεφτεί ο Σαμαράς, ο Τσίπρας τα περνά χωρίς μαζική αντίσταση, μοιράζει την φτώχεια των φτωχών στους φτωχότερους βαφτίζοντάς την Κοινωνικό Κράτος, αφήνει άθικτη την Ελίτ με την οποία συναλλάσσεται άνετα μαζί της και η οποία Ελίτ καλοπερνώντας με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει πολιτικό και μηντιακό στήριγμά του και τέλος ετοιμάζει μια ατέλειωτη «Φιεστολογία» τον Αύγουστο βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, την μόνιμη επιτήρηση σε «Έξοδο από τα Μνημόνια» και το γενικότερο χαντάκωμα και στασιμότητα της Οικονομίας σε «Βελτίωση των Δεικτών της Οικονομίας».

Ίσως είναι η μεγαλύτερη απάτη – με άλφα κεφάλαιο…– των τελευταίων δεκαετιών όπου το μαζικό Σύνδρομο Στοκχόλμης βαφτίζεται Υπομονή του Λαού, η γενική ηθική απαρέσκεια και ψυχική εξαθλίωση μετονομάζεται ήρεμο πολιτικό κλίμα και η Ηθικοψυχολογική Πανώλης – η Πανούκλα…– του πρώην Λούμπεν και νυν Νεόπλουτου φρεσκοδιορισμένου ΣΥΡΙΖΑΙΟΥ ονοματίζεται Κανονικότητα…

Σαν την γεροντοκόρη που γνώρισε το σεξ μετά τα πενήντα και δεν ξεκολλά από το κρεβάτι, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζοντας ανέσεις, παχυλούς μισθούς, προσωπικές φρουρές και πανάκριβα γραφεία δεν λέει να ξεκολλήσει – και ούτε πρόκειται τόσο εύκολα …– να ξεκολλήσει από την εξουσία και τα προνόμια της που δεν τα φανταζόταν πριν μερικά χρόνια ούτε στο καλύτερο όνειρο του…

Αυτός ο περιφερόμενος παλιάτσος που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή ο Homo Syrizaiikus όπως ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας λουσμένος με όλη την ρυπαρότητα της γελοιότητάς του και τονισμένος από την αύρα της μηδαμινότητας που προσπαθεί μανιωδώς να καλύψει με τις καθημερινές διπολικές σοφιστείες του, αυτός ο Homo Nullus δηλαδή το Απόλυτο Μηδενικό της Ύπαρξης που κατατρώει σαν νεοπλασία τις σάρκες της Ελληνικής Κοινωνίας σκορπώντας στον αέρα την δυσωδία της σεσηπότας απόλυτης παρακμής, αυτός λοιπόν ο ανεκδιήγητος ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηττηθεί στις εκλογές.

Οι ευθύνες των Κάτω δηλαδή του Λαού είναι τεράστιες. Ας τις αναλάβει.

ΑΝΑΛΥΣΗ - Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΟΥΝΙΤΩΝ-ΣΙΙΤΩΝ: Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Με αφορμή προσφατα δημοσιεύματα στον τύπο και αναλύσεις στα ΜΜΕ για την πρόσφατη περιορισμένης κλίμακας στρατιωτική επίθεση των Δυτικών κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, εκθέτω τη δική μου οπτική πάνω στο ζήτημα. Επειδή η αλήθεια στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαν ψήγματα χρυσού κρυμμένα κάτω από τόνους ψεμάτων, για να μπορεί κανείς να διακρίνει πίσω από το προπέτασμα καπνού το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία, και κυρίως ΓΙΑΤΙ συμβαίνει, θα πρέπει να παρατηρεί με τη μέγιστη προσοχή τι λέει, τι υπαινίσσεται και τι πράττει το Ισραήλ, διότι αυτό είναι που κινεί όλα τα νήματα στη Μέση Ανατολή, ακόμα και όταν δείχνει να μην εμπλέκεται άμεσα στις εξελίξεις. 
Φαινομενικά αυτό που συμβαίνει στη Συρία από το 2011 μέχρι σήμερα αποτελεί μέρος του ευρύτερου μουσουλμανικού εμφυλίου πολέμου μεταξύ σουνιτών και σιιτών που διεξάγεται επί χρόνια σε διάφορα μέτωπα. Στον πόλεμο αυτό ο οποίος έχει στόχο την επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή έναν αιώνα μετά την κατάρρευση εκείνων που είχαν προκύψει από τη γαλλοβρετανική Συμφωνία Σάικς-Πικό το 1916, ο ένας άξονας είναι ο σουνιτικός που διαμορφώνεται από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και φυσικά την «τρομοκρατική» οργάνωση ISIS. Ο άλλος άξονας είναι ο σιιτικός που αποτελείται από το Ιράν και τους δορυφόρους του, δηλαδή τη σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ, το αλαουιτικό καθεστώς Άσαντ στη Συρία, τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τους σιίτες αντάρτες Χούτι στην Υεμένη. Χωρίς την ενεργό στήριξη του Ιράν με χρήματα, όπλα και εθελοντές, ο Άσαντ θα είχε καταρρεύσει μέσα στα πρώτα δύο χρόνια της επανάστασης. 
Με τους σιίτες συντάσσεται και η Ρωσία του Πούτιν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα στρατηγικά της συμφέροντα ταυτίζονται απολύτως με εκείνα του Ιράν. Ο Πούτιν δεν ενεπλάκη στον συριακό εμφύλιο επειδή συμπαθεί κάποια από τις δύο πλευρές (η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία έχει γενικά πρόβλημα με τους εξτρεμιστές σουνίτες του Καυκάσου). Γενικά, κάθε μέρος που εμπλέκεται στον μουσουλμανικό εμφύλιο πολεμάει για τους δικούς του ξεχωριστούς λόγους. Το ISIS πολεμάει με το όνειρο εγκαθίδρυσης ενός νέου χαλιφάτου. Η Αλ Κάιντα πολεμάει για να διώξει τους Σταυροφόρους από τη γη του Ισλάμ. Οι Τούρκοι που είναι μεν σουνίτες συμμαχούν με Ιρανούς και Ρώσους για να μην προκύψει κουρδικό κράτος στη γειτονιά τους. Ο Άσαντ πολεμάει για την επιβίωση τη δική του και του καθεστώτος του. Ο Πούτιν πολεμάει για τη σπουδαία ναυτική βάση της Ταρτούς, τη μοναδική που έχει απομείνει στη Μεσόγειο για να εξυπηρετεί τα ρωσικά πολεμικά πλοία. Το Ιράν μάχεται για να διατηρήσει την αλυσίδα των «θυγατρικών» του που το συνδέει με τη Χεζμπολάχ. Και η Χεζμπολάχ αγωνίζεται για να μην αποκοπεί από τον υπόλοιπο σιιτικό κόσμο.
Μέχρι εδώ οι αντίπαλες πλευρές του μουσουλμανικού εμφυλίου δείχνουν αρκετά ξεκάθαρες αφού χωρίζονται από δογματικές θρησκευτικές διαφορές. Το μπέρδεμα ξεκινάει από το γεγονός ότι εδώ και αρκετά χρόνια το Ισραήλ θεωρεί (για διάφορους λόγους) το Ιράν ως την υπ' αριθμόν 1 «υπαρξιακή απειλή» εναντίον του. Και όταν το Ισραήλ νιώθει πως απειλείται, ούτε αστειεύεται, ούτε διστάζει μπροστά σε τίποτα. Είναι αναμφίβολα ο ισχυρότερος παίκτης της Μέσης Ανατολής παρ’ όλο που μέχρι τώρα δεν έχει εμπλακεί σε σοβαρές πολεμικές επιχειρήσεις στον μουσουλμανικό εμφύλιο. Για τους Ισραηλινούς το Ιράν είναι μία φοβερά επικίνδυνη εχθρική ανερχόμενη δύναμη με 70 εκατομμύρια πληθυσμό, με πλούσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, με ευφυείς ανθρώπους και υψηλής ποιότητας επιστημονικό δυναμικό (οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες), και αποφασισμένη να μην υποστεί ποτέ ξανά μία επίθεση εναντίον της όπως ο πόλεμος Ιράκ-Ιράν το 1980-88. Οι Ιρανοί που έχασαν ένα εκατομμύριο άτομα σε εκείνον τον πόλεμο, αντελήφθησαν πως η εθνική τους ασφάλεια θα πρέπει να οικοδομηθεί με διαδοχικά στρατηγικά αναχώματα μακριά από τα σύνορά τους. Αυτός είναι ο λόγος που έχουν χτίσει μεθοδικά και αποτελεσματικά την αλυσίδα των «υποκαταστημάτων» τους από τη δυτική τους μεθόριο μέχρι τη Μεσόγειο (όπου βρίσκεται η Χεζμπολάχ του Λιβάνου). Το σπάσιμο αυτής της αλυσίδας που αποτελεί το μακρύ χέρι του Ιράν, είναι θέμα ζωής και θανάτου για το Ισραήλ. 
 
Όπως συμβαίνει πολύ συχνά τις τελευταίες δεκαετίες, το Ισραήλ προτιμάει να κάνει τις «βρώμικες» δουλειές του μέσω αντιπροσώπων και να μην εμπλέκεται άμεσα το ίδιο, παρά μόνο όταν προκύπτει επείγουσα ανάγκη. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγει τόσο τις απώλειες και την οικονομική φθορά, όσο και το να δείχνει υπερβολικά φιλοπόλεμο στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Στον μουσουλμανικό εμφύλιο το Ισραήλ έχει επιλέξει πλευρά σύμφωνα με το ρητό «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Συνεπώς στηρίζει αφανώς αλλά ενεργά τον σουνιτικό άξονα. Έτσι εξηγείται το άκρως παράδοξο γεγονός ότι ενώ το ISIS απειλούσε τη Δύση και έστελνε βομβιστές αυτοκτονίας στη Γαλλία, στη Βρετανία, στη Δανία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία και στη Γερμανία, δεν έκανε ΠΟΤΕ κάτι ανάλογο σε βάρος του Ισραήλ. Οι κατά τα άλλα αιμοβόροι και αδίστακτοι τζιχαντιστές ούτε καν απειλούν το Ισραήλ αν και είναι κυριολεκτικά έξω από την πόρτα τους και έχει πολύ βεβαρημένο ιστορικό με την καταπίεση των Παλαιστινίων και τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους που διεξήγαγε κατά των σουνιτών!
 
Από τον Οκτώβριο του 2015 που η Ρωσία επενέβη στον συριακό πόλεμο ο Άσαντ πήρε το πάνω χέρι και στρίμωξε άσχημα τους σουνίτες αντάρτες. Επιπλέον, η παρουσία ισχυρών ρωσικών δυνάμεων στη Συρία, εφοδιασμένων με υπερσύγχρονα όπλα όπως οι πύραυλοι S-400, έχει εκνευρίσει φοβερά τους Ισραηλινούς διότι παρά τη φαινομενικά αρμονική συνύπαρξη με τους Ρώσους, αντιλαμβάνονται ότι έχουν χάσει προσωρινά την απόλυτη ελευθερία κινήσεων στο στρατιωτικό πεδίο. Είναι φυσικό να θέλουν με κάθε τρόπο την αναχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία το ταχύτερο δυνατό. Η επιθυμητή έκβαση του συριακού εμφυλίου για το Ισραήλ θα ήταν η πτώση του καθεστώτος Άσαντ, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό, η επ’ άπειρον παράταση του πολέμου επίσης το εξυπηρετεί ώστε να αιμορραγεί ακατάπαυστα το Ιράν. Ωστόσο αυτό που δεν θέλει με τίποτα το Ισραήλ είναι να επικρατήσει ο Άσαντ με τη βοήθεια Ιρανών και Ρώσων, διότι αυτοί είναι που ουσιαστικά πολεμούν για λογαριασμό του. Ο χειρότερος εφιάλτης για το Ισραήλ είναι να δει ένα ωραίο πρωί ιρανικές δυνάμεις «εθελοντών» ανεπτυγμένες στα σύνορά του με τη Συρία στα υψώματα του Γκολάν, και αυτό το ενδεχόμενο είναι έτοιμο να το αποτρέψει πάση θυσία. 
 
Τα τελευταία επτά χρόνια οι Ισραηλινοί παρακολουθούν άγρυπνα την εξέλιξη του συριακού πολέμου, και τουλάχιστον 25 φορές έως τώρα έχουν πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές μέσα στη Συρία πλήττοντας ΠΑΝΤΑ στόχους των κυβερνητικών δυνάμεων – με το πρόσχημα ότι με τις αεροπορικές προσβολές εμποδίζουν τη μεταφορά προηγμένων όπλων από το Ιράν στην οργάνωση Χεζμπολάχ. Εφόσον όμως οι «αντιπρόσωποι» του Ισραήλ, δηλαδή το ISIS, η συριακή αντιπολίτευση και οι Κούρδοι, έχουν αποτύχει μέχρι τώρα να κάνουν τη δουλειά στη Συρία για λογαριασμό του, υποχρεώνοντάς το μάλιστα αρκετές φορές να επέμβει μόνο του στρατιωτικά κατά των Ιρανών, έπρεπε να ρίξει στο παιγνίδι τα «βαριά χαρτιά» του, τις πυρηνικές υπερδυνάμεις της Δύσης. Για τους Ισραηλινούς είναι σχεδόν αυτονόητο από το 1990 και μετά ότι οι Αμερικανοί είναι αυτοί που θα πρέπει κατ' αρχήν να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» στο Ιράκ, στη Συρία και στο Ιράν, και το Ισραήλ απλώς να παρατηρεί από μακριά παριστάνοντας το αμέτοχο. Το πρόβλημα για τους Ισραηλινούς είναι πως ακόμα και το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ δυσκολεύεται να σύρει τον Τραμπ προς την επιθυμητή κατεύθυνση, δηλαδή να συντρίψει στρατιωτικά το Ιράν και τους συμμάχους του. Πριν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ διακήρυττε το δόγμα «Πρώτα η Αμερική!», υποσχόταν πως δεν θα έμπλεκε πλέον τη χώρα σε πολέμους που δεν την αφορούσαν και ότι θα κοίταζε αυστηρά και μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Έπρεπε λοιπόν να υπάρξει ένα συμβάν που να ταράξει τη διεθνή κοινή γνώμη και να δικαιολογήσει τη στροφή 180 μοιρών του Τραμπ σε ό,τι αφορά το συριακό πρόβλημα. Το αν το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε ή όχι χημικά όπλα κατά αμάχων δεν έχει καμία σημασία για τους Ισραηλινούς. Μπορούν κάλλιστα να σκηνοθετούν τέτοια περιστατικά όποτε το κρίνουν απαραίτητο για να κόβουν τα φτερά του Άσαντ και των Ιρανών. 
Η απορία που είναι λογικό να έχει κάθε εχέφρων άνθρωπος για τα αμερικανικά πυραυλικά πλήγματα στη Συρία είναι: ποιο συμφέρον είχαν οι Αμερικανοί να χτυπήσουν το καθεστώς Άσαντ; Η απορία αυτή είναι δικαιολογημένη διότι η απάντηση είναι πως οι Αμερικανοί δεν έχουν απολύτως κανένα συμφέρον για να πράξουν κάτι τέτοιο. Η Συρία ούτε έχει απειλήσει ποτέ τις ΗΠΑ, ούτε αποτελεί κατά καμία έννοια κίνδυνο για τους Αμερικανούς. Τον Αύγουστο του 2013 η διεθνής κοινή γνώμη είχε συγκλονιστεί από τη ρίψη νευροτοξικού αερίου σαρίν εναντίον αμάχων στο προάστιο Γούτα της Δαμασκού, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.400 ατόμων. Εφόσον τότε ο Ομπάμα δεν χτύπησε το εγκληματικό καθεστώς του Άσαντ λόγω αντίθεσης του Κογκρέσου, γιατί έσπευσε να το χτυπήσει ο Τραμπ τον Απρίλιο του 2017 εξαιτίας 80 θυμάτων από τα χημικά όπλα και το περασμένο Σάββατο για άλλα 70 θύματα; Τώρα έπιασε ο πόνος τους Δυτικούς για το δράμα του συριακού λαού; Στη Συρία έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 400.000 άνθρωποι και έχουν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς σχεδόν 11 εκατομμύρια, ο μισός πληθυσμός της χώρας! Οι ίδιοι οι Αμερικανοί σκότωσαν κατά λάθος στη Μοσούλη του Ιράκ πριν λίγους μήνες 200 αμάχους. Άρα το σίγουρο είναι πως δεν έγινε η επίθεση κατά της Συρίας για τα «όμορφα μωρά» που σκοτώθηκαν από το αέριο σαρίν. Εφόσον λοιπόν οι ΗΠΑ δεν έχουν ουσιαστικά κανένα δικό τους στρατηγικό συμφέρον να διακυβεύεται στη Συρία και εφόσον ο Τραμπ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι προτεραιότητά του είναι ο πόλεμος κατά του ISIS και ότι δεν τον απασχολεί το αν ο Άσαντ θα παραμείνει στην εξουσία ή όχι, τότε γιατί η Αμερική σύρεται σε έναν πόλεμο 8.000 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της; Είναι ηλίου φαεινότερο  πως ό,τι πράττουν οι Αμερικανοί στη Συρία γίνεται προς όφελος και καθ’ υπόδειξη του σπουδαιότερου συμμάχου που διαθέτουν σε ολόκληρο τον πλανήτη – του Ισραήλ.
Είναι ολοφάνερο ότι η πρόσφατη πυραυλική επίθεση στη Συρία δεν ικανοποίησε το Ισραήλ ούτε ως προς την έκταση ούτε ως προς τη σφοδρότητά της. Φάνηκε έντονα ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν προκειμένου να αποφευχθεί ένα δυσάρεστο ατύχημα μεταξύ τους. Η όλη δράση των Αμερικανών ήταν σαν να έκαναν αγγαρεία. Οι Ρώσοι ήξεραν πότε και πού θα καταφέρονταν τα πλήγματα, ενημέρωσαν τους Σύρους και το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν τελικά μερικά άδεια κτήρια. Ωστόσο το Ισραήλ δεν ανέχεται τέτοιου είδους κοροϊδίες. Αυτό που θέλει από τους Αμερικανούς είναι να «τελειώσουν» το καθεστώς Άσαντ και τίποτα λιγότερο. Το επόμενο διάστημα εκτιμώ ότι θα δούμε να κλιμακώνει σε μεγάλο βαθμό την πίεσή του πάνω στην αμερικανική κυβέρνηση. Για όσο καιρό ο Τραμπ δεν συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις του λόμπι, θα συνεχίσει να υφίσταται ανελέητο επικοινωνιακό πόλεμο στο εσωτερικό του μέτωπο με βροχή από δήθεν «αποκαλύψεις», «σκάνδαλα», εκβιασμούς, ελεεινά κουτσομπολιά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους προκειμένου να υποκύψει. Τα πυραυλικά πλήγματα στη Συρία ήταν μόνο η αρχή και θεωρώ κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα υπάρξει συνέχεια. Μέχρι πού θα φτάσει η κλιμάκωση δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε ακόμα, αλλά είναι πολύ πιθανό οι Αμερικανοί (κάτω από την αφόρητη πολιτική πίεση του εβραϊκού λόμπι) να αναγκαστούν τελικά να πάνε την υπόθεση μέχρι τέλους – μέχρι την ανατροπή του Άσαντ.
Οι έξοχοι στρατηγικοί εγκέφαλοι του Ισραήλ ωστόσο δεν θα ήταν λογικό να εξαρτώνται απόλυτα από τα καπρίτσια του Τραμπ. Επειδή προέβλεψαν από αρκετά νωρίς το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ ένας απρόβλεπτος και αντιδραστικός άνθρωπος που θα τους φέρνει δυσκολίες, φρόντισαν να διαθέτουν και εναλλακτικούς άσους στο μανίκι τους. Το πιο αριστοτεχνικό παρασκηνιακό παιγνίδι τους το έπαιξαν στη Γαλλία όπου κατάφεραν να πείσουν τον γαλλικό λαό να εκλέξει έναν δικό τους άνθρωπο, έναν έως τότε άγνωστο και άσημο υπάλληλο των Ρότσιλντ, ως πρόεδρο της Γαλλίας! Σε όσους δεν τρέφουν αυταπάτες και δεν πιστεύουν τα γελοία παραμύθια που πουλάνε τα αργυρώνητα ΜΜΕ, ήταν σαφές από την αρχή ότι ο Μακρόν εκλέχθηκε με έναν και μόνον σκοπό - να εξυπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ στη Συρία και τον Λίβανο, επειδή οι χώρες αυτές αποτελούν παλιές γαλλικές αποικίες και δήθεν έπιασε τους Γάλλους μεγάλος καημός για το αν δολοφονούνται οι πρώην υπήκοοί τους. Οι υποψιασμένοι που αρέσκονται να ψάχνουν τα πράγματα βαθύτερα, θα θυμούνται ότι μόλις δύο μήνες μετά την εκλογή Μακρόν παραιτήθηκε ο Αρχηγός των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, ο 60χρονος στρατηγός Πιέρ ντε Βιγιέρ. Η επίσημη αιτιολογία τότε ήταν ότι ο στρατηγός παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας με τον Μακρόν για τις αμυντικές δαπάνες της Γαλλίας, αλλά τη θεωρώ τελείως αβάσιμη. Κατά πάσα πιθανότητα ο έμπειρος επαγγελματίας στρατιωτικός αντελήφθη αμέσως ότι ο νέος πρόεδρος σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη γαλλική πολεμική μηχανή για να «καθαρίσει» στη Συρία για λογαριασμό του Ισραήλ και δεν ήθελε να έχει κανέναν ρόλο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο που υποβιβάζει μια πυρηνική υπερδύναμη στο επίπεδο του υπηρετικού προσωπικού ξένων συμφερόντων. 
Για τη συμμετοχή της Βρετανίας στην πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας τα πράγματα είναι πιο απλά. Στο πρόσωπο της Τερέζα Μέι το Ισραήλ βρήκε τον «πρόθυμο ηλίθιο» που έτρεξε να κάνει τη δουλειά χωρίς καν να του το ζητήσει κανείς. Η συσχέτιση της υποτιθέμενης επίθεσης με χημικά όπλα στη Συρία με την απόπειρα δολοφονίας του Ρώσου πράκτορα Σκρίπαλ σε βρετανικό έδαφος, μόνο στο μυαλό μιας πολιτικού που βρίσκεται σε απόγνωση για το μέλλον της κυβέρνησής της θα μπορούσε να γεννηθεί. Ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί υπουργοί και βουλευτές δεν κατάλαβαν γιατί συμμετείχε η χώρα τους σε ένα στρατιωτικό χτύπημα στη Μέση Ανατολή.
 
Είναι προφανές ότι ο Πούτιν δεν είναι αφελής και γνωρίζει καλά ποιος είναι το απόλυτο αφεντικό στη Μέση Ανατολή. Γι' αυτό και έπειτα από την πυραυλική επίθεση των Αμερικανών πέρυσι στη Συρία, ο Πούτιν προτίμησε να μιλήσει απευθείας με τον Νετανιάχου αντί να χάσει τον χρόνο του με τον Τραμπ. Άλλωστε η Ρωσία, οι ΗΠΑ και οποιαδήποτε άλλη ξένη δύναμη, είναι απλώς περαστικοί από τη Μέση Ανατολή, ενώ αντιθέτως το Ισραήλ δεν σκοπεύει να φύγει ποτέ από εκεί. Επιπλέον οι Ισραηλινοί έχουν τόσο μεγάλη συσσωρευμένη εμπειρία στην περιοχή έχοντας πολεμήσει επί δεκαετίες τους Άραβες, ώστε γνωρίζουν άριστα πρόσωπα, δυνατότητες και νοοτροπίες, και οι μυστικές υπηρεσίες τους έχουν διεισδύσει παντού και είναι άριστα πληροφορημένες. Άρα είναι λογικό να έχει το Ισραήλ τον πρώτο λόγο στα τεκταινόμενα της Μέσης Ανατολής, και όχι η Ρωσία. Όπως λένε και στην όπερα «η παράσταση δεν τελειώνει αν δεν τραγουδήσει η χοντρή», και στην περίπτωση της Συρίας η «χοντρή» είναι το Ισραήλ. Θεωρώ σίγουρο πως ό,τι κι αν γίνει, όσα χρόνια πολέμου κι αν απαιτηθούν ακόμα, αυτό είναι που θα έχει τον τελευταίο λόγο. Καμία διευθέτηση της Συρίας δεν μπορεί να σταθεί, αν είναι αντίθετη στα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ - πράγμα που σημαίνει ότι ο Άσαντ είναι ξοφλημένος. Μπορεί μέχρι τώρα να μην έχουν βγει στο Ισραήλ οι κινήσεις που έχει κάνει, αλλά δεν θα σταματήσει να ενεργεί και να βρίσκει εναλλακτικούς τρόπους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και να φέρει την κατάσταση στα μέτρα του.

Έντιμο συμβιβασμό κάνουν οι ηττημένοι. Τα σοβαρά κράτη διαπραγματεύονται

Του Δημήτρη Τσαϊλά*
capital.gr
 

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, για να αποτραπεί μια οδυνηρή ήττα απαιτείται συνδυασμός χαρισματικής ηγεσίας, κατάλληλης τακτικής, πατριωτισμός, αλλά κυρίως αυτό που είναι γνωστό ως ηθικό ή θέληση, που είναι τα βασικά συστατικά, με τα οποία θα αντιμετωπίσει ο λαός τον αντίπαλο, όσο ισχυρός και δόλιος είναι.

Το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας στην αντιπαλότητα με την ονοματολογία του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας, είναι η θέληση για συνέχιση του αγώνα για την αποφυγή οικειοποίησης της ιστορίας μας από αλλοεθνείς κατοίκους στην περιοχή της Μακεδονίας. Είναι το κέντρο όλης της δύναμης από την οποία εξαρτώνται τα πάντα. Έχουμε μάθει πολύ καλά στην εξέλιξη της εικοσιπενταετούς διαμάχης ότι το μικρό εξαρτάται πάντα από το μεγάλο, το δευτερεύον από το σημαντικό και το συμπτωματικό από το ουσιώδες. Άραγε μας έγινε μάθημα; Είναι χαρακτηριστικό διότι, είναι η ικανότητα από την οποία αντλούνται δυνάμεις ώστε να υπάρχει ελευθερία δράσης ή θέλησης για τη συνέχιση του αγώνα.

Ενώ ο ορισμός του κέντρου βάρους είναι αρκετά σαφής, η υπεράσπισή του είναι δύσκολη υπόθεση. Διότι σε μια εθνική υπόθεση, το κέντρο βάρους διαμορφώνεται καταλυτικά από το πρόσωπο του ηγέτη και από τη κοινή γνώμη. Και επειδή σήμερα, έχουμε δυσκολία στην ανεύρεση του καταλλήλου ηγέτη, για αυτό το λόγο, όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να δείξουν εθνική συναίνεση.

Από την πλευρά των «αντιπάλων», η πίεση θα ασκηθεί επαναλαμβανόμενα με επιμονή προς την ίδια κατεύθυνση. Είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις τους, αποκαλύφθηκαν πλέον ότι κτυπούν το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας με μεθόδους προπαγάνδας για να επηρεάσουν την κοινωνική συνοχή, που αφού την κατακερματίσουν επενδύουν στον φόβο του ελληνικού λαού, που σκοπό έχουν να τον μετατρέψουν σε άβουλα πλάσματα ώστε να τον ελέγχουν.

Όπως το κυνηγητό των μαγισσών έτσι και η ονοματολογία του τεχνητού, κατά τα άλλα κρατιδίου, στα βόρεια σύνορά μας παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συμπεριφορά των δήθεν μύθων που είναι μελαγχολικά δείγματα της υστερίας που σε μια εποχή έκλυσης των ηθών και του πατριωτισμού μπορεί να αποκλείσει από τη πολιτική ζωή και το πνεύμα και το ήθος αλλά κυρίως τα γεωπολιτικά ερείσματα. Δηλαδή μια συμπεριφορά που προσπαθεί να ασκήσει συναισθηματική απήχηση στον πληθυσμό των χωρών, επειδή δεν αντιλαμβάνονται τα γεωπολιτικά επιχειρήματα.

Το ερώτημα είναι, αν χρειάζεται στην εθνική μας πολιτική ασφαλείας την παρουσία αυτού του κράτους, ως κράτος μαξιλάρι (Buffer state). Το σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ και οι Δυτικοί επιθυμούν διακαώς την είσοδο του κρατιδίου στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ με οποιοδήποτε όνομα, με σκοπό να αναχαιτιστεί η Ρωσική επιρροή. Το επίσης σίγουρο είναι ότι αυτή η Κεντροβαλκανική Δημοκρατία με πρωτεύουσα τα Σκόπια, δεν έχει καμιά ιστορική σχέση με τη Μακεδονία. Ο λόγος τους δεν είναι μυστηριώδης. Η μπούρδα του «Μακεδονισμού» είναι το μόνο συναίσθημα με πάνδημο απήχηση. Εξ άλλου είναι φανερό ότι μόνο ένας μύθος δεν χρειάζεται συζήτηση. Και αυτός ο μύθος συντηρείται στη Σλαβική Δημοκρατία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ρόλος των πολιτικών μας ταγών, σε αυτό το κορυφαίο σημείο της «επίθεσης», είναι να μετατρέψουν τους ανθρώπους της κοινωνίας που ηγούνται σε ενιαία ομάδα με σκοπό να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τις εχθρικές επιθέσεις όσο σκληρές και αν είναι, να υπομείνει τις αναγκαστικές δοκιμασίες και να αποτρέψει την απογοήτευση. Αυτή είναι μεταφορικά και η κεντρική ουσία της κοινωνικής συνοχής.

Διαφορετικοί άνθρωποι με ανόμοια κοινωνικοοικονομικά υπόβαθρα με ποικίλο μορφωτικό επίπεδο, αναμένεται να συστήσουν όχι μια συλλογή ατόμων, αλλά μια ομάδα μέσα στην οποία ο καθένας αγωνίζεται για την επιβίωση του συνόλου της κοινωνίας. Το σύνολο της κοινωνίας που λαμβάνει μέρος σε αυτή τη διαμάχη διαμορφώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου, αφού κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί σε ένα έθνος το δικαίωμα να αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις του για το συμφέρον του.

Ας αναλογιστούμε πρώτα, σε ποιο βαθμό η εν λόγω συζήτηση περί της ύπαρξης του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας που μας αναστατώνει, είναι εμποτισμένη με θέματα εξουσίας, με πολιτική, με δικαιοσύνη, με ηθική, και με ευθύνη. Στη συνέχεια με νηφαλιότητα μπορούμε να εξετάσουμε τις πτυχές σύμφωνα με τις παραδοσιακές ανησυχίες με τη διεθνή ασφάλεια.

Ελπίζω να μπορέσουμε να «θεωρητικοποιήσουμε την ασφάλεια» και να δημιουργηθεί μια συζήτηση ανάμεσα σε ρεαλισμό και κριτική ορθολογιστικής προσεγγίσεως σε τέτοια σημαντικά θέματα.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύρχος ε.α. ΠΝ.